www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Waarom?

Gisteren keek ik Long Island Medium. Een programma waar Theresa Caputo communiceert met geesten. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over dit onderwerp. Derek Ogilvie vind ik eng, dus hem geloof ik niet. Char had het hele alfabet al gehad voordat ze de juiste begin letter wist te noemen. Maar Theresa, ze heeft iets.

IMG_5790
Geconcentreerd keek ik naar een rouwende moeder. Haar zoon was overleden door een overdosis van drank en medicijnen tegen depressiviteit. Moeders wilde weten of er opzet in het spel zat en sprak daarom af met miss Caputo die haar, (boven)natuurlijk, antwoord kon geven. De jongeman had geen zelfmoord gepleegd.
De moeder leek in de zevende hemel. Dolgelukkig dat haar kind geen zelfmoord had gepleegd, maar dat het een ongeluk was. Huilend en opgelucht vloog ze Theresa in de armen. Bij mij volgde er onbegrip.

Wat ik persoonlijk de moeilijkste vraag bij een sterfgeval vind is: waarom? En die vraag is het lastigst te beantwoorden. Meestal niet te beantwoorden. Bij een ongeluk niet, bij een ziekte niet, bij een onbedoelde (domme?) overdosis niet.
Daar zal je nooit de vraag beantwoordt krijgen. Niet door rationeel denken, niet door spiritueel denken. Zelfs God geeft geen antwoord op de ‘’waarom’’-vraag. Toch leeft deze vrouw liever met het idee dat haar zoon een stomme fout heeft gemaakt, in plaats van dat hij een keuze heeft gemaakt om het leven te verlaten.

Denk alsjeblieft niet dat ik zelfmoord goed praat. Maar ik begrijp niet hoe je een ongeluk, wat je nooit kan verklaren meer behapbaar vindt dan een zelfmoord. Waar jouw kind een keuze heeft gehad in plaats van uit het leven wordt gerukt door wat dan ook. Vaak is er de vraag bij zelfmoord: had ik diegene kunnen stoppen of kunnen helpen? Bijna nooit is dit het geval. Dus schuld is niet de redenen waarom een onvoorziene overdosis beter verteerbaar zou moeten zijn. Bij een onbedoelde overdosis van haar zoon heeft zij ook nagelaten. Ik leerde thuis eerst een bijsluiter te lezen voordat ik medicijnen nam.
Waarom, waarom ging haar zoon dood?
De vraag waarom lijkt deze dame niet te stellen. En ik vraag me af: waarom niet?

IMG_5855.JPG


Een reactie plaatsen

Verslaafd raken….

Aan hardlopen? Ja, het kan! Had je mij dit 10 jaar geleden gevraagd dan was ik vast in lachen uitgebarsten maar…..het bestaat!

IMG_5434.JPG Je kent het vast allemaal wel, de kinderen zijn klein en je wil best “iets” sportiefs doen. Je werk, kinderen en huishouden slokken je tijd op en door al die etentjes met wijn en vrienden word je er ook niet slanker op. Ik ging wel naar de sportschool maar eigenlijk liever niet.
Al vaker waren mij lopers opgevallen en ik was zo nieuwsgierig naar wat hen bezielde. Hoezo en wanneer trek je je gympen aan en ga je zomaar een stukje lopen?Dat moest ik ook maar eens proberen! Ik herinner me nog dat ik stond te dralen in de keuken en maar niet kon beslissen wanneer ik zou gaan. Nog even dit en nog even dat en oh wat een drempel moest ik over. Het was ook vroeg in de ochtend en ik vond het niet echt leuk. Het duurde dus ook niet echt lang en ik stopte er weer mee. Toch kon ik niet uitstaan waarom het niet zou kunnen lukken.

Dus maar eens het internet op en toen kwam het.. Aha, een schema, best handig en heel veel tips. Ook heel veel enthousiaste verhalen. Ik vroeg een vriendin om mee te gaan en na heel veel wandelen en opbouwen liepen we eindelijk de 5 km.

IMG_5438.JPG

Ik denk dat het ongeveer een jaar na de start duurde voordat ik begon te denken aan wedstrijden. De eerste wedstrijd was in het Vondelpark, 2 rondjes en wat was ik zenuwachtig.

Maar wat een kick kreeg ik ervan en wat lopen eigenlijk veel mensen hard. De laatste jaren liep ik 2 wedstrijden per jaar van 10 km om nog een soort van doel te hebben. De hardloopschoenen gaan altijd mee op vakantie en op weekendjes weg, zelfs als ik een paar dagen voor mijn werk weg moet gaan de schoenen mee. Heerlijk dat je dit eigenlijk altijd en overal kan doen en dat het je eigenlijk weinig tijd kost.

