www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


6 reacties

DIY gelpolish aan een keukentafel? Jij liever dan ik!

20140424-212530.jpgVerzorgde handen en nagels , wie wil ze niet? Uiteraard kun je hier als consument heel veel zelf aan doen door een simpele handcrème te smeren, nagelriemolie gebruiken, je nagels te vijlen of een verzorgend lakje aan te brengen. De juiste producten kun je gewoon bij een gemiddelde drogist kopen. Nét als die – tegenwoordig veel aangeprezen – DIY Gellak setjes, incl. UV lampje.. Ik schreef er al eerder over in mijn blog ‘vakmanschap is meesterschap‘. Voor een scheet en drie knikkers schaf je heden ten dage al een ‘doe het zelf kitje’ aan, om thuis lekker en goedkoop, zelf te gaan zitten hobbyen..
HOBBYen?? Ja ik noem dat hobbyen! Want je kunt dan wel zo’n spotgoedkoop setje in huis gehaald hebben, maar dat wil niet zeggen dat je ook weet waar je precies mee bezig bent. Sterker nog, het druist volledig in tegen alles wat nagelstylisten in Nederland tijdens hun gedegen opleidingen geleerd hebben en dat stemt mij triest!

Ik ben bang dat nagelstyling een ondergewaardeerd beroep begint te worden. Het wordt helaas te vaak gezien als leuke hobby of om een lekker zakcentje bij te verdienen.  Dan heb ik nieuws voor je: HET IS EEN VAK en een mooi vak ook! In ons beroep is het absoluut noodzakelijk om professioneel bezig te zijn. Je moet kennis hebben van nagelopbouw, anatomie, pathologie en de verschillende producten waar je mee werkt. Nagelstylisten moeten steeds blijven leren en bijscholing volgen. Nagelstyling leer je echt niet in een half uurtje door een gebruiksaanwijzing te lezen of van een filmpje op YouTube. Geloof me maar; Een beetje opleidingscentrum geeft niet zomaar een certificaat of diploma bij een pakketje gelpolish flesjes. Daar moet je als (aankomend) nagelstylist echt heel wat meer voor doen!

Een tijd geleden kreeg ik een nieuwe klant aan mijn tafel, die tot voor kort regelmatig naar een kennis ging, die vanachter haar keukentafel – als leuke bijverdienste –  gellakbehandelingen aan de vrouw bracht. Nadat mijn klant informeerde of haar kennis hiervoor een opleiding had gevolgd, verzekerde zij haar dat ze daar een ‘echte opleiding’ voor had gedaan. Die ‘echte opleiding’ bleek later een online workshopje van krap een half uur te zijn geweest, bij de webshop waar de gellak was aangeschaft. Er was niets gezegd over het verwijderen van het product maar daar had de kennis een slimme en snelle oplossing voor. ‘Gehoord van een andere hobbyist’.  Mijn klant gaf het een kans en was in den beginne best tevreden over het resultaat, aangezien haar verwachtingen voor die prijs ook niet erg hoog lagen.

Een aantal maanden kwam zij elke maand terug voor een nieuwe laag gel. De oude laag werd steevast verwijderd volgens de ‘ruk het er maar af methode’. De kennis zette krachtig een bokkepoot tussen de nagel en het product en trok vervolgens – met een ruk – de gel van de nagel. Ondanks dat mijn klant aangaf dat het te pijnlijk was en liever had dat ze de gelpolish zou afweken met een product remover, deed de dame in kwestie dat niet. ‘Dit kostte minder tijd’, was haar verklaring…
Mijn klant voelde dat haar nagels steeds dunner en pijnlijker werden en kwam mij daarom vragen, of ik eens naar haar nagels wilde kijken. Toen ik de laag er vakkundig af haalde en de laatste restjes verwijderde, schrok ik me lam! Haar hele nagelplaat was gebutst en knalrood. Het zag er werkelijk niet uit. Haar nagels waren zó pijnlijk en beschadigd, dat ik haar moest adviseren om haar nagels even helemaal met rust te laten. Meer kon ik op dat moment helaas niet voor haar doen..

