www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Vandaag zou ze 80 zijn..

IMG_5537.JPG

Clara Everdina Matje ter Beek

Ik

ik mis

ik mis je

ik mis je stem

ik mis je lach

Ik mis je grappen

ik mis je aan de telefoon

ik mis je grenzeloze liefde

ik mis je; Met wie spreek ik nou?

ik mis je ongevraagde maar wijze raad

ik mis je fietsend en zingend door het dorp

ik mis je:Ben je thuis, dan kom ik even langs”

ik mis je takjes in de brievenbus, als ik er niet was

ik mis je met kerst, oud&nieuw en op papa zijn 80ste verjaardag

ik mis je op ons plekje aan ’t Bruursen strand

Ik mis je welkom: Mallijntje, ben je daar?

ik mis je thuis bij papa, waar je hoort

ik mis je op je verjaardag vandaag

ik mis je morgen al twee jaar

ik mis je nog elke dag

ik mis je vreselijk

ik mis je kracht

ik mis je mam

ik mis je

ik  mis

ik

Vandaag zou je 80 zijn, zo jammer..

IMG_5750.JPG

Mijn moeder 13-11-1934 /14-11-2012


Een reactie plaatsen

Pluk de dag!

Als je elke dag blogt, is het in bepaalde perioden best een moeilijke afweging om wel of niet een blog te plaatsen. Als er plotseling iets heftigs gebeurd, kan het zijn dat je op het laatste moment een wijziging in de planning moet aanbrengen of een blog herschrijft omdat vrolijk door bloggen over bloemetjes en bijtjes dan simpelweg niet goed voelt..

Neem afgelopen week; Heel Nederland is in de ban van de vreselijke gebeurtenissen rondom vlucht MH17. Hopelijk kunnen alle lichamen heel binnenkort worden geïdentificeerd, waarna alle 194 Nederlanders door hun nabestaanden kunnen worden begraven. Vreselijk blijft, dat het voor sommige nabestaanden enkele weken tot maanden zal gaan duren, eer zij hun dierbare op een respectvolle manier kunnen begraven of in het ergste geval….

Eergisteren was, sinds ruim 60 jaar, voor het eerst een dag van nationale rouw. Niet alleen kwamen de eerste lichamen aan in Nederland maar de resterende lichamen zijn nu eindelijk ook in westerse handen en zullen de komende dagen overgebracht worden naar ons land. Daarmee was 23 juli de symbolische dag voor Nederland, om stil te staan bij de slachtoffers.
Dat heb ik, op mijn manier ook gedaan, terwijl ik een heerlijke dag heb gehad in de salon en later met man en kind in en om huis. Wij hebben die middag zelfs veel gelachen en met elkaar genoten van onze vrije middag met prachtig weer. Uiteraard hebben we met elkaar ook veel gesproken over de tragiek van deze gebeurtenis. Want ondanks dat je lol maakt, de gebeurtenissen van de afgelopen week en de opeenvolgende heftige nieuwsberichten blijven constant in je hoofd spelen…

Ook op Facebook en Twitter gebeurde een hoop. Eigenlijk ken ik niemand die niet (op zijn/haar/eigen wijze) iets van afgrijzen over het gebeuren heeft geuit. Mooi en bijzonder om te zien dat vele profielfoto’s werden aangepast uit medeleven met alle slachtoffers, met name op de dag van nationale rouw. Weinig tot geen actie van grappige post van vrienden in mijn tijdlijn. Amper reclame posts… Alleen maar wijzigingen van profielfoto’s en foto’s van vlaggen half stok.. Vrienden op vakantie posten geen uitbundige vakantiekiekjes.. Heel sober allemaal.
Dát en de aangepaste uitzendingen op radio en tv. Al die mensen die naar luchthaven Eindhoven waren afgereisd en langs de snelwegen stonden waar de colonne voorbij kwam, de indrukwekkende ceremonie. De ontroerende beelden op tv, de minuut stilte die landelijk in acht genomen werd.. Jong of oud, Nederland stond stil! En dat terwijl het merendeel van deze mensen geen van de nabestaanden kent. Gewoon uit medeleven en respect. Als dát geen moment van bezinning en gedeeld verdriet is..
Wat mij in deze ramp met name raakt, is dat ik me zo goed kan verplaatsen in hetgeen nabestaanden overkomt. Herkenning raakt! Het zal je dierbare maar zijn. Zij stonden, net als jij en ik, midden in het leven. Ze leefden hun leven, maakten plannen en gingen op reis..

En dan donderdag 24 juli.. Iedereen weer terug naar de orde van de dag want zo gaat het in het leven. Je moet, of je dat nou leuk vindt of niet, gewoon door! Profielfoto’s worden weer gewijzigd (ook de mijne) en de grappige filmpjes en leuke reclame uitingen komen gewoon weer in mijn tijdlijn voorbij. Ook ik plaats gewoon weer een werk gerelateerd blog over trends in nagellak..
Ineens zie ik verschillende vrienden op Facebook opmerkingen maken over de snelheid, waarmee iedereen weer net doet of er niets gebeurd is. Andere vrienden die daar weer kribbig, bijna aangevallen, op reageren.. Op de een op andere manier word ik daar ook weer door geraakt. Want zo gaat het inderdaad in tijden van rouw. Maar aan de andere kant: kun je voor een ander bepalen hoe en hoe lang men moet stilstaan en rouwen? Zijn daar vaste regels voor?

Voor mij geldt dat het niet uitmaakt hoe, waar en hoe lang je er over wil doen om te gedenken. Ben ik dan al weer terug naar de gewone orde van de dag? Ja, alhoewel ik niet vergeet en het me bezig blijft houden, ga ik toch weer verder met waar ik eerder ook mee bezig was. Ik maak plannen en leef mijn leven. Voor alle nabestaanden zal dit helaas nog een lang en verdrietig proces zijn…

Als iemand echter wil wachten met een profielfoto omzetten, totdat het laatste slachtoffer is bijgezet in zijn of haar land, respecteer ik dat ook. Die persoon heeft daar blijkbaar, om wat voor reden dan ook, behoefte aan. Wie ben ik om daar over te oordelen. Rouwen, meeleven en verwerken doet ieder op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo..

Wel is mijn besef dat ik nú leef weer een beetje groter geworden: Ik wil genieten van én met de mensen om mij heen en van hetgeen ik doe of juist niet hoef te doen. Ik wil angst en bitterheid niet laten overheersen maar kijk naar alle prachtige zaken die het leven ons biedt. Dit keer was het een vliegtuig met onschuldige mensen dat door een stel mafketels naar beneden is gehaald maar voor het zelfde geldt, maak ik morgen een doodsmak als ik op de fiets naar de salon rij.. We zijn uiteindelijk allemaal maar een mens van de dag. Pluk de dag!

20140724-164025-60025971.jpg