IMG_5433.JPG

Vorig voorjaar besloot ik om een cursus te doen en sinds een jaar ben ik begonnen met een groep dames in Muiderberg. 5 km hardlopen in 10 weken.Vanochtend heb ik met de dames na een jaar weer een bakje koffie gedronken na een loopje. Natuurlijk lopen we nog regelmatig een stukje samen. Sommige dames lopen nog steeds de 5 km en met de anderen gaan we ook wel eens tot de 10 km. Aankomende week, dinsdag 21 oktober, begint de 4e cursus en ik vind het nu geweldig om mensen te besmetten met het hardloopvirus. Wacht niet maar doe het nu.. Het bestaat, ECHT!
IMG_5436.JPG
De voordelen van hardlopen: Hardlopen biedt eigenlijk alleen maar voordelen. Het is de puurste sport die er is: lekker buiten in de natuur, geschikt voor jong en oud en goed voor lichaam en geest. Tel uit je winst:
• Betere gezondheid Hardlopen zorgt voor meer weerstand tegen ziekten. Goed voor je cholesterolgehalte en tegen diabetes, artritis en osteoporose.
• Minder stress Hardlopers zijn minder vaak depressief dan niet-sporters. Dankzij de productie van endorfines en het gevoel iets gepresteerd te hebben.
• Gewichtsverlies Met hardlopen verbrand je sneller calorieën: zo’n 60 per kilometer.
• Meer energie en een beter lijf . Door training gaat je lichaam efficiënter werken, met als resultaat: een betere stofwisseling en celregeneratie. Je spier- en vetverhouding verbetert en je kuiten, dijen, heupen en billen worden sterker en beter van vorm.
• Gezondere levensstijl Door hardlopen denk je bewuster na over je levensstijl. Waarschijnlijk ga je beter slapen, stoppen met roken en zwaar drinken. Veel hardlopers gaan over op gezonder voedsel.
• Meer zelfvertrouwen Je voelt je beter omdat je weet dat je fit en gemotiveerd bent. Helemaal als je je gestelde doel hebt bereikt. Dat inspireert ook op andere gebieden.
• Kennis van je lichaam Je leert beter luisteren naar de signalen van je lichaam.
• Geestelijke rust Tijdens je inspanning vergeet je wat je allemaal nog moet doen. Je ademt de frisse lucht in en geniet van het lopen met (of zonder) je gedachten!
• De groep . Het lopen in een groep stimuleert enorm en is goed voor je sociale contacten
IMG_5437.JPG
Aanmelden voor de cursus van aankomende dinsdag kan nog. Stuur dan z.s.m. een mail naar zaalsport@gmail.com!

Groetjes,
Leslie


Een reactie plaatsen

A Lot of Cola

Na ruim 12 jaar elke dag liters cola te hebben gedronken is het echt tijd om te stoppen! Zolang ik mij kan herinneren ben ik gek geweest op cola. Als klein meisje mocht ik het alleen drinken op feestjes en partijen en als puber begon ik het steeds vaker te drinken als ik uit school kwam. Mijn vader heeft mij vaak gewaarschuwd dat ik niet zoveel cola moest drinken. Hij vertelde mij dat het slecht zou zijn voor mijn gebit en ik zou er vreselijk dik van worden. Helaas weerhield dit mij er niet van om de cola te laten staan. Ik heb altijd een prachtig gebit gehad zonder gaatjes en echt dik ben ik gelukkig nooit geworden.

Op mijn 19e ging ik het huis uit om samen te gaan wonen. Vanaf toen is het bergafwaarts gegaan met mijn cola gebruik. Er was tenslotte niemand meer die mij kon vertellen wat ik wel en niet mocht doen en de boodschappen moest ik zelf doen. Al gauw werd cola het enige drankje wat er bij ons in huis was. Ik dronk het al zodra ik wakker werd en dat ging zo de hele dag door. In het begin dronk ik alleen coca-cola maar ik merkte al gauw dat dit best prijzig was vergeleken bij de b- merken van de supermarkt. Op aanraden van de mensen uit mijn omgeving ben ik overgestapt van gewone cola naar cola light. Het was even wennen…maar uiteindelijk vond ik het lekker, veel te lekker!
Inmiddels dronk ik gemiddeld 2 tot 2,5 liter cola- light per dag. Ik kocht bij de supermarkt zelfs 6 kleine flesjes of blikjes om mee naar mijn werk te nemen en dronk deze dan moeiteloos om 7 uur op in de trein. Je zag sommige mensen wel echt vreemd opkijken op zulke momenten. Er zijn dagen en weken voorbij gegaan dat ik niks anders dronk dat cola.