Dus als je zo’n thuisset wil aanschaffen om zelf gelnagellak aan te brengen, zorg dan tenminste dat je weet hóe je het aan moet brengen en ook weer op de juiste manier moet verwijderen. Nagelstyling is een vak; het is geen hobby waarbij je amateuristisch met nagels kunt gaan spelen. Dit betekent overigens niet dat ik tegen de doe het zelf nagelsessies ben,als je je maar bewust bent van wat je doet en zorgt dat je veilig en hygienisch te werk gaat.

Ik denk dat het in ons huidige DIY tijdperk steeds belangrijker wordt, dat mijn collega nagelstylisten de consument nog beter gaan informeren en met name de meerwaarde van professionele behandelingen onderstrepen. Ook beauty-bloggers en journalisten zouden een belangrijke rol kunnen spelen in een stukje bewustwording.  Beautyspotter Birgitta van der Linden schreef onlangs een blog over dit onderwerp op Beautyspot. Ik hoop dat velen haar voorbeeld zullen volgen. Je moet er toch niet aan denken, wat er allemaal fout zou kunnen gaan aan die keukentafels… Ieder zijn vak!

Advertenties


Een reactie plaatsen

Werkvakantie..

Liggend op een bedje bij het zwembad mijmer ik een beetje over deze vakantie…
Veel gezien en genoten van een totaal andere cultuur, ander landschap, heerlijk eten en…massages! Met wel heel erg veel goede wil zou je het een heel klein beetje een werkvakantie kunnen noemen! Want op iedere plek hebben mijn oudste en ik ons laten masseren!
Smaken verschillen maar ikzelf houd niet zo van massages waarvan je na 4 dagen de blauwe plekken nog op je benen hebt staan (en dat heette dan nog “gentle”) maar de andere 3 waren heerlijk! Het maakte niet uit wat je boekte: traditioneel, Zweeds of drukpunt, ze waren allemaal hetzelfde en allemaal met hetzelfde patroon. Als ik bij mijn oudste de klopjes hoorde, volgden ze bij mij vlak erna. Totaal andere techniek dan die ik me heb eigen gemaakt, maar niks mis mee!
In allerlei houdingen (op luxe tafel en op een matje op de grond), omgevingen (luxe spa of hotelkamer) en met wisselende aandacht (in serene stilte of zachtjes pratend over onze hoofden heen) hebben we weer nieuwe ervaringen opgedaan. En flink opgeladen kunnen we er weer een jaartje tegenaan!

IMG_4594.JPG


Een reactie plaatsen

Het zal je zorg maar zijn..

Precies twee minuten voor de afgesproken tijd komt ze buiten adem binnen hollen, mijn klant van 15.00 uur. Ze komt net uit haar dienst en is moe. Ze werkt al zo’n 25 jaar, vol toewijding in de verpleging, een zware job waar zij écht geknipt voor is. Zo één die we allemaal voor onze ouders en uiteindelijk voor onszelf wensen, mocht dat nodig zijn.

Ze is al bijna tien jaar mijn klant en veel van onze gesprekken gaan over haar werk. In het begin vertelde ze op een bijzonder lieve en respectvolle manier, over haar ‘oudjes’.. Tegenwoordig mag ze dat woord absoluut niet meer gebruiken.. Dat woord is blijkbaar uit ten boze want met de tijd werden haar lieve oudjes eerst cliënten en tegenwoordig heeft ze het over zorgvragers..

De omstandigheden in haar werk zijn de laatste jaren, o.a. door de bezuinigingen in de zorg, heel anders en níet altijd in positieve zin! Het valt namelijk echt niet altijd mee, om je werk in de verpleging, onder de huidige omstandigheden, te moeten doen. Waar zij vroeger alle tijd had om te doen wat zij het liefste deed: ‘zorgen voor mensen die het zo hard nodig hebben’, bestaat nu een groot deel van haar werk uit het naleven van protocollen en administratie voeren over zowat álle gesprekken die zij heeft met haar ‘zorgvrager’ en diens ‘mantelzorger’. …ook weer zo’n bizar woord. Vroeger, toen ik zelf vakantiewerk deed in dezelfde zorginstelling, sprak men gewoon over een zorgzame of lieve ‘zoon of dochter’ .

