www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


18 reacties

Gemis..

Vandaag kwam een van mijn trouwste klanten binnen, zelfde leeftijd als ik. Toen ik haar aan zag komen, merkte ik meteen dat er iets was. Ik wist dat haar moeder ernstig ziek was en hoorde elke twee weken hoe het ging. Het was al een paar weken duidelijk, dat het een aflopende zaak was. Toen ik vroeg hoe het ging, begon ze meteen te huilen: Haar moeder gaf ’t op. En terwijl ik met haar sprak, kwamen mijn eigen herinneringen boven..
Het is als met zoveel dingen. Je realiseert het je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Of het nou gaat om je familie, je vrienden of je klanten.. Er kómt een moment dat we er allemaal voor komen te staan; het missen van je ouders.

Mijn moeder werd ziek en stierf binnen een paar weken. Mijn moeder, die altijd zo sterk was, altijd actief, lag daar zomaar in een ziekenhuisbed en vocht tegen iets, waar ze met geen mogelijkheid van kon winnen.
Binnen no-time spraken we met artsen en een transfer verpleegkundige over kanker, uitzaaiingen, pijnbestrijding, op eigen verzoek naar huis gaan, 24 uurs verpleging en sterven. En tussendoor probeerden we nog van elkaar te genieten. Genieten van dat wat er nog wél was, van de tijd die we nog hadden, de momenten dat we, als familie, samen waren.
Het werd een soort van race tegen de klok en dat hield zó abrupt op.. Binnen 5 dagen na thuiskomst, was het gedaan. Haar lijf was moe, haar altijd sterke geest leeg van het vechten. En toen werd het stil. Zó ontzettend stil.. Het gekke was, dat ik ergens, diep down, ook toeleefde naar dat moment. Het was namelijk echt niet om aan te zien wat deze afschuwelijk ziekte met mijn moeder deed, zo wilde ze het niet en zo verdiende ze het zeker niet! Het was niet alleen voor haar slopend, maar ook voor ons, haar kinderen. En wat te denken van mijn vader, waar ze al bijna 60 jaar mee samen leefde. Kun je je voorstellen?

En toch… Op een niet te begrijpen manier was het ook een soort van opluchting, het lijden was voorbij. Dacht ik.. maar mijn lijden, ons lijden, begon tóen pas echt. Het gemis is zo ontzettend groot en het besef dat nooit meer iets hetzelfde zal zijn, is heftig. Ik zou haar zo graag willen vragen wat zij vond van de crematie, of zij heeft gezien wie er allemaal waren. We hadden niet eens echt tijd gehad, om met elkaar over haar wensen te praten. We deden alles zoals wij dachten dat zij het had gewild.
Ik wil haar nog zó graag vertellen hoe ik haar manier van leven bewonderde, dat ik haar mis. Ik wil haar antwoorden op mijn (levens)vragen, zoals zij dat het beste kon geven. Ik wil gewoon dat het weer wordt zoals het altijd was..
Maar ik wil iets wat onmogelijk is en dat frustreert me enorm. Het gemis van iemand die zo’n essentieel onderdeel van je bestaan was, doet echt zo onnoemelijk veel pijn.. En ik vraag me af, of het missen van je moeder ooit zal wennen. Misschien wil ik niet eens dat het gaat wennen. Omdat zij in dit gemis toch nog een beetje bij me is en mij op die manier een beetje kan volgen op het pad door mijn leven.

En terwijl ik afscheid neem van mijn (intens verdrietige) klant, realiseer ik me dat zij binnen een paar dagen, hetzelfde gevoel zal hebben als ik; Heimwee naar hoe het vroeger ooit was..

De rest van de dag ben ik compleet van slag.

20140402-224538.jpg

gemis