www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Vrienden

Moeilijke tijden,

iedereen heeft ze,

iedereen kent ze,

ieder beleeft ze.

Je staat dan vaak alleen.

Eenzame uren.

Knellende vragen,

je kan ze pareren

en beter verdragen

met vrienden om je heen.

Vrienden kunnen geheimen bewaren.

Problemen begrijpen,

misverstanden verklaren.

Ze zullen het gegeven vertrouwen belonen,

als je het durft je emoties te tonen.

Ze zullen er zijn als je vraagt om advies.

Naast je staan bij verdriet en verlies.

Maar ook aan voor jou leuke dingen in ’t leven,

zullen ze aandacht en tijd willen geven.

Van tijd tot tijd eens laten merken,

dát en hoe je ze waardeert,

    zal de band heb ik geleerd ,

alleen nog maar versterken!

vrienden


Een reactie plaatsen

Gelukkig Nieuwjaar – door Carlo van der Vegt.

Vandaag delen we weer een verhaaltje van de vader van Ellen, Carlo van der Vegt. Zo enig maar ook zo herkenbaar om zijn verhalen uit de jaren 70 terug te lezen. Het kon een verhaal uit je eigen jeugd zijn!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6338.jpg

Nel hing ze altijd aan een lint, rechts naast de huiskamerdeur. Als het er veel waren ook links. Als een kleurige vliegerstaart hingen ze daar, de Kerst en Nieuwjaarskaarten.
Vrienden, kennissen en een verdwaalde zakenrelatie. Niet dat hij veel relaties had.. Nee, uiteindelijk was hij gewoon werknemer en werknemers heten niet zakelijk in welke relatie dan ook. Als ze dat wel waren geweest, waren ze werkgever geworden.
Zo’n vage zakenrelatie was bijvoorbeeld hun verzekeringsagent van Alfen. En Diependam van de RABO. Die stuurden kaarten naar al hun klanten. Maarja, die boekten ze af op ‘onkosten’.
Tante Wil had dit jaar een kaart met poezen gestuurd. Zij in de crapaud met op, náást en over haar heen katten! Elf had hij er geteld.
Er was er ook een van de zaak. ‘Wij wensen U en de uwen gelukkige kerstdagen en een voorspoedig jaar’ stond er. Zonder jaartal, uit praktische overweging dacht hij. Daaronder stond dan weer ‘ Namens de Directie’ en dan de naam van de procuratiehouder. Niet van de baas, die was skiën in Andorra. Werd óók afgeboekt op ‘onkosten’.
Bob en Lies hadden een Tiroolse kaart gestuurd maar dat was logisch wat Bob betrof. Ze hadden fotootjes op de koppen van de twee fotomodellen geplakt en Bob had er in zwierige letters onder geschreven: “Wij jodelen jullie toe” en dan stond er EIN GLÜCKLICHES NEUJAHR in gouden drukletters.
Ze kregen ook ieder jaar een paar intellectuele kaarten. Een reproductie van de Nachtwacht of de Emausgangers in verkleuren druk. En Anton Pieck, ook altijd raak! Maar Anton Pieck ging de la in omdat ze zo schattig waren.
Er was er dit jaar één bij geweest zonder afzender en ze hadden zich suf gepiekerd van wie die geweest zou kunnen zijn. Het handschrift kwam bekend voor maar van wie was het?
Nel en hij hadden de namen van alle afzenders op een papiertje gezet en toen goed nagedacht of er iemand ontbrak die vorig jaar ook iets gestuurd had. Helaas had het niets opgeleverd. ‘ Het is in ieder geval niemand van mijn kennissen’ had Nel – dacht hij – een beetje wantrouwend gezegd. hij was er niet op in gegaan, vanwege de kerstgedachte…
De naam Oom Leo was ook nog even genoemd maar die was een jaar geleden gestorven. Die was ‘retour afzender’ had hij luchtig opgemerkt. Hij vond het zelf ook een beetje een goedkoop grapje maar hij had gedacht dat het de spanning een beetje zou weghalen. Het lint was weer opgerold tot volgend jaar en de stapel had op tafel gelegen. Met de prullenbak ernaast hadden ze ze nog een keer doorgenomen. Ze hadden nog wat zitten lachen om de humoristische kaarten, want die waren er ook, ieder jaar. Een grote rode appel met een worm. Z’n achtereind stak links uit de appel en zijn voorkant kwam er aan de rechterkant uit. Op de appel zat een etiket met het jaartal. En dan zei de worm: ” Goed erin… En goed eruit!” Hoe verzin je het!
En wéér was die wens zonder afzender blijven liggen. Onbegrijpelijk en intrigerend! ” Daar blijf ik nog dagen mee bezig!” had Nel gezegd. En toen omdat ze vreesde dat het ten koste van ‘aandacht voor de kinderen’ ging had Marion bekend: “Die heb ik gestuurd… Geintje!”

Tekst uit het boekje ‘Huisje, boompje, beestje’ van Carlo van der Vegt


1 reactie

Het Kerstgevoel van Vic

Mijn kerstgevoel heeft zich niet goed ontwikkeld. Ik herinner me dezelfde drama’s die vele gezinnen en families hadden. Die is boos op die, en de ander had gezegd dat, maar die had partij gekozen voor sus en uiteindelijk was het zo. Ik haatte kerst.
Mijn lieve man was dol op kerst. Elk jaar at hij met zijn ouders bij de Japanner, waar hij vol van genoot. Zijn ouders gingen uit elkaar, en een half jaar later, de eerste kerst waar ik in zijn leven was, verbrak hij het contact met zijn moeder. Twee jaar later was ook de relatie met zijn vader onhoudbaar geworden. En weet je, dan zijn mijn kersttrauma’s maar relatief. Ik vluchtte het liefst naar het buitenland als de kerstliedjes op Skyradio begonnen. Dan maar niet op zomervakantie, sparen als een gek om een lastminute naar Tenerife of Egypte te boeken.
Bjorn ging mee, en we ontweken wat veel mensen de warme, huiselijke maand vinden. Niet de hele maand dan, maar het ultieme moment: de feestdagen.

IMG_6354

Dat zoetsappige heb ik nooit tegen gekund. Ineens wilde iedereen wereldvrede, terwijl je weet dat de mens egoïstischer is in de rest van het jaar. Uit principe wilde ik geen kerstkaartjes sturen, na kerst gingen die toch de prullenbak in.
Konden we geen buitenland betalen, keken we thuis de meest gewelddadige films die we kenden. Kill Bill 1 en 2 werd onze favo-kerst film. Maar dit jaar is het anders.

 

IMG_6356

 

 

Inmiddels is dit onze eerste kerst als getrouwd koppel. De eerste kerst als oom en tante. De eerste kerst dat we met kerstavond gaan eten met vrienden. De eerste kerst dat we cadeaus voor elkaar kopen. De eerste kerst dat we kunnen genieten van ons prachtige thuis in Leiden. De eerste kerst waar ik vertrouwen in heb dat het een leuke wordt. Dit jaar vieren we derde kerstdag met zijn tweetjes met Kill Bill 1 en 2. Want ook al lijkt dit de eerste geslaagde kerst te worden, sommige tradities zijn te mooi om niet voort te zetten.

IMG_6355