www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


3 reacties

Keuzes maken – gastblog door Carlo van der Vegt

 

Als ik moet kiezen heb ik heel vaak een probleem.

Het is bij iedere beslissing die ik neem,

dat ik denk na tot een keus te zijn gekomen:

is de beslissing die ik nam wel juist genomen ?

En ik weet het al bij ’t opstaan ’s morgens vroeg:

Het wordt weer moeilijk…er is vandaag weer keus genoeg!

 

Ga ik douchen ,of neem ik toch een bad?

Blijf ik in’t dorp vandaag of ga ik naar de stad?

Zal ik dat blauwe shirt nou aan doen of ga ik dit keer voor wit?

Zal ik deze broek weer dragen ,terwijl die and’re beter zit?

Aan ’t ontbijt zit ik te twijf’len tussen koffie ja of nee ?

Neem ik eens een glaasje melk ,of tóch maar een kopje thee?

Over alles blijf ik zitten met de vraag :Wat moet ik nou?

Want verkeerde keuzes maak je gauw.

 

Eet ik vlees vanavond ,of toch liever vis?

Ik denk aan vlees maar weet dat vis gezonder is.

Zal ik wat vrienden bellen en neem ik in Weesp de trein

om een avond te gaan bowlen in het Bowling-centrum Knijn?

Ga ik zitten kijken naar een oude film op de TV?

Of wil ik liever een wat nieuwe en huur ik zelf een DVD?

Ik lijd ,ja ik weet het, aan wat “besluiteloosheid” heet

Altijd twijfelen :Weet je zeker  dat je dit wel zeker weet?

 

Alles heeft z’n VOOR maar ook z’n TEGEN.

Maar één ding hoefde ik niet te overwegen:

Toen ik moest kiezen voor de ideale vrouw ,

wist ik het zeker : Ik koos voor jou.!

En na alle jaren die inmiddels zijn verstreken :

was dat een goeie keus ; dat is gebleken.

Carlo van der Vegt, maart 2015

IMG_0293

Advertenties


Een reactie plaatsen

Mijn vader…

IMG_6353Mijn vader is Carlo van der Vegt, blonde krullen, snor en bril. Bijna 80 nu en hij ziet er nog prima uit. Mijn vader vloog zijn hele leven als purser bij de KLM en daar is hij trots op.
Het KLM bloed stroomt nog steeds door zijn aderen. Zijn pet ligt boven z’n buro bij zijn gouden vliegspeld.
Hij deed zijn werk goed en vloog het liefst op t verre oosten. Thailand, daar zat hij het meest.
Wij wisten niet beter, papa was gewoon vaak lang weg voor zijn werk. In die tijd was het nog veel leuker dan nu om te vliegen, je bleef nog eens ergens langer staan en had de gelegenheid om wat te ondernemen op de bestemming. En wij deden dan ‘ lekker makkelijk’ zoals mijn moeder dan zei. Ze was gewend om het gezin alleen te draaien.
Mijn vader was purser eerste klas, dat heette zo. Hij had o.a. Prins Bernhard aan boord en vele andere bekende mensen of leden van diverse koninklijke families. Daar was hij trots op én terecht!
Mijn vader had nog een talent: hij kon vreselijk goed schrijven, een taalmens!
Hij schreef tijdens zijn verlof liedjes voor nederlandse artiesten, De Mounties ( wie kent ze nog!?)
André van Duin, Het Cocktailtrio en de nummer één hit van Ria Valk: Als ik de golven aan het strand zie. Hij had er een gouden plaat van aan de muur. ( waar die gebleven is?)
Mijn broer en ik schaamden ons daarvoor…. Nederlandse artiesten, erg gênant vonden wij dat.
En toen hij ook nog alle vragen ging bedenken voor de AVRO’s Weekend Quiz én alle smurfen LP’s ging vertalen in duits, engels en spaans, haakten wij af, mn broer en ik……ieuwwww. “Pap, doe normaal, niet vertellen, please!!!
Het was natuurlijk ook de leeftijd, de puberteit, bijna alles van je ouders is dan stom.
Stiekum vonden Frank en ik het wel weer heel interessant als André van Duin bij ons thuis kwam. We riepen al onze vriendjes en vriendinnetjes erbij en gingen gillen in de achtertuin:
Willempie😫😫!!!!
Ik heb mijn vader zelden zo boos gezien….
Hij werd gevraagd om voor het radio programma van Rik Felderhof , Rozengeur en Prikkeldraad, cursiefjes te schrijven. Korte verhaaltjes over een gewone man, met een gezin. Een man die een beetje mijmerde over doodnormale dingen. Het was in die tijd best een groot succes. Hij heeft het meerdere seizoenen gedaan.
Papa las die zelf voor op de radio want hij heeft een goeie stem en dát vonden wij wel erg leuk! Beetje BNer toch.
Al wilden we niet dat iedereen dacht dat het over ons gezin ging. Hij ontkende dat!
Nee, jôh, zei hij dan, tuurlijk niet! Hij las ons altijd eerst voor wat hij geschreven had.
We waren kritisch en vonden we het niks, dan herschreef hij het weer.
Maar, natuurlijk waren mijn moeder, m’n broer en ik en hijzelf wel degelijk de inspiratiebron.
Deze verhaaltjes heb ik, door mijn vader uitgetypt op zijn oude IBM typemachine en gebundeld, gekregen.
Ik vind ze nu zo leuk!
Daarom nu dit kerstverhaal van mijn lieve vader!
En zo af en toe plaatsen we een verhaal van hem. Gewoon omdat het goed is.
Here you go, Pap!
Carlo op internet, hatsekidee!

