www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


2 reacties

His name was Bond, James Bond.

Mijn vader bracht er zijn jeugd ’s zomers door met zijn ouders. Hij nam ons er ook mee naar toe: Zuid Frankrijk. Henny, papa, mijn broer, stiefbroer, stiefzus en ik. Mijn zus woonde al op kamers, zij ging niet mee.

Ondanks dat we met een groot gezin waren, deed ik altijd andere spelletjes. Ik was altijd al een beetje anders. Excentriek noemde mijn juf dat. Toen voelde ik me bijzonder, nu pas kan ik haar toon juist interpreteren.

Hij was alleen. Met zijn ouders. Zijn moeder was Russisch, zijn vader Nederlands. Eindelijk een vriendje om mee te spelen. We klikten, hij was net zo anders. Misschien nog aparter dan ik was, en dat bedoel ik enkel positief.

We speelden James Bond. Hij was groot fan. Ik vond het allang best dat ik wat leuks kon doen. Door de bossen, schietend met onze handen. Hij noemde mij zijn Octopussy. Dat er iets seksueels gaande was tussen Bond en zijn girls hadden we niet door als ongeveer elf-jarigen.

Ik was een jaar ouder. Dat merkte ik, maar ik vond het niet erg. Ik kleurde ook nog kleurplaten toen ik 15 was, dus ik vond het alleen maar gezellig. We doken dingen op in het zwembad. Vertelden over ons leven thuis. En wat bleek: hij kwam uit Huizen. Een week of drie trokken we met elkaar op. Plechtig beloofde ik hem contact te houden. En dat deden we.

Hij kwam bij ons in Muiderberg, ik bij hem in Huizen. Zijn moeder noemde me Vicka, ze vond Victoria zo’n prachtige naam, maar in haar thuisland noemde ze dat Vicka.
Hij en ik waren samen anders. Het jaar er op boekten wij weer naar hetzelfde huisjespark dichtbij Nice. Hij ook. We zaten er dezelfde periode. We trokken weer samen op.
De dagen vervlogen.

Het volgende jaar werd ik gebeld, wanneer wij weer gingen. En opnieuw zaten we samen. Hij bleef Bond gek. We maakten een monopolyspel met alle films van James Bond. Octopussy, mijn favoriet, maakten we de Kalverstraat. Opnieuw vloog een zomer voorbij.
Zo ging het een aantal keer door. En op een gegeven moment verloren we elkaar uit het oog. Het verwaterde, zoals het bijna hoort met vakantievriendjes.

Totdat ik Journalistiek ging studeren en ik hem, op het moment dat ik wilde stoppen, tegenkwam. Hij had zich ingeschreven. Ik zat bij de opleidingscommissie en we lunchten samen. Een hele diepe, hechte vriendschap is het nooit geworden. Maar kennen, ja dat deed ik hem zeker. We haalden herinneringen op, en lachten. Kinderen waren we toen nog, gierden we.

De laatste maanden hadden we contact via Facebook. Hij reageerde wel eens op een van mijn statussen. Ik kwam een foto van ons tegen en tagde hem. Alexandr was niet te omschrijven. Geen woord omvat zijn persoon. Ik vond het altijd een lieve jongen, rustig, maar toch enthousiast. Ik schrok ongelofelijk toen ik gisteravond het bericht las op de Facebook-pagina van de SvJ. Alexandr is niet meer.

Alexandr is voor de trein gekomen. Zijn moeder gelooft niet in de zelfmoord van haar kind. De politie sloot een ongeluk uit na het horen van getuigen die hem vorige week zagen springen bij station Hollandse Rading.
En ik? Ik kan niet geloven dat het lot ons niet weer samen zou brengen, zoals toen in Frankrijk en later in Utrecht op de SvJ.

Nederland is een journalistiek talent verloren. En nu zitten zijn vrienden, en zijn ouders met de vraag die elke journalist altijd probeert te verslaan: Waarom?

Ik hoop dat jij je rust gevonden hebt.
Liefs,
Octopussy.

IMG_5041.JPG

Advertenties


8 reacties

Ik mis je!

Het blijft een afschuwelijk iets: iemand waar je zielsveel van houdt te moeten missen…

Zondagochtend ga ik altijd bij mijn vader koffie drinken. Hij is zo nu en dan behoorlijk in de war. Niet zo gek als je bijna 80 wordt en beginnend dement bent. Toch is het erger geworden sinds mijn moeder er niet meer is. Heel vaak zie ik hem, als ik het tuinpad oploop, pratend voor de schoorsteen staan. Ik sla hem dan even gade en kijk wat hij doet; Hij wijst dan op een kaarsje, op een Hortensia in een vaasje, op een kaart van zijn schoonzus, op de hond en blijft praten tegen de schoorsteen..(?!) Op het eerste gezicht misschien een gek gezicht maar ik weet dat op die schoorsteen een foto van mijn moeder hangt..

