www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Angela..

Een paar keer in je leven ontmoet je een persoon die veel voor je betekent. Je hebt een band met elkaar. Je kunt onwijs met diegene lachen en huilen. En je weet gewoon dat als je problemen hebt en die persoon opbelt, dat hij/zij dan een paar tellen later voor je neus staat en er voor je is! Hoe kan het dan dat het contact toch verwatert? Natuurlijk kun je daar altijd zelf wat aan veranderen…of toch niet?

Ik kan mij het moment nog zo goed herinneren. Ik was 19 jaar en had een bijbaantje bij een stomerij waar ik in het weekend en in de vakanties werkte voor wat extra centen naast mijn studiefinanciering. Op een dag kreeg ik van mijn baas te horen dat er een meisje uit Almere bij ons kwam werken. Angela was haar naam en ze was toen 15 jaar oud. Ik vond het grappig want ze was dus ongeveer even oud als mijn zusje. Vanaf het eerste moment bij de stomerij was het lachen, gieren, brullen met Angela. De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik af en toe zo gek ben als een deur en wel in ben voor een dolletje. Nou, doe daar een schepje bovenop en je hebt Angela! We konden zo onwijs met elkaar lachen. Al tijdens de eerste werkdag bij de stomerij vertelden we elkaar hele persoonlijke dingen. Het klikte onwijs goed. Ik had bij Angela ook helemaal niet het gevoel dat er best wel een paar jaar leeftijdsverschil tussen ons in zat.

6720-erik-0130Al vrij snel na onze eerste ontmoeting spraken wij buiten werktijd met elkaar af en deden we hele leuke dingen samen. Samen shoppen, uiteten en daarna stappen in Hilversum, naar de kermis en de bioscoop, dagje naar het strand of lekker zingen met singstar op de playstation… en ga zo maar door!. We werden in een korte tijd heel close met elkaar.
Ik vond Angela een hele bijzondere meid. Ze was niet alleen een bloedmooie meid om te zien maar het was vooral haar karakter wat haar zo geweldig maakte. Ondanks dat zij zelf ook best wist dat ze een mooie meid was, bleef zij zichzelf en ging zij niet naast haar schoenen lopen. Ze maakte ook geen onderscheid in mensen en behandelden iedereen gelijk. Zo ben ik zelf ook, maar eigenlijk kom ik dat maar weinig tegen bij anderen.

En toch op een dag verwaterde langzaam het contact. We gingen allebei een andere weg. Ik werd moeder en Angela bleef lekker lol maken en feesten. Gelijk had ze ook! Angela is nog een paar keer op kraamvisite geweest om te kijken bij Bram en om mij alle leuke en wilde verhalen te vertellen over haar leven. Natuurlijk verloor ik haar nooit helemaal uit het oog, dankzij social media. Ik volgde haar uitvoerig en altijd met het idee in mijn achterhoofd dat we in de toekomst weer close zouden worden. Ik mistte haar eigenlijk heel erg. Een paar weken geleden liep ik nog langs de kroeg waar zij werkte en zag dat ze het op dinsdagavond nog steeds altijd Karaoke-avond is. Ik weet nog dat zij mij dat in een bericht op Facebook liet weten en met de vraag of ik gauw eens langskwam! Had ik het maar gedaan…

Afgelopen zaterdag zag ik een verschrikkelijk bericht op Facebook voorbij komen… Dit kon toch niet echt waar zijn? Ik besloot navraag te doen bij 2 gemeenschappelijke vriendinnen van haar en helaas ging het toch echt om Angela. Dit kon niet waar zijn! Angela was omgekomen bij een eenzijdig auto ongeluk. Ik zat aan de keukentafel een broodje te voeren aan mijn jongste zoon en de tranen bleven stromen.
Waarom? Waarom? Waarom toch?? Hoe kan zoiets gebeuren?
Het is gewoon vreselijk oneerlijk. 26 jaar oud… Op dezelfde leeftijd werd ik moeder…
Ik kan het gewoon nog steeds niet geloven. Alsof ik haar ieder moment ergens kan tegenkomen. Ik hoor haar stem in mijn hoofd en haar heerlijke aanstekelijke lach!
Het kan gewoon niet waar zijn!

Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan! Waarom heb ik haar nou niet eerder opgezocht? Nog erger vind ik dat ik daar nu nooit meer wat aan kan veranderen. Het kan niet meer…
Vreemd om te merken hoe het dagelijkse leven gewoon weer doorgaat.
Dit nare bericht heeft mij heel erg aan het denken gezet. Het leven is veel te kort om ruzie te maken. Je moet er elke dag een feestje van maken want voor hetzelfde geld kun je het morgen niet meer navertellen.

Zaterdag word je gecremeerd, lieve Angie! Ik had zo graag op een ander moment in je leven voor je gezongen. Maar we moeten afscheid van je nemen…Het wordt zwaar…maar tegelijkertijd ook het mooiste afscheid dat iemand maar krijgen kan! En dat verdien je ook.
Ik hoop zo dat de hemel echt bestaat, want op die manier kunnen wij elkaar dan daar weer tegenkomen.

“Make each day count” Dat is mijn nieuwe levensmotto. Nooit meer een feestje zonder een shotje op Angela te drinken. Nooit meer een naar de MC zonder een MC Chicken zonder sla te bestellen, Nooit meer een karaoke-avond zonder “Angie”van de Stones te zingen, voor haar! Nooit meer zal alles zijn zoals het was…

IMG_7249

Rust zacht, lieverd
We gaan je vreselijk missen! xxx

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Vriendinnen

Eigenlijk is het grappig en een beetje bizar, bloggen we met een aantal vrouwen over van alles en nog wat, en het onderwerp vriendinnen hebben we bijna nooit gehad!

Ik zelf zou niet zonder die vrouwenvriendschappen kunnen!
Wat is vriendschap eigenlijk en wat is het voor mij? Tijdens een zoektochtje op internet kwam ik deze tegen, lekker neutraal en duidelijk: Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt.

Voor mij is een vriendin iemand bij wie ik me veilig en gewaardeerd voel, niet om wat ik heb maar om wie ik ben. Iemand bij wie ik graag ben, graag mee klets of samen iets doe wat we allebei leuk vinden.
Als ik naar mijn groepje vriendinnen kijk staat de één natuurlijk dichter bij dan de ander, doe ik met de één andere dingen dan met de ander en praat ik met de één over zielenroerselen terwijl het bij de ander wat oppervlakkiger blijft.

IMG_5765.JPG

Mijn vriendinnen

Zo is er de vriendin vanaf de middelbare school, heerlijk vertrouwd! We kennen elkaars ouders, mannen, kinderen en veel ins en outs…
De vriendin voor alles, al 20 jaar, sinds de zwangerschapscursus van de oudste, we delen (bijna) alles en kunnen altijd bij elkaar terecht. De vriendin bij wie je je niet beter voor hoeft te doen dan je bent! Tegen wie je kunt zeggen dat het ‘kut’ gaat en niet vrolijk hoeft te roepen ‘goed hoor’. Maar ook samen af en toe op vakantie met of zonder gezin, samen lachen, samen huilen!

De vriendin, ontmoet in een ver buitenland, die bijna om de hoek bleek te wonen. De laatste tijd wat minder vaak doordat we op verschillende tijden werken, maar altijd gaan we gewoon verder waar we de vorige keer gebleven waren! De vriendin die mij de waarheid kan zeggen ook al is die niet altijd even leuk of vlijend…

Mijn hondenvriendinnen, al lopend met de honden, boom je lekker over van alles, de mannen, de kinderen, iets wat dwarszit en je een andere mening over wilt horen of gewoon de eeuwige vraag: wat eten we vanavond?

