www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

2014 was ons blogjaar!

Oudejaarsdag is een uitgelezen dag om eens terug te blikken op ons eerste blogjaar als Meisjes van Mooi. Bijna een jaar geleden startte ik deze blogsite als project voor een opleiding die ik volgde. Mijn lieve collega’s Hanneke, Ellen en Joan vonden het een prima plan.

20140224-131300.jpg

Een nieuwe website met daarbij een eigen blog over alle ins en outs van de leukste no nonsens salon. Nooit hadden we kunnen vermoeden dat het nog zo’n puike blogsite zou worden ook! Misschien kunnen mijn Facebook vrienden zich mijn oproep nog herinneren, waarin ik vroeg om ons te gaan volgen. En dat jullie dat deden – maar inmiddels ook vele anderen – blijkt uit de volgende gegevens:

SONY DSCHet Louvre Museum in Parijs heeft 8,5 miljoen bezoekers per jaar. Deze blog werd in ons eerste jaar ruim 120.000 keer bekeken. Als ons blog een tentoonstelling in het Louvre Museum zou zijn, zou het ongeveer 5 dagen duren voordat zoveel mensen het zouden zien…

Er zijn 896 afbeeldingen geupload, met een totaal van 204 MB. Dat waren ongeveer 2 foto’s per dag. Wij meisjes zijn volgens mij nog nooit zo veel gefotografeerd om aan uniek beeldmateriaal te komen..image

De drukste dag van het jaar was 20 oktober met totaal 20.184 bezichtigingen. De meest populaire blog was die dag “Solar Nails“. Nooit gedacht maar het bleek een spraakmakende.. die dag gingen de statistieken elk uur door het plafond!IMG_5460

 

 

 

 

In 2014 plaatsten we 321 blogs… Niet slecht voor het eerste jaar!

20140708-143931-52771469.jpgDe vijf best bekeken blogs waren: Solar Nails in oktober – In memoriam in juli – Afvalrace in juli – Van kind tot mantelzorger in juli en Pleegzorg kinderen, wat een zorg in juni.. Ondanks vakantie was juli een druk bezochte maand.

 

 

20140622-215652-79012558.jpg

 

De top verwijzende sites waren 1) Facebook 2) Twitter 3) Meisjes van Mooi.. Mijn opleiding was niet voor niets…  we werden vaak gezocht EN gevonden via GOOGLE  😉

 

 

 

De meeste bezoekers aan de website kwamen uit Nederland, Belgie en de Verenigde Staten.. VS?? Cool!

image

imageWe kregen een certificering voor de website..

 

 

 

 

Omdat het dagelijks bloggen ons wat veel werd, vroegen we vaste gast-bloggers. Onze buuf Erna, Vic, Lot, Barbara, Leslie, Jasmijn, Claudia en mijn klant Monique, heel erg bedankt. WE HEBBEN VAN JULLIE BLOGS GENOTEN!

image

We hebben in 2014 totaal 30 lokale collega ondernemers een podium geboden in Mooi voor je netwerk.. We gaan er gewoon lekker mee door in het nieuwe jaar. Dus ben je ondernemer en wil je een netwerkblog.. meld je aan!

IMG_6032

We hebben om te kunnen bloggen dingen gedaan, die we normaal echt niet zouden doen.. Iedereen die ons een beetje kent weet dat we er geen fan van zijn….. sporten!

IMG_4858

We hadden een winnende bruid en20140625-165840-61120047.jpg

we hadden een echte bruid ..

IMG_4583

 

Het was ook ons jubileum jaar..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6025.jpg

Tien jaar Mooi in Muiderberg: Thuis op een achterkamer, een appartement bij het Rechthuis, Schoutenpad & van Ostadelaan en vijf jaar geleden in ons fijne pandje in de Dorpsstraat..

 

Het was voor ons een leerzaam en boeiend jaar. Fijn dat jullie daar onderdeel van wilde uitmaken.

En nu maken wij ons op voor het nieuwe jaar. Wij wensen iedereen een spetterende oudejaarsavond en een MOOI begin van het nieuwe jaar..

image

Liefs,
ook van Ellen, Hanneke en Joan

Marjolijn

Advertenties


Een reactie plaatsen

De zorg in Nederland wordt straks onze zorg!