IMG_5327.JPG

Waar ik mij het meest voor schaam is het feit dat er zelfs een colafles naast mijn bed stond… Als ik ’s nachts wakker werd om naar het toilet te gaan, dan nam ik nog even wat slokken uit de fles voordat ik mijn bed weer indook. Qua merk maakt het mij overigens helemaal niets uit welke cola ik drink. De cola zero van de Lidl dronk ik het meeste vanwege de grote hoeveelheid en de lekkere smaak.

De mensen die dicht bij mij staan hebben mij vaak genoeg aan mijn verstand geprobeerd te brengen hoe slecht cola is. Het drinken van cola is slecht voor je botten. Het fosforzuur wat erin zit zorgt ervoor dat het skelet broos kan worden. Dit vergroot de kans op botbreuken wel drie keer. Dit is ook niet zo gek natuurlijk wanneer je denkt aan een roestige spijker en deze dan een nachtje in een glas cola legt. Verder is het drinken van cola uitermate slecht voor je gebit. De suiker en zuren in cola zorgen voor tanderosie. Dit betekent dat het tandglazuur of wortelcement gedeeltelijk of geheel kan worden opgelost. Reden genoeg lijkt mij om dit drankje voorgoed te laten staan toch? En wat dacht je van de aspartaam die in cola-light verwerkt is. Er zijn geruchten dat deze stof hartstikke kankerverwekkend is…

Ik heb wel eens eerder geprobeerd om te stoppen met het drinken van cola. Helaas is mij dit nooit gelukt. Wanneer ik het een dag niet dronk werd ik vaak een beetje knorrig, onrustig en kreeg ik last van tintelende handen en voeten. Mijn man zei dan ook vaak tegen mij dat ik even een glas cola moest nemen. Toen kon ik er nog wel om lachen maar ergens wist ik best dat ik gewoon verslaafd ben aan cola.

Nu vragen jullie je misschien af waarom ik er nu na 12 jaar ineens heb besloten om te stoppen. De reden is mijn kinderen. Als moeder zijnde vind ik dat je het goede voorbeeld moet geven. Cola naast je bed hebben staan is nou niet bepaald een goed voorbeeld. Cola is hartstikke slecht voor je hele lijf! Ik zou het vreselijk vinden als mijn kinderen het idee krijgen dat cola gezond voor je is en dat zij het ook dagelijks gaan drinken. En dus besloot ik een week geleden op 29 september 2014 om voorgoed te stoppen met deze verslaving.

IMG_5328.JPG
Tijdens een teamuitje sprak ik erover met een paar lieve collega’s. Zij vinden ook dat ze teveel snoep en snacks naar binnen werken en wilde daarom in de maand oktober stoppen met snoepen en snacken en te kijken wat dit met ons lichaam gaat doen. Zij zijn op woensdag 1 oktober begonnen met “stoptober” . Waar anderen stoppen met roken, stoppen wij met suikers en alle ongezonde dingen. Ik wilde graag op een maandag stoppen vandaar dat ik 2 dagen eerder begonnen ben.

Inmiddels ben ik een week cola-af. Oh, wat ben ik trots op mezelf. Het was deze afgelopen week echt niet makkelijk voor mij. Ik voel me ontzettend moe! Het voordeel is wel dat ik echt heerlijk slaap. Zodra ik mijn kussen al ruik ben ik in dromenland. Ik vind het wel jammer dat ik ook weer zo moe uit mijn bed stap en mij de hele dag zo blijf voelen. Helaas heb ik nu ook al een week last van hoofdpijn. Mijn lichaam moet natuurlijk wennen aan het gebrek van cafeïne. Ook heb ik regelmatig last van slapende handen en voeten wat ik echt super irritant vind. Ik merk ook dat ik behoorlijk prikkelbaar en chagrijnig uit de hoek kan komen…
Gelukkig zie ik nu ook al een hoop voordelen; ik hou veel geld over, ik ben al bijna 2 kg kwijt en ik slaap super goed. Op den duur zullen er natuurlijk alleen nog maar meer voordelen naar boven komen…maar ik vrees dat ik voorlopig nog niet af ben van de afkickverschijnselen.