Mijn vijvervriendinnen, 3 dames met wie ik in principe elke avond het laatste hondenrondje om de vijver loop. Ontstaan toen de oudste (inmiddels 88) geopereerd werd aan haar ogen en dat laatste rondje wat eng vond vanwege de ongelijke stoep. Elke avond een half uurtje en dan deel je meer dan opmerkingen over het weer. Bovendien reuze praktisch, altijd een andere mening voor de aanpak van een probleem (alleen al door het verschil in leeftijd), of de oplossing voor het meenemen van elkaars honden naar het bos.

En zo zijn er (gelukkig voor mij) nog meer, maar dan wordt het wel erg eentonig. Kortom allemaal heel verschillende vriendschappen en vriendinnen, allemaal anders maar ik zou er niet eentje willen missen!
Hebben jullie nu ook een (leuk, interessant, verdrietig etc) verhaal over die ene vriendin of over die leuke groep, deel het met ons! De 5 leukste verhalen worden geplaatst op de blogsite van de Meisjes van Mooi.

IMG_5764.JPG
Wil je meedoen, stuur dan je blog en een korte biografie van jezelf met foto naar: marjolijn@meisjesvanmooi.nl. Wij hopen straks ook van jullie verhalen te kunnen genieten..


2 reacties

His name was Bond, James Bond.

Mijn vader bracht er zijn jeugd ’s zomers door met zijn ouders. Hij nam ons er ook mee naar toe: Zuid Frankrijk. Henny, papa, mijn broer, stiefbroer, stiefzus en ik. Mijn zus woonde al op kamers, zij ging niet mee.

Ondanks dat we met een groot gezin waren, deed ik altijd andere spelletjes. Ik was altijd al een beetje anders. Excentriek noemde mijn juf dat. Toen voelde ik me bijzonder, nu pas kan ik haar toon juist interpreteren.

Hij was alleen. Met zijn ouders. Zijn moeder was Russisch, zijn vader Nederlands. Eindelijk een vriendje om mee te spelen. We klikten, hij was net zo anders. Misschien nog aparter dan ik was, en dat bedoel ik enkel positief.

We speelden James Bond. Hij was groot fan. Ik vond het allang best dat ik wat leuks kon doen. Door de bossen, schietend met onze handen. Hij noemde mij zijn Octopussy. Dat er iets seksueels gaande was tussen Bond en zijn girls hadden we niet door als ongeveer elf-jarigen.

Ik was een jaar ouder. Dat merkte ik, maar ik vond het niet erg. Ik kleurde ook nog kleurplaten toen ik 15 was, dus ik vond het alleen maar gezellig. We doken dingen op in het zwembad. Vertelden over ons leven thuis. En wat bleek: hij kwam uit Huizen. Een week of drie trokken we met elkaar op. Plechtig beloofde ik hem contact te houden. En dat deden we.

Hij kwam bij ons in Muiderberg, ik bij hem in Huizen. Zijn moeder noemde me Vicka, ze vond Victoria zo’n prachtige naam, maar in haar thuisland noemde ze dat Vicka.
Hij en ik waren samen anders. Het jaar er op boekten wij weer naar hetzelfde huisjespark dichtbij Nice. Hij ook. We zaten er dezelfde periode. We trokken weer samen op.
De dagen vervlogen.

Het volgende jaar werd ik gebeld, wanneer wij weer gingen. En opnieuw zaten we samen. Hij bleef Bond gek. We maakten een monopolyspel met alle films van James Bond. Octopussy, mijn favoriet, maakten we de Kalverstraat. Opnieuw vloog een zomer voorbij.
Zo ging het een aantal keer door. En op een gegeven moment verloren we elkaar uit het oog. Het verwaterde, zoals het bijna hoort met vakantievriendjes.

Totdat ik Journalistiek ging studeren en ik hem, op het moment dat ik wilde stoppen, tegenkwam. Hij had zich ingeschreven. Ik zat bij de opleidingscommissie en we lunchten samen. Een hele diepe, hechte vriendschap is het nooit geworden. Maar kennen, ja dat deed ik hem zeker. We haalden herinneringen op, en lachten. Kinderen waren we toen nog, gierden we.