Follow my blog with Bloglovin

Ik schrijf deze blog niet omdat ik het leuk vind. Ik schrijf hem omdat ik me zorgen maak!

Verzorgingstehuizen sluiten in rap tempo hun deuren. Niet omdat het aantal ouderen afneemt. Welnee, ons land vergrijst. De werkelijke reden van de sluiting is, dat zorg te duur wordt. Ouderen blijven dus langer (noodgedwongen) thuiswonen. Voor veel ouderen, die gezond en zelfstandig zijn, is dat nátuurlijk prima. Maar hoe zit dat dan met de verzorging van mensen die wel zorg nodig hebben? En waar ligt de grens van die verzorging? Wanneer krijg je hulp bij de verzorging? Bij wie moet je zijn? Allemaal vragen waar ik, als mantelzorger van mijn vader, de laatste twee jaar mee geconfronteerd werd en die me de komende tijd (helaas) alleen maar meer zullen gaan bezighouden.

Het kan geen toeval zijn dat ik de laatste weken steeds meer klanten spreek, die net als ik mantelzorger zijn geworden of zelfs al veel dieper in ‘het zorgen’ verstrikt zitten. In die gevallen gaat het om 24/7 zorg voor een dierbare. Twee van mijn klanten staan werkelijk aan het randje van ‘overspannen raken’ omdat letterlijk en figuurlijk alle zorg op hun schouders dreigt neer te komen. Hoe moet dat in godsnaam verder als vanaf 1 januari 2015 ook nog de nieuwe zorgwet van kracht zal gaan?

Doel van deze nieuwe wet is om het mogelijk te maken voor oude en hulpbehoevende mensen om langer thuis te kunnen blijven wonen..
Vanuit de gedachten: ‘Meer zelf en meer samen’ worden grote bezuinigingen doorgevoerd, zal er veel minder zorg vergoed worden en moeten mensen zelf op zoek naar oplossingen via familie, vrienden en bekenden. Een hele zware taak voor de zogenaamde mantelzorgers van de zorgvragers..

IMG_5344.JPG
Als mantelzorger verzorg je een hulpbehoevende, zieke en/of gehandicapte dierbare. Je doet het gewoon, ook als het lichamelijk en geestelijk eigenlijk te zwaar is. Mantelzorger zijn is geen bewuste keuze, je rolt er zomaar in, het is een kwestie van moeten, je ontkomt er niet aan, het is niet iets ‘vrijblijvends’ of vrijwilligs en het is onbetaald. In mijn geval komt deze taak gewoon bovenop de zorg voor kind en fulltime ondernemerschap.

Ik las laatst ergens dat ons land ca. 2,4 miljoen mantelzorgers van 18 jaar en ouder kent. 20 % geeft mantelzorg binnen het eigen huishouden. Gemiddeld neemt de mantelzorg 17 uur per week(!) in beslag. De gemiddelde duur van mantelzorg is ongeveer 9 maanden. 8% van de mantelzorgers is zeer zwaar belast of zelfs overbelast. 40 % staat er alleen voor. Ik maak me ernstig zorgen!
IMG_5343.JPG
In Japan is de vergrijzing, al jaren, nog vele malen erger. Daar zijn ze al een flink aantal stappen verder qua mantelzorg. Door het hele land werden jaren geleden zogenaamde ‘mantelzorgclubjes’ opgericht door vrijwilligers.
De leden, meest gepensioneerde vrijwilligers, betalen omgerekend rond de 25 euro contributie. Voor elk uur hulp en zorg die leden verlenen, ontvangen zij een uur terug, om op te sparen. Die opgespaarde uren kunnen ze gebruiken om later zelf geholpen te worden of om een familielid te laten helpen. Ook al woont dat familielid aan de andere kant van het land – de gespaarde zorguren zijn landelijk geldig. Niet-leden die wel zorg vragen betalen enkele euro’s per uur voor de zorg die zij van de vrijwillige mantelzorgers krijgen.