 

Ze hadden besloten dit jaar een niet te grote maar wel volle blauwspar te nemen. Het was de keus van Tim geweest. Die vond zo’n blauwe kerstboom mooi had hij gezegd. Hij was wel even geschrokken van de prijs maarja, beloofd was beloofd en zo erg was het nou ook weer niet geweest. Hij had het alleen niet getroffen. Net toen hij zijn boom had uitgezocht bleek de rol met netten-gaas op te zijn. Dus hij liep mooi met een wijd-getakte boom onder zijn arm!
Zijn wagen stond op het plein. Drie maal had hij sorry moeten zeggen en alleen de dame die bij de laatste botsing de wat slordig afgezaagde stam tegen haar tasje had gekregen, was kwaad geworden. Ze had hem een stuntel genoemd.
Twaalf en een half jaar getrouwd. Twaalf keer kerstmis gevierd waarvan de laatste zes keer buitenshuis. Dat wil zeggen bij Nel haar ouders thuis.
Een soort traditie was het geworden. Konijn eten. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en chocolademousse toe. Daar hoorde natuurlijk ook een boom bij. De laatste keer was zo’n blauwspar geweest. Heel fraai opgetuigd door Opa en Oma. Vandaar dat Tim nu ook zo’n spar wilde.
Het was nooit ongezellig, die kerstviering bij die twee. Alleen wat voorspelbaar allemaal. Bij het eerste glaasje rosé – je kon er op wachten – zei de moeder van Nel: ” Hé Gijsbert, zet jij Rudolfs Schock even op?” En Gijsbert deed dat dan.
Marion en Tim waren nu elf en acht. Was het dan niet redelijk dat hij na een hele avond praten met zijn schoonouders gebeld had om te zeggen dat ze Kerstmis dit jaar met z’n viertjes wilden vieren, thuis.
Het was dit jaar dan ook eigenlijk hun eerste echte boom. Ze hadden versiering bijgekocht. Zilver.. Alles zilver. Ballen, pegels en slingers. En een piek natuurlijk. Een prachtige piek!
Tim en Marion hadden geholpen. Zij hadden de kerstversiering uit de doosjes gehaald en hij had ze in de boom gehangen. De grote ballen beneden en klein opwerken naar boven. In de onderste takken hadden de kinderen allerlei kleine dingetjes gehangen. Twee ballen waren gesneuveld. De eerste glipte uit zijn hand toen hij zich verstapte op het tweede treetje. De andere viel gewoon uit de boom, zomaar.
Toen de lichtjes er in hingen had hij de stekker er in gestoken… Dat had de verkoper in de winkel ook gedaan. Toen brandde alles! Lampje voor lampje was hij nagelopen. En hij had geluk gehad. Het was de elfde die los zat. Niet eens de laatste!
Het moment supréme was de piek! Op het eerste oog had hij al gedacht dat het afgesneden topje iets te dik was. En toen hij op de ladder stond, bleek dat waar te zijn. Tim had hem zijn stanleymes aangegeven… Twee schilfertjes eraf en de piek paste! Prima.. Alhoewel.. Misschien stond hij toch wat scheef naar links?
Of hij zich nu teveel naar voren had gebogen of dat het trapje ongelijk stond.. In ieder geval… Het had ruim drie kwartier geduurd voordat alles weer was opgeruimd. Nel had met de stofzuiger en Marion met stoffer en blik alle naalden en scherven van de vloer geveegd. Tim en hij hadden de geknakte boom de tuin in gedragen…
Voor de zevende keer aten ze konijn. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en straks natuurlijk chocolademousse toe.
Rudolph Schock had alweer twee liederen gezongen.
” Gezellig dat jullie van gedachten veranderd zijn”. Het was Nel’s moeder die dat zei. Hij kon het niet over zijn lippen krijgen haar te vertellen waarom..

Tekst uit het boekje Mijmeren door Carlo van der Vegt