Daarnaast wordt haar werk ook vele malen zwaarder doordat de hele indicatiestelling op de schop is gegaan.. waar je vroeger, makkelijk en vaak op eigen verzoek, in een bejaarden- of verzorgingstehuis geplaatst kon worden, is dat tegenwoordig erg moeilijk vanwege de zogenaamde ‘zzp’. (kort uitgelegd: mensen met een indicatie voor ‘verblijf’ krijgen zorg toegekend in de vorm van een zorgzwaartepakket, afgekort dus zzp.) Tegenwoordig moet een patiënt er écht erg aan toe zijn, om in aanmerking te komen voor een opname. Moeilijk ter been zijn of een beetje vergeetachtigheid, zijn namelijk geen criteria meer om in aanmerking te komen voor een plek. De mensen die dus wél opgenomen kunnen worden kampen met behoorlijk zware lichamelijke en/of geestelijke ongemakken, waar véél meer zorg en aandacht bij komt kijken en het dus ook veel zwaarder voor de verpleging maakt.

Ook worden de mensen steeds ouder.. Gekscherend zegt mijn klant dan: Ja zeg, dank je de mieter, dát komt omdat wij in de zorg zo goed voor hen zorgen! Maar het gegeven is er wel…De vraag om zorg wordt echt steeds groter door de hoge leeftijden en de toenemende vergrijzing en daarmee dus in de praktijk de taak die op de verpleging rust, vele malen zwaarder. Heftig, als je bedenkt dat de bezuinigingen in de zorg maar door gaan..

Wij gaan dit probleem, zo samen aan mijn tafel, natuurlijk nooit oplossen.. Ik krijg door dit soort gesprekken alleen maar méér respect voor mensen die, zoals mijn klant, in de zorg werken. Ze is na een vroege dienst, dan ook terecht moe! En heeft het verdient om nu even door mij ‘verzorgd’ te worden..

En terwijl ik haar handen en onderarmen masseer, verteld ze gewoon door over haar ‘geweldige’ beroep. Over hóe dankbaar haar ‘zorgvragers’ zijn en haar ná de geboden hulp een compliment geven over de wijze waarop ze hen hielp. Ze praat over de voldoening die het haar geeft, als een zwaar dementerende een verandering in gelaatsuitdrukking laat zien : ‘Ze uiten het niet maar hun gezicht spreekt boekdelen en van sommige krijg ik als dank een kus. Dat zegt toch genoeg, Marjolijn! Ik zou nooit meer van werk willen wisselen, ik werk zo graag met ouderen. Zorg doe je met heel je hart en niet voor het geld!’… Ik kan haar echt wel zoenen om die laatste opmerking 🙂

Door ervaring ben ik (helaas) tot de conclusie gekomen, dat ik nooit oud wil worden, zoals de ‘zorgvragers’ van mijn klant. Mocht het toch zover komen en ik voor die tijd zelf geen maatregelen heb kunnen nemen.. please.. Laat er dan in godsnaam iemand voor mij zorgen, op de respect- en liefdevolle wijze, zoals mijn klant voor haar ‘oudjes’ zorgt!

20140321-180143.jpg


Een reactie plaatsen

De Powervrouwen uit mijn vak

Een vraag die ik bijna dagelijks gesteld krijg is: Hoe ben je eigenlijk in het ‘nagel vak’ terecht gekomen?