Toen ik de kamer inkwam vroeg ik meteen wat hij aan het doen was. Hij voelde zich betrapt en stond een beetje schaapachtig te lachen. Ik vroeg het nu anders; ‘Tegen wie stond je nou te praten, pap?’ Weer geen direct antwoord, alleen een mompelend:’ daar ga jij vast om zitten lachen’.. Ik vroeg het weer anders: ‘Stond je tegen mama te praten?’ Meteen een stortvloed van woorden: ‘ dat doe ik de hele dag, tegen wie moet ik het anders kwijt, ik vertel haar alles, zeg dat ik een verse hortensia heb geplukt, dat Wimpie (zijn hondje) weer zo verhaart, dat ik zo’n lieve kaart uit Canada kreeg, dat het donker is vandaag maar dat ik voor haar een kaarsje brand, dat het voor mij niet meer hoeft maar dat ik verder moet.’ Dan vraagt hij: ‘Denk jij eigenlijk nog wel eens aan haar?’

Denk ik nog wel eens aan haar? Wat een vraag! Ik voel een enorme irritatie opkomen.. WTF! Ik denk elke dag aan haar! Van het moment dat ik opsta tot het moment dat ik naar bed ga en zelfs midden in de nacht als ik wakker schrik, altijd op het tijdstip dat zij overleed. Als ik voor hem iets moet regelen omdat hij het zelf niet meer kan, denk ik aan haar. Ik denk dan: Godsamme, wat ben ik blij dat jij dat niet meer meemaakt en niet steeds hetzelfde verhaal aan hoeft te horen!
Ik denk aan haar als ik iemand over zijn moeder hoor praten, als mijn kind niet lekker is, als er iets in de familie speelt. Wanneer denk ik eigenlijk niet aan haar? Ik mis haar in alles en overal.. ondanks dat het bijna twee jaar geleden is dat ze is overleden. Ik heb meteen een rothumeur en terwijl ik naar huis loop, heb ik een aantal keer heel hard gevloekt!

Vanavond zag ik dat Ellen een berichtje plaatste op Facebook:
” Ik denk aan mijn broertje, dat ik hem zo mis. Vanmiddag hadden we waarschijnlijk samen een wijntje opengetrokken en een beetje voor de buis gehangen, hier gegeten en slap ouwehoeren. Niks bijzonders, geen zware gesprekken maar zo ‘eigen’ en gezellig. Bah slechte dag. Its sucks..”

Meteen denk ik: Jezus, voor mij is het logisch dat ik mijn moeder overleef, voor haar zo ónlogisch om op deze leeftijd een jongere broer te verliezen, voor haar ouders verschrikkelijk om een kind te overleven! Waarom?

Ook denk ik aan Annet, die de laatste jaren voordat ze overleed mijn klant was.. Ik kende haar en wist van haar verleden. Een hele positieve, lieve vrouw, midden in het leven, altijd oog voor anderen, moeder van vier kinderen, waarvan er drie veel te jong bij haar werden weggerukt.. Ze was al een aantal jaar klant bij me voordat ze me, op een avond, haar levensverhaal tot in detail vertelde. Het werd een behandeling van 7 uur.. Ik deed die nacht geen oog meer dicht. Gruwelijk wat zij allemaal moest meemaken! Zelf was ze trouwens ook nog veel te jong om dood te gaan. Waarom? Waarom in godsnaam?

Ellen heeft gelijk.. It sucks! En ondanks dat iedereen hetzelfde gemeen heeft en vroeg of laat iemand zal moeten missen, blijft het oneerlijk en niet te bevatten. Of het nou een paar weken, een paar maanden of tientallen jaren is…

IMG_4515.JPG


2 reacties

Plotseling afscheid…

Naast masseren bij Mooi geef ik op maandagavond een uur gym aan wat oudere meisjes (60+) in Naarden. In het vorig seizoen kregen we het verdrietige bericht dat er bij één van mijn dames voor de tweede keer in twee jaar kanker is geconstateerd. Na ieder doktersbezoek en ook na de operatie is er niets meer aan te doen, ze wordt gewaarschuwd voor een pijnlijk ziekteproces waarin ze niets meer kunnen doen dan pijnmedicatie.