IMG_5326.JPG

Sommige mensen denken dat ik beter eerst had kunnen afbouwen in plaats van rigoureus te stoppen met cola. Ik ben het eigenlijk wel met deze mensen eens alleen kan ik dat zelf dus niet. Ik heb het bijvoorbeeld ook met het eten van een koekje uit een trommel. Ik kan makkelijk “nee” zeggen tegen iemand die mij een koekje aanbiedt maar ik kan het niet bij 1 of 2 koekjes laten want dan moet de trommel ook gelijk leeg. Daarom besloot ik om gewoon meteen rigoureus te stoppen. Ik moet even door de zure appel heen bijten… Volgens de internetverhaaltjes houden deze verschijnselen zo’n 5 tot 10 dagen aan…ik ben zeer benieuwd. Ik ben nu wel echt blij dat ik verder nooit een verslaving heb gehad zoals roken of alcohol. Wat een hel is het om met iets te moeten stoppen wat zo’n gewoonte is geworden!

Sinds een week leef ik op water en thee. Het is echt even wennen….maar ik weet waar ik het voor doe! Voorlopig vermijd ik dus de horeca en fastfoodketens even…want bij uitgaan en snacken hoort toch echt een lekker colaatje voor mij 😉

A222FDAF-74D2-4495-9FCC-62E5C54106A4

8E03797F-435A-404E-A9E6-11EA600BDD2F

AF64660B-3CC2-4A7D-8A8A-77C2FD2EDE61


Een reactie plaatsen

Lijd ik aan Nomophobia?

Een paar jaar geleden was het nog heel normaal om geen smartphone te hebben. Als je er nu geen één hebt…nou dan behoor je echt tot de categorie: oud en afgeschreven!
Nog geen 5 jaar geleden had ik een mobiele telefoon en daar kon ik dan mee bellen en smsen. Die tijd lijkt echt zo lang geleden. Het was heel normaal om niet de hele dag online en bereikbaar te zijn. Je stuurde mensen nog een kaartje voor hun verjaardag en je belde ze diezelfde dag op om ze te feliciteren. Tegenwoordig moeten we het doen met een whatsappje en een Facebookbericht of een like.

Ongeveer 5 jaar geleden zat ik elke dag met dezelfde mensen in de trein op weg naar ons werk en weer naar huis. We leerden elkaar op een gegeven moment kennen en maakten een praatje met elkaar. Het was eigenlijk best gezellig. Tegenwoordig komen de mensen binnenlopen met hun mobiel in de hand, ze appen, chatten, mailen, bellen of ze checken hun Facebook. Tegen de tijd dat ze bij hun eindbestemming zijn hebben ze hun smartphone nog steeds niet los gelaten. Niemand gunt elkaar nog een blik of een vriendelijk woord. Je hebt tenslotte genoeg aan je leven via social media.
Ook op feestjes en partijen is het zeer belangrijk om je smartphone bij de hand te hebben. Mensen willen niks missen van hun “vrienden” en stel je voor dat mensen niet weten wat je aan het doen bent…? Ik betrap mijzelf er regelmatig op dat ik tijdens een gesprek met iemand rustig een whatsapp beantwoord of op Facebook aan het gluren ben. Eigenlijk is het gewoon asociaal gedrag… Maar het valt niet meer zo op omdat veel te veel mensen zich er schuldig aan maken.
Helaas kwam ik er deze zomer achter dat het bijna onmogelijk is om zonder smartphone met 3G of WIFI nog leuk leven te kunnen leiden. Dat klinkt echt heel erg toch? Maar het is wel waar. Wij zijn sinds dit jaar de trotse eigenaar van een stacaravan op een camping in Hardenberg. Helaas ligt onze camping in een gebied waar je super slecht ontvangst hebt. De camping is al weken hard bezig met een eigen WIFI- netwerk maar dit lijkt moeilijker dan gedacht. Je hoort de mensen zuchten en klagen. Je ziet mensen lopen met hun telefoon in de lucht, opzoek naar bereik. Ik sprak zelfs een vrouwtje die na 3 dagen weer naar huis is gegaan. Ze moest een paar belangrijke mailtjes beantwoorden voor haar werk en dit was absoluut niet te doen vanaf de camping. Van de 6 weken zomervakantie is zij uiteindelijk maar 2 weken op de camping geweest. Als je het zo bekijkt is het een dure grap zo’n caravan. En dat allemaal omdat we niet meer zonder onze smartphone kunnen!
Als ik kijk wat ik allemaal met mijn smartphone doe dan is het echt de uitvinding van de eeuw en zou het eigenlijk standaard bij de geboorte van elk kind geleverd moeten worden. Want ik bel, app, mail, facebook, als zoekmachine, sms, maak foto’s en filmpjes, speel games (mijn zoontje vooral), ik lees het nieuws erop, gebruik hem als agenda, als mp3 speler, als wekker, als navigator, als personal trainer bij het hardlopen, als buienradar, als horloge, als rekenmachine, als timer/stopwatch en vast nog veel meer waar ik nu even niet op kan komen. Kortom ik kan echt niet meer zonder. Ik durf te wedden dat ik als ik de kans krijg iedere 3 tot 5 minuten op mijn telefoon kijk of ik misschien iets gemist heb.