Door mijn moeder ben ik in aanraking gekomen met de eerste kunstnagels van – hoe lelijk in vergelijk met de huidige kunstnagels- ‘hars’ . Ze had ze zichzelf laten aanmeten op een plaatselijke kadomarkt. Daarna ging ze, elke vier tot vijf weken, trouw naar ‘haar nagelstyliste’ in Bussum om haar nagels ‘piccobello’ in orde te laten maken. Ze kon me geen groter plezier doen dan me meenemen. Ik vond het namelijk geweldig om te zien hoe de ‘nagel-mevrouw met haar te lange en te fel gelakte nagels’, de handen van mijn moeder een ware metamorfose liet ondergaan. Onderwijl werden de laatste nieuwtjes uitgewisseld en was het reuze gezellig en leerzaam voor een meisje van amper 15 jaar. Dat was nog in een tijd dat de meeste mensen een beetje vreemd keken als je dergelijke nagels had en het zelfs ‘ordinair’ gevonden werd. Toen ik eindelijk geld ging verdienen was een van de eerste uitgaven die ik deed: kunstnagels laten aanmeten. Mijn motto was: als je nagels maar goed zitten en mijn eerste vriendjes hadden geen idee, dat mijn mooie nageltjes in werkelijkheid ‘nep’ waren.

Toen ik, na bijna twintig jaar in het toerisme gewerkt te hebben, moest gaan nadenken over wat ik wilde gaan doen met mijn leven, bedacht ik me dat ik in elk geval een beroep wilde gaan uitoefenen waarbij ik mijn eigen agenda kon bepalen vanwege mijn pasgeboren kind. Omdat mijn moeder altijd kapster was en zich een slag in de ronde heeft gewerkt rondom haar vijf kinderen, besloot ik dat het een dergelijk beroep moest worden. Al vroeg heb ik namelijk van mijn moeder geleerd dat, als je je onderscheidt van de rest, er altijd een boterham in de ‘schoonheid branche’ te verdienen valt. Mensen willen er namelijk (altijd) verzorgd uitzien.

Samen met een oud-collega ben ik van alles gaan onderzoeken. Omdat we werkelijk geen idee hadden en het ondoenlijk bleek om een keuze te maken uit het enorme opleidingsaanbod, zijn we puur op ons gevoel afgegaan. Dat heeft gelukkig goed uitgepakt want we kwamen terecht bij Yvon’s Hair & Nailshop in Almere. Yvonne Ganseman runde een kapsalon en nagelstudio in één en was daarnaast distributeur en opleider voor een bepaald nagelmerk. Ze was een Noord Hollandse nuchtere dame, had een behoorlijke klantenkring opgebouwd en timmerde succesvol aan de weg met het aanbieden van opleidingen. Haar manier van lesgeven was uniek. Ze deelde haar kennis en ervaring met haar cursisten, waardoor je niet anders kon, dan enthousiast te worden.
Nog voor ik mijn opleiding had afgerond, vroeg ze me al om haar te komen helpen in de salon. Een hele leuke en leerzame periode. Yvon liet mij kennis maken met enorm veel producten van verschillende merken en ze leerde mij alle fijne kneepjes van het vak. Binnen no time stond ik ook les te geven, stond ik op beurzen,draaide ik volop mee in haar bedrijf en schotelde zij me de meest bizarre nagels voor..

20140120-111556.jpg
Door haar maakte ik kennis met de power vrouwen uit mijn vak:

Tammy Taylor van Tammy Taylor Nails opende in 1981, op 18 jarige leeftijd, haar eerste salon met een budget van slechts $400.00. Haar salon was slecht een paar vierkante meter groot maar binnen twee jaar had ze een ‘volwaardige’ hand en voetensalon opgebouwd.
Vrijwel in dezelfde periode begon ze met het produceren van haar eigen ‘professionele’ nagelproducten-lijn en het aanbieden van opleidingen. Ook hield ze zich bezig met de coaching van haar ‘cursisten’ en ondersteunde hen bij het opzetten van hun eigen salon. Sinds 1986 is ze wereld kampioen in het zetten van French manicure nagels in slechts 20 minuten. In de loop der jaren heeft ze een enorme hoeveelheid producten en gereedschappen ontwikkeld.’ Voor mij is zij een groot voorbeeld en haar wijze van uitleggen is werkelijk uniek.

Ook in Nederland kennen we een aantal ‘leading ladies’ in de branche..