Zou het wellicht een idee zijn, om dit ook in Nederland op te zetten? Op die manier ben je in ieder geval wel verzekerd van zorg, op het moment dat je daar ooit aan toe bent… Wat denk jij? Gaat zoiets hier werken? Of is het straks echt zo dat men bewust kinderen wil, als garantie voor de oude dag? Er moet toch iemand voor je zorgen… Best een nare ontwikkeling of klink ik nu te mantelzorgelijk?

IMG_5345.JPG


10 reacties

Van kind tot mantelzorger…

Voor de derde keer vandaag krijg ik hem, terwijl ik druk in de salon aan het werk ben, aan de telefoon. Drie keer vraagt hij me hetzelfde en drie keer geef ik hem hetzelfde antwoord..

Voor de derde keer deze week ga ik nog even, na mijn werk, bij hem langs om te kijken of het goed gaat. Enthousiast begroet hij me: “Ben je daar eindelijk? Ik heb je in geen tijden meer gezien..

Drie keer vraagt hij of ik wat wil drinken.. Drie keer vraagt hij wat ik ook al weer in mijn koffie heb en na een half uur, zit ik nog steeds op dat bakkie leut te wachten..

Hij: Hoe laat moet ik ook al weer bij je zijn, Mallijntje?
Ik: Als ik klaar ben met werken, rond een uur of vier.
Hij: Oké, zal ik dan mijn post meenemen?
Ik: Ja, dat lijkt me een goed plan.
Hij: Hoe laat moet ik ook al weer bij je zijn?
Ik: Na mijn werk om vier uur!
Hij: Moet ik nog iets meenemen?
Ik: Je post is wel handig.
Hij: Hoe laat verwacht je me?
Ik: ……….

Zijn halve huisraad die hij bij mij voor de deur zette omdat hij wilde ruimen voordat ‘de kinderen’ dat, als hij dood is, moeten doen. Een paar weken later zit hij bij me in de woonkamer, aan de koffie en vraagt zich hardop af hóe ik toch aan al zijn spullen kom..

Een geheugendingetje omdat hij ouder wordt, kan ik het helaas niet meer noemen. Stukje bij beetje beginnen er grote gaten in zijn geheugen te komen. Met name zijn korte termijn geheugen.. lastig! Vragen over zijn jeugd weet hij (stralend) tot in detail te vertellen. Het enige dat niet klopt is dat hij er van overtuigd is, dat ik er ook was in zijn jeugd.. Als ik hem daar op wijs, kijkt hij me ongelovig aan. Pas als ik vraag of hij weet hoe oud ik ben, heeft hij door dat het niet klopt.. Ik heb er best moeite mee, als hij dan voor me komt staan, met zijn hand tegen de zijkant van zijn hoofd klopt en zegt: ‘Tja Mallijntje, ik ben dement..’ Alsof ik dat nog niet weet..

Vreselijk om hem te moeten zeggen dat hij toch écht schone kleren aan moet doen. Dat hij bepaalde dingen beter niet meer zelf kan doen. Dat hij de auto moet laten staan. Dat hij gewoon ‘warm’ moet eten in plaats van brood en roze koeken. Om over hem te ‘moederen’ alsof hij een kind is.

Ik ben geen kind meer maar mantelzorger!

20140704-175726-64646324.jpg


Een reactie plaatsen

Het zal je zorg maar zijn..

Precies twee minuten voor de afgesproken tijd komt ze buiten adem binnen hollen, mijn klant van 15.00 uur. Ze komt net uit haar dienst en is moe. Ze werkt al zo’n 25 jaar, vol toewijding in de verpleging, een zware job waar zij écht geknipt voor is. Zo één die we allemaal voor onze ouders en uiteindelijk voor onszelf wensen, mocht dat nodig zijn.

Ze is al bijna tien jaar mijn klant en veel van onze gesprekken gaan over haar werk. In het begin vertelde ze op een bijzonder lieve en respectvolle manier, over haar ‘oudjes’.. Tegenwoordig mag ze dat woord absoluut niet meer gebruiken.. Dat woord is blijkbaar uit ten boze want met de tijd werden haar lieve oudjes eerst cliënten en tegenwoordig heeft ze het over zorgvragers..

