www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

DE VERJAARDAG door Carlo van der Vegt

 

Een moederhart klopt soms onrustig.

Iedere moeder herkent dit gevoel .

Oneindige liefde en zorg voor haar kinderen ,

lijkt in haar leven het enige doel .

Pas als ze veilig weer thuis zijn gekomen ,

aan het einde van iedere dag ,

Lijkt het angstige hart van een moeder ,

niet langer meer van slag …..

De goudvis zwemt traag langs de wand van zijn kom

en kijkt om zich heen door het glas .

Er staan op de tafel een taart en een trom ,

een kleurboek , en trein en een tas .

Één stoel is versierd want vandaag is het feest :

Haar kleine , haar jongen verjaart .

Er was voor het eerst een verlanglijst geweest .

Ze had hem zorgvuldig bewaard .

Hij was ‘smorgens vrolijk naar school toe gegaan.

Een trommel met snoep kreeg hij mee.

Ze had hem een strik om z’n armpje gedaan :

Haar jarige , kleine André .

Ze had nog gezegd : Breng je vriendjes maar thuis ,

want ‘smiddags hadden ze vrij .

Die vriendjes , ze holden zojuist langs het huis ….

Waarom was haar schat er niet bij ??

Toen bijna schuchter de bel overging

en zij Andrés juffrouw zag staan ,

was het alsof heel haar wereld verging .

Ze hoorde haar sprakeloos aan …

Hij had toen hij haastig het schooltje verliet ,

niet gewacht op de hoek van de straat .

Een naderende auto …hij merkte het niet….

Een schreeuw….maar het was al te laat….

Ze streelt met haar hand de verkreukelde strik

En kijkt naar de vis in zijn kom….

Haar tranen die druppelen met droevige tik

op het vel van Dreetje z’n trom .

trommel


Een reactie plaatsen

Tranen – door Carlo van der Vegt

IMG_7355
Er zijn tranen van blijdschap

maar ook van verdriet .

Er zijn tranen in stilte

die een ander niet ziet .

Er zijn tranen van vreugde

die spontaan kunnen zijn .

Van diepe ontroering ,

van woede en pijn.

Maar náást dat ons leed daardoor vaak wordt verlicht ,

geven tranen de mens een gezicht.

 

Geen mens is hetzelfde, dat kan niet ontkent.

Je doet wat doet ,want je bent die je bent .

Familie en vrienden, ze delen je leven .

Je zoekt de balans tussen nemen en geven.

Bij ziekte waar sterfte onvermijdelijk bleek

bij een breuk waar een paar onafscheidelijk leek.

Het zijn situaties  die eenieder herkent .

Als iemand je steun zoekt,

zorg dat je er bent.

 

Soms zijn er momenten, vaak heel onverwacht,

dat er dingen gebeuren ,waar niemand aan dacht.

Dat wat hoopvol begint , een donkere dag  wordt .

En  een zonnige toekomst plots’ling ineen stort,

Ieder die daar duidelijk behoefte aan heeft ,

is blij als een ander er  aandacht  aan geeft .

Sta klaar voor die anderen, ontloop ze dan niet .

Geef de steun die ze zoeken      

en verlicht het verdriet.

 

Het leven kan mooi zijn, geniet er dus van .

Je hebt het te leen voor  zolang als het kan .

En mocht je ineens op een dieptepunt raken ,

probeer dan met hulp er het best van te maken.

De steun die een ander je ongevraagd schenkt ,

is dikwijls belangrijker dan dat je denkt.

De dag heeft een einde maar ook een begin .

Begin dus opnieuw

En geloof er weer in.

 

Carlo van der Vegt, maart 2015


Een reactie plaatsen

Je bent niemand een verklaring schuldig..

0c45a018b82eec1a3c17a1f37747ea49_1351891709Hoe vaak het niet voorkomt dat ik in een gesprek met een klant achter elkaar verontschuldigingen hoor.. 
Je herkent het vast. Je probeert belangstellend te zijn, vraagt wat en meteen krijg je antwoorden en in een moeite door het “hoe en waarom” van a tot z.  Soms zitten mensen continue in een soort verdedigingsmodus, alsof alles goed gepraat moet worden wat zij doen –  of ooit deden – met hun leven. Waarom?? Ieder leeft z’n eigen leven toch? Of dat een gesprekspartner ineens verklaringen wil over het hoe en waarom van mijn leven.  Ik vind niet dat ik altijd een verklaring hoef te geven voor dingen die ik besluit of doe. Tuurlijk hou ik rekening met anderen maar uiteindelijk gaat het de buitenwereld niets aan hoe ik m’n leven wil inrichten. 