De laatste maanden hadden we contact via Facebook. Hij reageerde wel eens op een van mijn statussen. Ik kwam een foto van ons tegen en tagde hem. Alexandr was niet te omschrijven. Geen woord omvat zijn persoon. Ik vond het altijd een lieve jongen, rustig, maar toch enthousiast. Ik schrok ongelofelijk toen ik gisteravond het bericht las op de Facebook-pagina van de SvJ. Alexandr is niet meer.

Alexandr is voor de trein gekomen. Zijn moeder gelooft niet in de zelfmoord van haar kind. De politie sloot een ongeluk uit na het horen van getuigen die hem vorige week zagen springen bij station Hollandse Rading.
En ik? Ik kan niet geloven dat het lot ons niet weer samen zou brengen, zoals toen in Frankrijk en later in Utrecht op de SvJ.

Nederland is een journalistiek talent verloren. En nu zitten zijn vrienden, en zijn ouders met de vraag die elke journalist altijd probeert te verslaan: Waarom?

Ik hoop dat jij je rust gevonden hebt.
Liefs,
Octopussy.

IMG_5041.JPG


2 reacties

Een zalig weekendje weg!

Al meer dan twintig jaar maak ik deel uit van een groep vriendinnen. We zijn met z’n zevenen. Met twee van de meiden gaat de vriendschap zelfs terug tot de lagere school in het dorp waar ik nog steeds woon.

Lang voordat een aantal van ons kinderen kregen zagen we elkaar in de plaatselijke kroeg, de disco of thuis bij onze ouders waar we nog woonden.
Vele vriendjes hebben de revue gepasseerd, allemaal gekeurd of afgekeurd, uitgebreid besproken en als het uitging, werden de tranen samen gedroogd.
We bespreken alles, maken bonje, maken het weer goed, lullen over elkaar maar delen onze zorgen, verdriet, gieren van de lach, houden van elkaars kinderen en heel veel van elkaar. Het is verdomd bijzonder, dat realiseer ik me hoe langer hoe meer naarmate ik ouder word.

IMG_4995.JPG
Bijna elk jaar doen we een weekendje. Variërend van een sleurhut op Bakkum tot een weekje Zuid Frankrijk in een beeldschoon huis met zwembad. We gingen naar Maastricht, Duitsland, Texel, Terschelling, Londen en nog veel meer plaatsen. Op campings, in jeugdhotels, we sliepen op schepen en in schitterende huizen.
Ieder heeft in zo’n weekend zijn rol. De horeca dames doen de inkopen voor het eten, er is er één die absoluut de onbetwiste bbq aanmaakster is en het is altijd dezelfde die de tafel leuk dekt. Nooit, nooit is er discussie over de taken in zo’n weekend. Heb je geen zin om iets te doen, ook prima.
In de ochtend ben ik vaak wat opruimerig en er is er een bij die wil het liefst uitslapen, lang! We keutelen, drinken liters Sauvignon en eten tot we er bij neer vallen. Hier en daar een activiteit, meestal iets meligs en waar we ook zijn in het buitenland, we gaan altijd naar een hele grote supermarkt! Yeah!!
De Leclerq, de Hypermarché we moeten er heen. Eenmaal binnen verspreiden we ons en gaan we los op eten, drank ( Petit bateau babykleding toen we die nog nodig hadden voor de kindjes) cosmetica en shampoos.Bij de kassa laten we elkaar dan onze vondsten zien, dol enthousiast! Zo bijzonder is het allemaal niet maar t idee dat we het in Nederland niet kunnen krijgen (of véééél duurder) maakt ons hebberig.