De omstandigheden in haar werk zijn de laatste jaren, o.a. door de bezuinigingen in de zorg, heel anders en níet altijd in positieve zin! Het valt namelijk echt niet altijd mee, om je werk in de verpleging, onder de huidige omstandigheden, te moeten doen. Waar zij vroeger alle tijd had om te doen wat zij het liefste deed: ‘zorgen voor mensen die het zo hard nodig hebben’, bestaat nu een groot deel van haar werk uit het naleven van protocollen en administratie voeren over zowat álle gesprekken die zij heeft met haar ‘zorgvrager’ en diens ‘mantelzorger’. …ook weer zo’n bizar woord. Vroeger, toen ik zelf vakantiewerk deed in dezelfde zorginstelling, sprak men gewoon over een zorgzame of lieve ‘zoon of dochter’ .

Daarnaast wordt haar werk ook vele malen zwaarder doordat de hele indicatiestelling op de schop is gegaan.. waar je vroeger, makkelijk en vaak op eigen verzoek, in een bejaarden- of verzorgingstehuis geplaatst kon worden, is dat tegenwoordig erg moeilijk vanwege de zogenaamde ‘zzp’. (kort uitgelegd: mensen met een indicatie voor ‘verblijf’ krijgen zorg toegekend in de vorm van een zorgzwaartepakket, afgekort dus zzp.) Tegenwoordig moet een patiënt er écht erg aan toe zijn, om in aanmerking te komen voor een opname. Moeilijk ter been zijn of een beetje vergeetachtigheid, zijn namelijk geen criteria meer om in aanmerking te komen voor een plek. De mensen die dus wél opgenomen kunnen worden kampen met behoorlijk zware lichamelijke en/of geestelijke ongemakken, waar véél meer zorg en aandacht bij komt kijken en het dus ook veel zwaarder voor de verpleging maakt.

Ook worden de mensen steeds ouder.. Gekscherend zegt mijn klant dan: Ja zeg, dank je de mieter, dát komt omdat wij in de zorg zo goed voor hen zorgen! Maar het gegeven is er wel…De vraag om zorg wordt echt steeds groter door de hoge leeftijden en de toenemende vergrijzing en daarmee dus in de praktijk de taak die op de verpleging rust, vele malen zwaarder. Heftig, als je bedenkt dat de bezuinigingen in de zorg maar door gaan..

Wij gaan dit probleem, zo samen aan mijn tafel, natuurlijk nooit oplossen.. Ik krijg door dit soort gesprekken alleen maar méér respect voor mensen die, zoals mijn klant, in de zorg werken. Ze is na een vroege dienst, dan ook terecht moe! En heeft het verdient om nu even door mij ‘verzorgd’ te worden..

En terwijl ik haar handen en onderarmen masseer, verteld ze gewoon door over haar ‘geweldige’ beroep. Over hóe dankbaar haar ‘zorgvragers’ zijn en haar ná de geboden hulp een compliment geven over de wijze waarop ze hen hielp. Ze praat over de voldoening die het haar geeft, als een zwaar dementerende een verandering in gelaatsuitdrukking laat zien : ‘Ze uiten het niet maar hun gezicht spreekt boekdelen en van sommige krijg ik als dank een kus. Dat zegt toch genoeg, Marjolijn! Ik zou nooit meer van werk willen wisselen, ik werk zo graag met ouderen. Zorg doe je met heel je hart en niet voor het geld!’… Ik kan haar echt wel zoenen om die laatste opmerking 🙂

Door ervaring ben ik (helaas) tot de conclusie gekomen, dat ik nooit oud wil worden, zoals de ‘zorgvragers’ van mijn klant. Mocht het toch zover komen en ik voor die tijd zelf geen maatregelen heb kunnen nemen.. please.. Laat er dan in godsnaam iemand voor mij zorgen, op de respect- en liefdevolle wijze, zoals mijn klant voor haar ‘oudjes’ zorgt!

20140321-180143.jpg