Lijd ik soms aan Nomophobia? Deze aandoening is een afkorting van “no mobile Phone phobia “. De angst geen contact te hebben via de mobiele telefoon. Omdat mijn batterij bijvoorbeeld bijna leeg is of omdat je zoals ik deze zomer geen bereik meer hebt, of in het ergste geval bang zijn om je hele mobiele telefoon kwijt te raken.
Herken jij jezelf bij de volgende situaties?
– Je raakt in paniek als je batterij bijna leeg is.
– Je zit met je telefoon op de wc.
– Je voelt je telefoon trillen in je broekzak terwijl hij er niet eens inzit.
– Als je ’s nachts wakker wordt ga je meteen je telefoon bekijken.
– Je bekijkt je apps tijdens het avondeten in plaats van met elkaar te kletsen onder het eten.
– Je hebt je telefoon nodig als reminder, zonder je telefoon vergeet je alles.
Ik geloof dat het tijd wordt om af te kicken!!! Nee, even zonder gekheid! Ik ben nog niet verslaafd. Ik heb heel goed door van mezelf wat ik aan het doen ben. Ik kijk in mijn vrije tijd behoorlijk veel op mijn telefoon maar zo zijn er ook echt dagen bij dat hij ergens boven aan de lader ligt of in mijn tas zit. Toch hoop ik dat mensen zich er meer bewust raken van het feit waar veel mensen mee bezig zijn!?! Want als je mij nou vraagt wat is er fijner; contact via je smartphone? Of contact met echte mensen? Nou dan kies ik toch echt voor het contact met “echte” mensen.

Mijn buren op de camping hebben trouwens een geweldig bord bij de hun entree staan. Er staat op: “Op bezoek? Mobiel in de broek!” en daar ben ik het nou helemaal mee eens! Ik denk dat ik ook zo’n bord laat maken en bij de voordeur plaats…Kijken hoelang ik het zelf vol kan houden.

IMG_4683.JPG


Een reactie plaatsen

Socialbesitas

20140117-192530.jpg

Iedereen kent wel iemand met een verslaving .. Roken, drinken, eten, snoepen, sporten, dingen verzamelen, je kunt aan zoveel verslaafd zijn. Sinds een tijdje hebben we er een nieuwe verslaving bij; socialbesitas, oftewel verslaafd zijn aan social media.

Een aantal jaar geleden zag je het er langzaam insluipen. Ook bij ons in de salon, in de behandelstoel, aan tafel, zelf op de massagetafel.. Die enorme onrust die mensen zichtbaar krijgen, zodra ze langer dan 5 minuten niet in contact zijn geweest met hun mobiele telefoon..
In de media werd destijds gesproken alsof het een verslaving van ‘jongeren’ zou zijn. Nou neem van mij aan… Óók dertigers, veertigers en zelfs vijftigers onder ons, hebben dit probleem.

Of de telefoon nou zakelijk of privé gebruikt wordt, een aantal mensen kunnen niet meer zonder hun smartphone. Ze hebben hem constant vast, ook tijdens een behandeling. Hun gedachten zijn niet lang bij het gesprek wat je met hen hebt. Elk piepje of trillinkje móet onmiddellijk onderzocht worden, ook al zitten ze tot hun ellebogen in de scrub, hebben ze natte nagels of komen ze voor een broodnodige ontspanningsmassage. Deze mensen lijden aan Nomophobia (angst om je smartphone niet te kunnen raadplegen) of Fomo (de angst om eventueel iets te missen op social media).
Bij sommige mensen gaat het zelfs zo ver dat ze last krijgen van (ja echt, het bestaat) Phantom Vibration Syndrome: je mobieltje voelen trillen, terwijl dat niet zo is.

Sociale media brengen ons veel goeds, maar helaas geldt voor sommige mensen dat ze er niet socialer op geworden zijn.. Typisch gevalletje van: jammer joh!