Dit jaar gingen we naar Esneux, Ardennen. Een half uur van Luik en een half uur van Maastricht. Een van ons heeft daar een aantal jaar geleden een oude Auberge gekocht en deze in fases totaal verbouwd tot geweldig familiehuis. Gelegen aan de Ourthe met alle comfort maar leefbaar en heel gezellig ingericht. Een heerlijke grote open keuken, lange tafel en een houtkachel. Beneden is pas nog een slaapkamer gemaakt met badkamer dus oma en opa kunnen ook mee! Je kunt er nu dus met z’n 20en slapen, er zijn 7 slaapkamers en 4 badkamers. (Maar wij leggen altijd alle matrassen bij elkaar op 1 kamer, soms leggen we een snurker apart)

IMG_4996.JPG
Er is zelfs een soort dans/karaoke ruimte. Hilarisch! Je kunt lekker in de tuin zitten met een vuurtje of de weg oversteken en met een wijntje bij de Ourthe, in de zomer kan je er heerlijk zwemmen.
We zijn er vaker geweest, in verschillende tijden van het jaar en ik voel me er altijd weer zo thuis. Slechts 2,5 uur rijden vanaf Amsterdam en je waant je volledig in ‘het buitenland’. Lekker bakkertje vlakbij, het geluid van de stromende rivier, prachtige natuur. Én een heerlijke grote supermarkt. Daar ben ik dus dit weekend heen geweest!

Klik maar eens op onderstaande link en jullie begrijpen waar ik het over heb.
https://www.facebook.com/Vakantiehuis.Auberge.LeBarrage

Ik heb genoten met de meiden en kijk uit naar ons volgende uitstapje!


3 reacties

Best friends for ever?

Ik leerde haar kennen tijdens intro-kamp van de School voor Journalistiek. In het kamp in de bossen bij Baarn, moesten we een voorstel rondje doen. Ik vond haar voorstellen niet de moeite waard om te onthouden, zij vergat nooit hoe ik me omschreef. Ze sms’te haar toenmalige scharrel dat ze een meisje had ontmoet: het kanon.
Ze bleef mij bij doordat zij als enige een eenpersoonstent meenam en vervolgens eerder naar huis ging, omdat ze verkouden was. Ziek noemde ze dat. Terwijl ik gierend zonder slaap met vier anderen in een tent zat, lag zij twee meter verderop te slapen. We dachten beiden dat we elkaar nooit zouden liggen.

20140805-113208-41528207.jpg
Inmiddels was de studie begonnen. Zij lette altijd goed op, was doelgericht en wilde goede cijfers halen. Gewoon, dat vond ze belangrijk: je kwam hier om te leren voor journalist en zij had haar roeping gevonden. Ik wilde meer keten, af en toe schrijven, opletten als ik de docent aardig vond, of voldoende interessant om niet op facebook te zitten tijdens werkgroepen. Ik vond haar een stuudje. We leefden langs elkaar heen, hadden een gezamenlijke vriend waarmee de hoorcolleges volgden, verder kwamen we niet.

Totdat een klasgenootje langdurig ziek werd. Ze bleek een ontsteking te hebben waardoor ze niet kon lopen en werkgroepen dus niet kon volgen. Op de SvJ gold toen een regel dat als je meer dan twee van de tien colleges miste, dat je het vak sowieso niet haalde. Ik vond het oneerlijk, toen de docent meedeelde dat ondanks de ingeleverde opdrachten, het meisje het vak niet zou halen, omdat ze niet lijfelijk aanwezig was. We vonden het beiden onredelijk, ook al mochten we haar totaal niet. Haar vriendinnen bleven stil. Ik trok mijn mond open. Het meisje mocht alsnog tentamen doen.

Sindsdien had ze bewondering voor me. Het zieke meisje heeft me nooit bedankt, waarschijnlijk gingen haar vriendinnen met de eer aan de haal. Het stuudje sprak haar bewondering uit over mijn optreden in de klas voor iemand die ik niet mocht. Mijn strijd tegen onrechtvaardigheid, viel haar op. We raakten aan de praat, en bleken raakvlakken te hebben: meer dan we ooit hadden gedacht.