Is het de sociale druk en het verwachtingspatroon waaraan men denkt dat een ander moet voldoen? Maar een ander kan toch niet weten – laat staan beslissen –  hoe ik mijn leven het beste kan inrichten? Toch zijn er altijd mensen die denken beter te weten wat goed is voor de ander en dus doe je automatisch mee met het goedpraten van je daden.. Ik geef even een paar voorbeelden van dagelijks terugkerende zaken:

Samenstelling

Het maakt niet uit hoe je situatie is, of je nou alleen woont, getrouwd bent, samenwoont met een vriendin of desnoods samen leeft met je ex.. Je hoeft daar geen verantwoording aan een ander voor te geven. Jouw keuze en jouw beslissing!

Prioriteiten

Wil je een eigen bedrijf starten? Wil je vrijwilligerswerk gaan doen?Wil je non worden in de tropen? Of ben je van plan alles wat je bezit te verkopen om een voetreis door India te gaan maken? Go for it! En onthou dat het jouw prioriteiten, ideeën en idealen zijn, waar een buitenstaander helemaal niets mee te maken heeft!

Eigen wil

Als je iets gedaan hebt- wat anderen niet leuk vinden of niet zien zitten- maar je hebt niemand kwaad gedaan, hoef je je toch niet te verontschuldigen? Volgens mij verontschuldig je alleen voor dingen die je (met opzet) fout hebt gedaan en niet voor keuzes die je uit idealisme nam of gewoon omdat jij het graag zo wilde doen. Het is perslot jouw leven!

Kiezen voor jezelf

Als je even niemand wil zien, als je eindelijk dat boek eens uit wil lezen, als je geen zin hebt om te winkelen met die vriendin, als je even niet bereikbaar bent voor een ander.. SO BE IT! Waarom zou je je schuldig voelen voor iets wat heel normaal is? Je hebt die tijd voor jezelf duidelijk nodig en hoeft daar geen excuus voor te maken. Het is jouw leven en jouw vrije dag dus jij beslist! Je leeft andermans leven toch niet?!

Mening

Als mensen hun persoonlijke overtuigingen met je delen, is dat meestal omdat ze je vertrouwen. Dat is natuurlijk vleiend maar.. soms zijn er ook mensen die vinden dat je dan vanzelfsprekend dezelfde overtuigingen moet hebben.. Echt niet! Je hebt niet voor niets een eigen mening! Ook al vertellen ze je hun diepste wensen of geheimen, dat betekent toch niet dat je het er mee eens hoeft te zijn?

Bevestiging

Natuurlijk is het best moeilijk om keihard NEE te zeggen op een vraag van iemand maar je hoeft echt niet altijd meteen ja te zeggen als men je iets vraagt. Weet waar je beperkingen en je grenzen liggen. Als je zelf ‘loaded’ zit met bezigheden en je agenda zit mudvol, dan loop je jezelf alleen maar voorbij. Jij bent uiteindelijk baas over – en verantwoordelijk voor-  je agenda en niemand anders. Dus een nee betekent niet dat je niet aardig bent maar geeft meteen duidelijkheid. Niet voor niets zegt men: Nee heb je, ja kun je krijgen.

Je bent wie je bent.

Als je bent afgevallen, aangekomen, je haar roze hebt geverfd, een uitgroei als een landingsbaan hebt, wallen onder je ogen hebt, je ogen eens niet hebt opgemaakt, je joggingpak aan hebt, minder aandacht aan je uiterlijk hebt gegegeven.. Nou en? Waarom zou je je daar in godsnaam over ver-excuseren , je bent niemand een uitleg verschuldigt. Je doet alleen wat jij wil en wat jou goed dunkt, het gaat niemand wat aan als jij er maar happy bij bent.