Berdie Kuijpers van Florence Nails geniet mijn absolute voorkeur omdat ik haar een aantal maal gesproken heb en haar bedrijf van dichtbij heb mogen meemaken door mijn werk bij Yvon. Geweldig om haar te horen vertellen over het ontstaan van haar succesvolle bedrijf. ‘In de jaren dat Berdie haar eerste salon opende, was het vak nagelstyling nou niet bepaald een branche waar haar ouders heil in zagen. Ze hadden haar waarschijnlijk liever gezien in een baantje op een kantoor. Toch volgde Berdie haar droom en in 1987 opende ze in Wijchen haar eerste ‘nagelboutique’ en al snel volgde filialen in Nijmegen en Arnhem. Omdat de vraag naar opleidingen toenam,startte Berdy haar eigen opleidingsinstituut en private label. Florence Nails werd een merk! Berdy verkocht haar nagelstudio’s en opende vervolgens de deuren van Florence Nails B.V., Groothandel & Opleidingsinstituut.’ Sindsdien hebben veel van de huidige ‘nagelstylistes’ hun opleiding bij Florence gevolgd.

20140120-112317.jpg

Natuurlijk mag Mey Liang van het Nederlandse merk Magnetic niet ontbreken in mijn lijstje. Helaas heb ik haar nog nooit persoonlijk mogen ontmoeten..
‘Zij bouwde haar eenvoudige ‘huis salon’ uit tot een toonaangevende groothandel in nagelproducten. Haar opleidingsinstituut The Magnetic Nail Academy leidde duizenden professionele nagelstylisten op. Vanuit het hoofdkantoor in Soesterberg exporteren Mey en haar man de Magnetic-producten over de hele wereld.’

20140120-112740.jpg
Al deze vrouwen zijn voor mij een voorbeeld en houden ‘mijn’ vak interessant en spannend. Ze blijven nieuwe producten en opleidingen ontwikkelen, waardoor ik goed kan zijn in wat ik doe. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik, met ontzettend veel plezier en trots, één van de leukste beroepen kan blijven uitoefenen..


4 reacties

Do It Yourself

DO It Yourself?

Bijna elke drogist verkoopt ze tegenwoordig; de gellak setjes met UV lampjes, om thuis je nagels te lakken met een semipermanente nagellak.

Dat is geen nieuw gegeven want jaren geleden, toen ik op zoek was naar een ‘gedegen’ opleiding om het vak nagelstyling te leren, ontdekte ik al dat je bij het gemiddelde postorderbedrijf acryl-kitjes kon kopen om thuis, bij jezelf, de ‘prachtigste’ kunstnagels te freubelen.

Ik blijf het een treurige ontwikkeling vinden, dat dit soort producten op de ‘particuliere’ markt verschijnen. Mensen realiseren zich niet dat het een ‘vak’ is om bij elke klant, op elke vinger een nagel op maat te kunnen ‘bouwen’. Je gaat toch ook niet aan je eigen keukentafel aan de slag om jezelf een nieuw gebit aan te meten? Nee, dat laat je over aan een tand-technicus die, net als de nagel-technicus een verantwoorde opleiding heeft genoten.

Wekelijks krijgen wij mensen aan tafel, die aan dit soort ‘beunwerk’ enorm beschadigde nagels hebben overgehouden. Zit je daar dan als consument op te wachten, als je denkt dat je een product koopt om je nagels te verfraaien? Ik denk dat het in ons huidige DIY tijdperk inmiddels wel de hoogste tijd is geworden, dat mijn collega nagelstylisten en onze brancheorganisatie de consument nog beter gaan informeren en tegelijkertijd de meerwaarde van professionals onderstrepen. Ook beautybloggers, journalisten en beautyexperts zouden hier welicht een  belangrijke rol in kunnen spelen. Je moet er toch niet aan denken, wat er allemaal fout zou kunnen gaan aan die keukentafels… Ieder zijn vak en het oog wil natuurlijk ook wel wat 😉

 

20140118-115402.jpg