We werden de zusjes van de SvJ. Waar zij was, was ik. We zongen samen liedjes van Britney Spears terwijl we wachten op de bus. We aten samen, gingen samen sporten. Van yoga, tot aquajoggen en elke week powerpumpen. Ze leerde mij vega-pasta maken. Moederde over me op een fijne manier en hielp me te leren voor jezelf te zorgen. Ik bracht haar meer chaos, meer spontaniteit en meer lol. We waren zo anders, maar we matchten.

20140805-114808-42488670.jpg
Zij hielp me toen ik een gebroken hart had, leerde me hoe je moest hospiteren en vroeg zorgtoeslag voor me aan. Ik ging met haar shoppen, stappen, zingen en vooral gek doen, zoals schijt hebben aan de mensen als je keihard losgaat op het nummer ‘’viben’’ van K-Liber.

Onze vriendschap ging steeds dieper. Intenser. Zij leerde de liefde van haar leven en kennen en stelde mij twee weken later voor aan de mijne. We hadden soms ruzie: voor mij om niets en ik vergat snel als ik had vergeven. Bij haar bleef het hangen, zonder dat ik het wist. We raakten bekneld in een driehoeksverhouding: wij waren beste vriendinnen (ze haatte die term) en haar vent en de mijne waren gebroken oud-collega’s, zelf noemden ze het maatjes. Wij dachten daar minder over. Als ik ruzie had met Bjorn, belde ik haar. Als ik ruzie had met haar, sprak ik met Bjorn. Zij deed hetzelfde met haar vent: ruzie met hem, en ze belde mij, mot met mij en ze huilde uit bij haar vriend. Hij kreeg een hekel aan mij, zij kreeg een hekel aan Bjorn. En ik? Ik vergat. Ik hoefde geen relatie met haar vent en als zij genoeg reden vond om bij hem te blijven was dat aan haar. Zo dacht ze niet over mijn relatie, en haar vent niet over mij.

We mochten elkaars vrienden niet. Ik vond die van haar vaak irritant, saai of niet veelzeggend – op uitzonderingen daar gelaten. Zij vond die van mij primitief, of dom, te veel poespas, te Gooisch, met ook hier en daar een uitzondering.

Volgens haar was onze vriendschap gedoemd te mislukken, ik vond het juist mooi: twee mensen die over duidelijk ontzettend anders zijn, zo erg goed gaan samen en zoveel voor elkaar betekenden. Mijn beeld bleek anders dan haar point of view.
Scheurtjes ontstonden er: ik zag ze niet. Misschien wilde ik ze wel niet zien. Voor haar ontplofte de bom toen we allebei niet goed in ons vel zaten. Nog steeds, ondanks dat ik haar heb gemaild over wat haar echt dwars zat, en haar uitgebreide uitleg, zie ik het nog steeds niet als een reden voor het beëindigen voor een vriendschap, die voor mij zo diep zat.

20140805-114934-42574627.jpg
Ik sprak er over met andere vriendinnen: allen hadden ze een verklaring. Geen van die verklaringen waren voor mij het ontbrekende puzzelstukje. Inmiddels is het introkamp bijna vijf jaar geleden. Ik mis het meisje met de goede cijfers, haar moederige gedrag, haar manier van een spiegel voor houden en het harde en zachte in haar persoonlijkheid. Ik mis het mee blèren van slechte nummers. Het schudden met de billen op foute muziek. Het ophalen van posters van Twilight in de middle of nowhere. Het roddelen. Het shoppen. Het tutten. Stappen allebei als Sandy van Grease, jij als good girl, ik zoals op het einde in de leren broek. Ik mis de opdrachten die we samen deden, het elkaar aanvullen. De diepe gesprekken over vroeger, over het nu, over de toekomst.

20140805-115149-42709634.jpg
Over zeven dagen geef ik, de jongen aan wie jij mij voorstelde, Bjorn, het ja-woord. Mijn beste vriendinnetje gaat daar niet bij zijn. En weet je: dat is kut.

Ik mis je Fran.