Smaak

We houden allemaal van verschillende soorten voedsel. As iemand je aanspreekt op iets wat jij lekker vindt, en zij niet.. herkenbaar? Jammer dan! Daar ben je toch geen verantwoording voor verschuldigd? Je eet wat je wil!

Sex

Of je sexleven nou hot is or not en who to blame??? I do’nt care EN I do’nt want to know!! Doe het hoe vaak  jij wil en met wie, dan doe ik dat ook. En als ik iets wil weten, dan vraag ik er wel om 😉

Carrière

Wil je een carrière switch maken en een hele andere richting in gaan? Ga er voor! Je hoeft een ander niet te overtuigen of het een goede keuze is. Je zult ongetwijfeld niet over een nacht ijs gegaan zijn. Waarom zou je je ten opzichte van anderen verantwoorden. De mensen die echt om je geven staan ongetwijfeld altijd achter je keuze!

Geloofs- of politieke overtuiging .

Of je nou links bent of rechts, katholiek, jehova of moslim, het is jouw keuze en daar hoef je een ander geen verklaring voor te geven.  Wel eens in een gezelschap in een verhitte discussie terecht gekomen? Natuurlijk kun je met elkaar in discussie gaan maar dat betekent niet dat een ander jouw mening hoeft te delen.  Een goed debat of het aanhoren van andermans ideeën kan heel verhelderend en leerzaam zijn maar duw je mening nooit door een andermans strot!

Single

Het maakt niet uit dat je single bent omdat het je keuze is of omdat het nou eenmaal zo gelopen is, JE BENT SINGLE! En wie weet ben je daar juist wel heel happy mee. En probeert men je weer te koppelen en zie je het niet zitten? Zeg het maar ga je niet in allerlei nare bochten wringen om iemand anders een plezier te doen. 

Daten

Heel belangrijk om te onthouden: Daten doe je omdat je iemand te gek vindt en niet omdat anderen dat vinden of om je mogelijke dating partner een plezier te doen. Nee is een normale optie in dat geval!

Huwelijk

Trouwen op je 18e, 28ste, 48ste of 88ste? Gewoon doen als je dat wil, het gaat niemand een malle moer  aan!

Relatie perikelen

Een echtgenoot die vreemd ging, weer vergeven? Terug gaan naar je ex?  Huwelijk afgezegd terwijl de trouwjurk al in de kast hing? Ga je na jaren ellende uit elkaar? Zie je al jaren je familie niet meer? Dit zijn beslissingen die je – om wat voor reden dan ook – zelf maakt en die niemand iets aan gaan. Dus ga je zelf dus ook niet verontschuldigen want het is jouw beslissing! 

Dus mocht je in de toekomst je ei kwijt willen, weet dan dat ik luister en zwijg. Niet omdat ik het er niet mee eens ben, of je veroordeel maar omdat ik vind dat je je leven lekker moet leiden zoals jij denkt dat goed is!

5cf3a5b1d0dbe3bf4390e75195a6dfa8


Een reactie plaatsen

Mooi voor je netwerk, Anne Wieb Wijnsma van uitvaart24.nl

Onderwerpen over ” laatste wensen, overlijden en uitvaarten ” liggen altijd heel gevoelig.  Je wil er liever niet aan denken en stelt deze – toch belangrijke – gesprekken het liefst zo lang mogelijk uit. Veel mensen die ik tegenkom, hebben werkelijk geen idee wat hun dierbaren willen, laat staan dat ze weten wat voor prijskaartje er aan een gemiddelde uitvaart hangt. Toen mijn moeder twee jaar geleden overleed maakten wij kennis met Anne Wieb Wijnsma van uitvaart24.nl. Mede door zijn toedoen werd de uitvaart van mijn moeder voor onze familie een afscheid, dat voor ons onvergetelijk was en waarbij wij haar een mooi laatste eerbetoon konden bewijzen. Sindsdien staat Anne Wieb’s telefoonnummer in mijn mobiel en zodra iemand het nodig heeft, stuur ik dat meteen door.. Een uitvaart regelen voor iemand, doe je maar een keer en dan moet het echt helemaal naar wens zijn, want  je kunt het natuurlijk nooit meer overdoen

People at funeral consoling each other

Als een uitvaartverzorger reclame gaat maken voor zijn bedrijf, voelt dat voor een buitenstaander vaak aan als een roofdier welke wacht op zijn prooi. De term van de ene zijn dood is de ander zijn brood heeft dan ook een negatieve benaming. Maar hoe onderscheidt je je als uitvaartverzorger dan toch van de rest om veelal dit gevoelige onderwerp om te zetten naar dat moment om ergens toch de gevoelige snaar te raken.

