www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Stuur Isa een kaartje!

Soms moet je berichten gewoon even delen op een blogsite met veel volgers.  Zoals deze bijvoorbeeld!

Monique Mengers (39) uit Winterswijk doet alles voor haar kinderen, want dat doen moeders. Isa (3) en Suus (8) zijn haar alles. Maar de jongste is ziek, ze wordt niet meer beter. Isa gaat dood.
Isa heeft een kwaadaardige hersentumor. De ziekte openbaarde zich twee jaar geleden. Vorig jaar leek het meisje de kanker te overwinnen. De hoop werd onlangs de bodem ingeslagen.
‘Isa voelt het’

isa

Monique: ‘We weten sinds een maand dat Isa niet meer beter wordt. Verschrikkelijk is dat. Nee, we hebben het Isa niet verteld. Hoe vertel je zoiets aan een kind van drie? Maar ze voelt het.’
Op Radio Gelderland sprak Corine van Dijk met Monique Mengers, de moeder van Isa en Suus. Via deze link kun je het fragment beluisteren.

Haar grote zus Suus maakt de ziekte van Isa daarentegen bewust mee. ‘Die twee zijn twee handen op een buik’, weet moeder Monique. ‘Maar Suus gaat gewoon naar school en als Suus een keer niet wil, blijft ze thuis. Dat hebben we met de school afgesproken.’

Leven in een achtbaan

Monique Mengers vertelt rustig en ogenschijnlijk zonder veel emotie over de achtbaan waarin zij, haar man Edwin (45) en de meiden zitten. ‘Ik heb het verhaal van Isa al vaak verteld, dat scheelt. Maar zodra we de emotie in ons leven toelaten, trekken we het niet meer. We zijn nu ook al bezig de uitvaart van Isa te regelen. Dat lukt echt niet als je daarover gaat nadenken.’
Pasen eerder gevierd
Tijd voor plannen is er niet meer, realiseert Monique zich. ‘We hebben enkele weken geleden al Pasen gevierd, omdat Isa het misschien niet zou halen.’ Maar kleine Isa is er nog, ze is een vechter. En ze heeft nog maar één wens. ‘Ik wil graag kaartjes en Suus ook.’

Het adres van de familie Mengers luidt: Haitsma Mulierweg 28, 7101 CA Winterswijk. Stuur je ook een kaartje?

bron: Omroep Gelderland

Advertenties


3 reacties

Het aantekenschrift van Vic…

Bjorn heeft een aantekeningenschrift van Journalistiek gepakt als kladblok voor de puntentelling van klaverjassen. Na het spelen blader ik er in. Ik kom mijn verslag tegen van mijn bezoek aan de heropening van het Emma Kinderziekenhuis. Bizar om te weten dat de geïnterviewde inmiddels overleden is.

”Het deed me meer dan ik wilde dat het me deed. Ik heb wel eens nagedacht om de verpleging in te gaan of om psycholoog te worden. Vanochtend zijn mijn ogen geopend: ik kan dat niet.

Huilende baby’s, verdrietige ouders en hoge piefen zijn er aanwezig. Een aantal vrijwilligers loopt rond met thee en koffie. Ik ga naar een moeder toe met een kind van een jaar of drie.

”Hallo, ik ben Victoria Vlaanderen van de School van Journalistiek.” Ze kijkt me doordringend aan. ”Mag ik u wat vragen stellen?” Het jongetje kijkt mij aan, ik staar naar zijn infuus. ”Hij is ziek”, vertelt zijn moeder. Het valt mezelf op dat ik niet gelijk roep ‘ja duhhuh dat begrijp ik ook wel als je hier bent’, maar begrijpend knik. ”Ik ook”, voegt ze er aan toe. Mijn interesse stijgt. ”Allebei ziek, dat valt niet mee”, constateer ik. ”Allebei kanker”, deelt ze mee. Ik schrik. Kanker. Weer dat woord dat mij overal lijkt te achtervolgen. ”Kanker”, herhaal ik. Ik zie de tranen in haar ogen schieten, en wil eigenlijk wegrennen van dit moeilijke gesprek.

Ze is jong, erg jong. Niet veel ouder dan ik. Ze kijkt naar de vloer. Als ze omhoog kijkt, zie ik een traan over haar wang glijden. ”Waar is de vader?”, vraag ik spontaan, terwijl mijn ogen richting het jongetje gaan. Eigenlijk weet ik niet of ik het wel wil weten. ”Die hoef ik nooit meer te zien!”. ”Waarom niet?” Haar aankijken gaat door merg en been. ”Zijn vader is ook mijn vader”, en ze begint te trillen. ‘Ach meissie toch’ wil ik zeggen en haar in mijn armen nemen, maar misschien vindt ze dat naar. Ik ken haar pas twee minuten. Althans kennen, wat is kennen? ”Gaat het?”, vraag ik terwijl ik het antwoord weet. Ze zegt van wel, maar haar ogen vertellen het tegenovergestelde. ”Voor mezelf vind ik het niet meer erg, maar die kleine, die kleine..”. Haar stemt geluid stokt. Alsof het jongetje voelt dat het over hem gaat, begint hij te huilen. Wat een longen heeft dat kind, denk ik bij mezelf. ‘Kankerdekankerkankerkutkanker’ wil ik roepen, maar het lijkt me niet gepast.

Amandelvormige, grote, blauwe ogen heeft de kleine. Hij is mooi. Dat lijkt het extra tragisch te maken. ”Het is de vraag wie er eerder doodgaat: hij of ik”, zegt ze snikkend. ”Hij is alles voor me.” Korte stilte. Ze slikt. ”Als ik van die familiedrama’s op het nieuws zie, had ik dat ook gewild. Begrijp me niet verkeerd: ik bedoel samen sterven. Tegelijk sterven is mijn laatste wens. Maar ik kan mijn eigen kind niet doden. God wel. God wel.”

Ik had haar beloofd dat ik terug zou komen aan haar bed. Na 3,5 week, mijn tentamens hielden mij op, was ik terug. Zij was overleden, uitzaaiingen, een week nadat ik was geweest. Twee dagen daarna was ze overleden. Het ziekenhuis wist niet waar het kind heen was.
Toen heb ik bedacht dat ik mijn eerste dochter gedeeltelijk zou vernoemen naar deze vrouw. Ondanks alles wat haar was over komen, kon ze vol liefde kijken naar haar zoontje. Haar zieke kindje van de man die haar verkrachtte..

20140627-002715-1635874.jpg