Tot grote verbazing van mijn hele groep is ze 3 weken na de operatie alweer van de partij en gaat met haar onstuitbare optimisme aan de slag. Tot november is ze van de partij, dan heeft ze zoveel pijn dat ze stopt, tot haar eigen maar ook ons grote verdriet. Begin november geven zij en haar man nog een prachtig feest vanwege haar 50-jarig huwelijk en onze hele groep is uitgenodigd. We hebben regelmatig telefonisch contact en in één van de laatste gesprekken zegt ze dat ze het fijn vindt als ik eens langs kom, natuurlijk is de belofte snel gedaan, maar de eerste weken komt het er niet van….

Gisteren ging ik langs en vlak na binnenkomst vertelde ze dat het niet meer ging, de pijn had het plezier in het leven overgenomen. De beslissing was de avond ervoor genomen, het hele gezin was het er mee eens en zo neemt ze naast de regie over haar leven, ook de regie over haar dood.
Zo fijn dat dat kan in Nederland, maar na echt afscheid te hebben genomen op een hele mooie, fijne manier was ik tot het schrijven nu, wel erg trillerig. Raar en verdrietig te weten dat deze sterke, vrolijke, altijd optimistische vrouw er volgende week niet meer is….

20140410-174520.jpg


18 reacties

Gemis..

Vandaag kwam een van mijn trouwste klanten binnen, zelfde leeftijd als ik. Toen ik haar aan zag komen, merkte ik meteen dat er iets was. Ik wist dat haar moeder ernstig ziek was en hoorde elke twee weken hoe het ging. Het was al een paar weken duidelijk, dat het een aflopende zaak was. Toen ik vroeg hoe het ging, begon ze meteen te huilen: Haar moeder gaf ’t op. En terwijl ik met haar sprak, kwamen mijn eigen herinneringen boven..
Het is als met zoveel dingen. Je realiseert het je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Of het nou gaat om je familie, je vrienden of je klanten.. Er kómt een moment dat we er allemaal voor komen te staan; het missen van je ouders.

Mijn moeder werd ziek en stierf binnen een paar weken. Mijn moeder, die altijd zo sterk was, altijd actief, lag daar zomaar in een ziekenhuisbed en vocht tegen iets, waar ze met geen mogelijkheid van kon winnen.
Binnen no-time spraken we met artsen en een transfer verpleegkundige over kanker, uitzaaiingen, pijnbestrijding, op eigen verzoek naar huis gaan, 24 uurs verpleging en sterven. En tussendoor probeerden we nog van elkaar te genieten. Genieten van dat wat er nog wél was, van de tijd die we nog hadden, de momenten dat we, als familie, samen waren.
Het werd een soort van race tegen de klok en dat hield zó abrupt op.. Binnen 5 dagen na thuiskomst, was het gedaan. Haar lijf was moe, haar altijd sterke geest leeg van het vechten. En toen werd het stil. Zó ontzettend stil.. Het gekke was, dat ik ergens, diep down, ook toeleefde naar dat moment. Het was namelijk echt niet om aan te zien wat deze afschuwelijk ziekte met mijn moeder deed, zo wilde ze het niet en zo verdiende ze het zeker niet! Het was niet alleen voor haar slopend, maar ook voor ons, haar kinderen. En wat te denken van mijn vader, waar ze al bijna 60 jaar mee samen leefde. Kun je je voorstellen?

En toch… Op een niet te begrijpen manier was het ook een soort van opluchting, het lijden was voorbij. Dacht ik.. maar mijn lijden, ons lijden, begon tóen pas echt. Het gemis is zo ontzettend groot en het besef dat nooit meer iets hetzelfde zal zijn, is heftig. Ik zou haar zo graag willen vragen wat zij vond van de crematie, of zij heeft gezien wie er allemaal waren. We hadden niet eens echt tijd gehad, om met elkaar over haar wensen te praten. We deden alles zoals wij dachten dat zij het had gewild.
Ik wil haar nog zó graag vertellen hoe ik haar manier van leven bewonderde, dat ik haar mis. Ik wil haar antwoorden op mijn (levens)vragen, zoals zij dat het beste kon geven. Ik wil gewoon dat het weer wordt zoals het altijd was..
Maar ik wil iets wat onmogelijk is en dat frustreert me enorm. Het gemis van iemand die zo’n essentieel onderdeel van je bestaan was, doet echt zo onnoemelijk veel pijn.. En ik vraag me af, of het missen van je moeder ooit zal wennen. Misschien wil ik niet eens dat het gaat wennen. Omdat zij in dit gemis toch nog een beetje bij me is en mij op die manier een beetje kan volgen op het pad door mijn leven.

En terwijl ik afscheid neem van mijn (intens verdrietige) klant, realiseer ik me dat zij binnen een paar dagen, hetzelfde gevoel zal hebben als ik; Heimwee naar hoe het vroeger ooit was..

De rest van de dag ben ik compleet van slag.

20140402-224538.jpg

gemis