Door de dood bespreekbaar te maken, als onderdeel van ons leven, maar zeker ook door kwaliteit te bieden voor een betaalbare prijs. Veelal komt een overlijden onverwacht in iemands leven en om dan iemand naast je te hebben staan die jou alle zorgen uit handen neemt, iemand die niet als verkoop apparaat bij jou aan tafel zit, nou die persoon ben ik. In tegenstelling tot andere uitvaartverzorgers onderscheidt onze uitvaartverzorging zich voornamelijk op prijsstellingen.
In een branche waar veel onduidelijkheid is, waar de meeste mensen in hun leven maar 2 of 3 keer actief betrokken zijn bij de regeling van een uitvaart en waar prijzen kunstmatig hoog worden gehouden is het goed te weten dat er een onafhankelijke partij is die nabestaanden bijstaat. Dat is ook de reden dat tarieven en offertes helder op onze website staan.

Helaas zijn een aantal Meisjes van Mooi al eens in aanraking gekomen met onze dienstverlening en het feit dat wij van hen dit platform mogen gebruiken als presentatie zegt dan al genoeg.
Uiteraard zijn de geplaatste recensies op onze eigen website leesbaar voor iedereen.
Als enige uitvaartverzorger in Nederland juichen wij toe dat er best wel veel mensen zijn die zelf proberen de uitvaart van hun dierbare te organiseren, daarom bieden wij ook ondersteuning aan voor deze doelgroep, het verzorgen van de overledene is hier een onderdeel van, het is toch best bijzonder dat je kunt zeggen dat het lichaam van je dierbare voor zijn of haar laatste reis voorbereid is door zijn of haar geliefden.

Eigenlijk is alles mogelijk om zelf of samen met ons te doen en te organiseren want een uitvaart kan maar 1 keer en moet altijd goed.
Ons kantoor is gevestigd in Amsterdam maar ons werkgebied is vele malen groter, we maken gebruik van ieder crematorium en komen op iedere begraafplaats in het land.
Van heel erg eenvoudig en besloten uitvaart tot het meest uitbundige en uitgegoten concept, bent u bij ons welkom.

Afbeelding

Neem gerust een kijkje op onze website en zijn er vragen of opmerkingen dan horen we dat graag.
http://www.GoedkopeUitvaartAmsterdam.nl
http://www.Uitvaart24.nl

Met oprechte groet,

Anne Wieb Wijnsma
Anne Wieb Wijnsma

 

Anne Wieb Wijnsma is mooi voor je netwerk!


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG


Een reactie plaatsen

Waarom?

Gisteren keek ik Long Island Medium. Een programma waar Theresa Caputo communiceert met geesten. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over dit onderwerp. Derek Ogilvie vind ik eng, dus hem geloof ik niet. Char had het hele alfabet al gehad voordat ze de juiste begin letter wist te noemen. Maar Theresa, ze heeft iets.

IMG_5790
Geconcentreerd keek ik naar een rouwende moeder. Haar zoon was overleden door een overdosis van drank en medicijnen tegen depressiviteit. Moeders wilde weten of er opzet in het spel zat en sprak daarom af met miss Caputo die haar, (boven)natuurlijk, antwoord kon geven. De jongeman had geen zelfmoord gepleegd.
De moeder leek in de zevende hemel. Dolgelukkig dat haar kind geen zelfmoord had gepleegd, maar dat het een ongeluk was. Huilend en opgelucht vloog ze Theresa in de armen. Bij mij volgde er onbegrip.

Wat ik persoonlijk de moeilijkste vraag bij een sterfgeval vind is: waarom? En die vraag is het lastigst te beantwoorden. Meestal niet te beantwoorden. Bij een ongeluk niet, bij een ziekte niet, bij een onbedoelde (domme?) overdosis niet.
Daar zal je nooit de vraag beantwoordt krijgen. Niet door rationeel denken, niet door spiritueel denken. Zelfs God geeft geen antwoord op de ‘’waarom’’-vraag. Toch leeft deze vrouw liever met het idee dat haar zoon een stomme fout heeft gemaakt, in plaats van dat hij een keuze heeft gemaakt om het leven te verlaten.

Denk alsjeblieft niet dat ik zelfmoord goed praat. Maar ik begrijp niet hoe je een ongeluk, wat je nooit kan verklaren meer behapbaar vindt dan een zelfmoord. Waar jouw kind een keuze heeft gehad in plaats van uit het leven wordt gerukt door wat dan ook. Vaak is er de vraag bij zelfmoord: had ik diegene kunnen stoppen of kunnen helpen? Bijna nooit is dit het geval. Dus schuld is niet de redenen waarom een onvoorziene overdosis beter verteerbaar zou moeten zijn. Bij een onbedoelde overdosis van haar zoon heeft zij ook nagelaten. Ik leerde thuis eerst een bijsluiter te lezen voordat ik medicijnen nam.
Waarom, waarom ging haar zoon dood?
De vraag waarom lijkt deze dame niet te stellen. En ik vraag me af: waarom niet?

IMG_5855.JPG


Een reactie plaatsen

Vandaag zou ze 80 zijn..

IMG_5537.JPG

Clara Everdina Matje ter Beek

Ik

ik mis

ik mis je

ik mis je stem

ik mis je lach

Ik mis je grappen

ik mis je aan de telefoon

ik mis je grenzeloze liefde

ik mis je; Met wie spreek ik nou?

ik mis je ongevraagde maar wijze raad

ik mis je fietsend en zingend door het dorp

ik mis je:Ben je thuis, dan kom ik even langs”

ik mis je takjes in de brievenbus, als ik er niet was

ik mis je met kerst, oud&nieuw en op papa zijn 80ste verjaardag

ik mis je op ons plekje aan ’t Bruursen strand

Ik mis je welkom: Mallijntje, ben je daar?

ik mis je thuis bij papa, waar je hoort

ik mis je op je verjaardag vandaag

ik mis je morgen al twee jaar

ik mis je nog elke dag

ik mis je vreselijk

ik mis je kracht

ik mis je mam

ik mis je

ik  mis

ik

Vandaag zou je 80 zijn, zo jammer..

IMG_5750.JPG

Mijn moeder 13-11-1934 /14-11-2012


2 reacties

His name was Bond, James Bond.

Mijn vader bracht er zijn jeugd ’s zomers door met zijn ouders. Hij nam ons er ook mee naar toe: Zuid Frankrijk. Henny, papa, mijn broer, stiefbroer, stiefzus en ik. Mijn zus woonde al op kamers, zij ging niet mee.

Ondanks dat we met een groot gezin waren, deed ik altijd andere spelletjes. Ik was altijd al een beetje anders. Excentriek noemde mijn juf dat. Toen voelde ik me bijzonder, nu pas kan ik haar toon juist interpreteren.

Hij was alleen. Met zijn ouders. Zijn moeder was Russisch, zijn vader Nederlands. Eindelijk een vriendje om mee te spelen. We klikten, hij was net zo anders. Misschien nog aparter dan ik was, en dat bedoel ik enkel positief.

We speelden James Bond. Hij was groot fan. Ik vond het allang best dat ik wat leuks kon doen. Door de bossen, schietend met onze handen. Hij noemde mij zijn Octopussy. Dat er iets seksueels gaande was tussen Bond en zijn girls hadden we niet door als ongeveer elf-jarigen.

Ik was een jaar ouder. Dat merkte ik, maar ik vond het niet erg. Ik kleurde ook nog kleurplaten toen ik 15 was, dus ik vond het alleen maar gezellig. We doken dingen op in het zwembad. Vertelden over ons leven thuis. En wat bleek: hij kwam uit Huizen. Een week of drie trokken we met elkaar op. Plechtig beloofde ik hem contact te houden. En dat deden we.

Hij kwam bij ons in Muiderberg, ik bij hem in Huizen. Zijn moeder noemde me Vicka, ze vond Victoria zo’n prachtige naam, maar in haar thuisland noemde ze dat Vicka.
Hij en ik waren samen anders. Het jaar er op boekten wij weer naar hetzelfde huisjespark dichtbij Nice. Hij ook. We zaten er dezelfde periode. We trokken weer samen op.
De dagen vervlogen.

Het volgende jaar werd ik gebeld, wanneer wij weer gingen. En opnieuw zaten we samen. Hij bleef Bond gek. We maakten een monopolyspel met alle films van James Bond. Octopussy, mijn favoriet, maakten we de Kalverstraat. Opnieuw vloog een zomer voorbij.
Zo ging het een aantal keer door. En op een gegeven moment verloren we elkaar uit het oog. Het verwaterde, zoals het bijna hoort met vakantievriendjes.

Totdat ik Journalistiek ging studeren en ik hem, op het moment dat ik wilde stoppen, tegenkwam. Hij had zich ingeschreven. Ik zat bij de opleidingscommissie en we lunchten samen. Een hele diepe, hechte vriendschap is het nooit geworden. Maar kennen, ja dat deed ik hem zeker. We haalden herinneringen op, en lachten. Kinderen waren we toen nog, gierden we.

De laatste maanden hadden we contact via Facebook. Hij reageerde wel eens op een van mijn statussen. Ik kwam een foto van ons tegen en tagde hem. Alexandr was niet te omschrijven. Geen woord omvat zijn persoon. Ik vond het altijd een lieve jongen, rustig, maar toch enthousiast. Ik schrok ongelofelijk toen ik gisteravond het bericht las op de Facebook-pagina van de SvJ. Alexandr is niet meer.

Alexandr is voor de trein gekomen. Zijn moeder gelooft niet in de zelfmoord van haar kind. De politie sloot een ongeluk uit na het horen van getuigen die hem vorige week zagen springen bij station Hollandse Rading.
En ik? Ik kan niet geloven dat het lot ons niet weer samen zou brengen, zoals toen in Frankrijk en later in Utrecht op de SvJ.

Nederland is een journalistiek talent verloren. En nu zitten zijn vrienden, en zijn ouders met de vraag die elke journalist altijd probeert te verslaan: Waarom?

Ik hoop dat jij je rust gevonden hebt.
Liefs,
Octopussy.

IMG_5041.JPG


8 reacties

Ik mis je!

Het blijft een afschuwelijk iets: iemand waar je zielsveel van houdt te moeten missen…

Zondagochtend ga ik altijd bij mijn vader koffie drinken. Hij is zo nu en dan behoorlijk in de war. Niet zo gek als je bijna 80 wordt en beginnend dement bent. Toch is het erger geworden sinds mijn moeder er niet meer is. Heel vaak zie ik hem, als ik het tuinpad oploop, pratend voor de schoorsteen staan. Ik sla hem dan even gade en kijk wat hij doet; Hij wijst dan op een kaarsje, op een Hortensia in een vaasje, op een kaart van zijn schoonzus, op de hond en blijft praten tegen de schoorsteen..(?!) Op het eerste gezicht misschien een gek gezicht maar ik weet dat op die schoorsteen een foto van mijn moeder hangt..

Toen ik de kamer inkwam vroeg ik meteen wat hij aan het doen was. Hij voelde zich betrapt en stond een beetje schaapachtig te lachen. Ik vroeg het nu anders; ‘Tegen wie stond je nou te praten, pap?’ Weer geen direct antwoord, alleen een mompelend:’ daar ga jij vast om zitten lachen’.. Ik vroeg het weer anders: ‘Stond je tegen mama te praten?’ Meteen een stortvloed van woorden: ‘ dat doe ik de hele dag, tegen wie moet ik het anders kwijt, ik vertel haar alles, zeg dat ik een verse hortensia heb geplukt, dat Wimpie (zijn hondje) weer zo verhaart, dat ik zo’n lieve kaart uit Canada kreeg, dat het donker is vandaag maar dat ik voor haar een kaarsje brand, dat het voor mij niet meer hoeft maar dat ik verder moet.’ Dan vraagt hij: ‘Denk jij eigenlijk nog wel eens aan haar?’

Denk ik nog wel eens aan haar? Wat een vraag! Ik voel een enorme irritatie opkomen.. WTF! Ik denk elke dag aan haar! Van het moment dat ik opsta tot het moment dat ik naar bed ga en zelfs midden in de nacht als ik wakker schrik, altijd op het tijdstip dat zij overleed. Als ik voor hem iets moet regelen omdat hij het zelf niet meer kan, denk ik aan haar. Ik denk dan: Godsamme, wat ben ik blij dat jij dat niet meer meemaakt en niet steeds hetzelfde verhaal aan hoeft te horen!
Ik denk aan haar als ik iemand over zijn moeder hoor praten, als mijn kind niet lekker is, als er iets in de familie speelt. Wanneer denk ik eigenlijk niet aan haar? Ik mis haar in alles en overal.. ondanks dat het bijna twee jaar geleden is dat ze is overleden. Ik heb meteen een rothumeur en terwijl ik naar huis loop, heb ik een aantal keer heel hard gevloekt!

Vanavond zag ik dat Ellen een berichtje plaatste op Facebook:
” Ik denk aan mijn broertje, dat ik hem zo mis. Vanmiddag hadden we waarschijnlijk samen een wijntje opengetrokken en een beetje voor de buis gehangen, hier gegeten en slap ouwehoeren. Niks bijzonders, geen zware gesprekken maar zo ‘eigen’ en gezellig. Bah slechte dag. Its sucks..”

Meteen denk ik: Jezus, voor mij is het logisch dat ik mijn moeder overleef, voor haar zo ónlogisch om op deze leeftijd een jongere broer te verliezen, voor haar ouders verschrikkelijk om een kind te overleven! Waarom?

Ook denk ik aan Annet, die de laatste jaren voordat ze overleed mijn klant was.. Ik kende haar en wist van haar verleden. Een hele positieve, lieve vrouw, midden in het leven, altijd oog voor anderen, moeder van vier kinderen, waarvan er drie veel te jong bij haar werden weggerukt.. Ze was al een aantal jaar klant bij me voordat ze me, op een avond, haar levensverhaal tot in detail vertelde. Het werd een behandeling van 7 uur.. Ik deed die nacht geen oog meer dicht. Gruwelijk wat zij allemaal moest meemaken! Zelf was ze trouwens ook nog veel te jong om dood te gaan. Waarom? Waarom in godsnaam?

Ellen heeft gelijk.. It sucks! En ondanks dat iedereen hetzelfde gemeen heeft en vroeg of laat iemand zal moeten missen, blijft het oneerlijk en niet te bevatten. Of het nou een paar weken, een paar maanden of tientallen jaren is…

IMG_4515.JPG


2 reacties

Plotseling afscheid…

Naast masseren bij Mooi geef ik op maandagavond een uur gym aan wat oudere meisjes (60+) in Naarden. In het vorig seizoen kregen we het verdrietige bericht dat er bij één van mijn dames voor de tweede keer in twee jaar kanker is geconstateerd. Na ieder doktersbezoek en ook na de operatie is er niets meer aan te doen, ze wordt gewaarschuwd voor een pijnlijk ziekteproces waarin ze niets meer kunnen doen dan pijnmedicatie.

Tot grote verbazing van mijn hele groep is ze 3 weken na de operatie alweer van de partij en gaat met haar onstuitbare optimisme aan de slag. Tot november is ze van de partij, dan heeft ze zoveel pijn dat ze stopt, tot haar eigen maar ook ons grote verdriet. Begin november geven zij en haar man nog een prachtig feest vanwege haar 50-jarig huwelijk en onze hele groep is uitgenodigd. We hebben regelmatig telefonisch contact en in één van de laatste gesprekken zegt ze dat ze het fijn vindt als ik eens langs kom, natuurlijk is de belofte snel gedaan, maar de eerste weken komt het er niet van….

Gisteren ging ik langs en vlak na binnenkomst vertelde ze dat het niet meer ging, de pijn had het plezier in het leven overgenomen. De beslissing was de avond ervoor genomen, het hele gezin was het er mee eens en zo neemt ze naast de regie over haar leven, ook de regie over haar dood.
Zo fijn dat dat kan in Nederland, maar na echt afscheid te hebben genomen op een hele mooie, fijne manier was ik tot het schrijven nu, wel erg trillerig. Raar en verdrietig te weten dat deze sterke, vrolijke, altijd optimistische vrouw er volgende week niet meer is….

20140410-174520.jpg