www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Gelukkig Nieuwjaar – door Carlo van der Vegt.

Vandaag delen we weer een verhaaltje van de vader van Ellen, Carlo van der Vegt. Zo enig maar ook zo herkenbaar om zijn verhalen uit de jaren 70 terug te lezen. Het kon een verhaal uit je eigen jeugd zijn!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6338.jpg

Nel hing ze altijd aan een lint, rechts naast de huiskamerdeur. Als het er veel waren ook links. Als een kleurige vliegerstaart hingen ze daar, de Kerst en Nieuwjaarskaarten.
Vrienden, kennissen en een verdwaalde zakenrelatie. Niet dat hij veel relaties had.. Nee, uiteindelijk was hij gewoon werknemer en werknemers heten niet zakelijk in welke relatie dan ook. Als ze dat wel waren geweest, waren ze werkgever geworden.
Zo’n vage zakenrelatie was bijvoorbeeld hun verzekeringsagent van Alfen. En Diependam van de RABO. Die stuurden kaarten naar al hun klanten. Maarja, die boekten ze af op ‘onkosten’.
Tante Wil had dit jaar een kaart met poezen gestuurd. Zij in de crapaud met op, náást en over haar heen katten! Elf had hij er geteld.
Er was er ook een van de zaak. ‘Wij wensen U en de uwen gelukkige kerstdagen en een voorspoedig jaar’ stond er. Zonder jaartal, uit praktische overweging dacht hij. Daaronder stond dan weer ‘ Namens de Directie’ en dan de naam van de procuratiehouder. Niet van de baas, die was skiën in Andorra. Werd óók afgeboekt op ‘onkosten’.
Bob en Lies hadden een Tiroolse kaart gestuurd maar dat was logisch wat Bob betrof. Ze hadden fotootjes op de koppen van de twee fotomodellen geplakt en Bob had er in zwierige letters onder geschreven: “Wij jodelen jullie toe” en dan stond er EIN GLÜCKLICHES NEUJAHR in gouden drukletters.
Ze kregen ook ieder jaar een paar intellectuele kaarten. Een reproductie van de Nachtwacht of de Emausgangers in verkleuren druk. En Anton Pieck, ook altijd raak! Maar Anton Pieck ging de la in omdat ze zo schattig waren.
Er was er dit jaar één bij geweest zonder afzender en ze hadden zich suf gepiekerd van wie die geweest zou kunnen zijn. Het handschrift kwam bekend voor maar van wie was het?
Nel en hij hadden de namen van alle afzenders op een papiertje gezet en toen goed nagedacht of er iemand ontbrak die vorig jaar ook iets gestuurd had. Helaas had het niets opgeleverd. ‘ Het is in ieder geval niemand van mijn kennissen’ had Nel – dacht hij – een beetje wantrouwend gezegd. hij was er niet op in gegaan, vanwege de kerstgedachte…
De naam Oom Leo was ook nog even genoemd maar die was een jaar geleden gestorven. Die was ‘retour afzender’ had hij luchtig opgemerkt. Hij vond het zelf ook een beetje een goedkoop grapje maar hij had gedacht dat het de spanning een beetje zou weghalen. Het lint was weer opgerold tot volgend jaar en de stapel had op tafel gelegen. Met de prullenbak ernaast hadden ze ze nog een keer doorgenomen. Ze hadden nog wat zitten lachen om de humoristische kaarten, want die waren er ook, ieder jaar. Een grote rode appel met een worm. Z’n achtereind stak links uit de appel en zijn voorkant kwam er aan de rechterkant uit. Op de appel zat een etiket met het jaartal. En dan zei de worm: ” Goed erin… En goed eruit!” Hoe verzin je het!
En wéér was die wens zonder afzender blijven liggen. Onbegrijpelijk en intrigerend! ” Daar blijf ik nog dagen mee bezig!” had Nel gezegd. En toen omdat ze vreesde dat het ten koste van ‘aandacht voor de kinderen’ ging had Marion bekend: “Die heb ik gestuurd… Geintje!”

Tekst uit het boekje ‘Huisje, boompje, beestje’ van Carlo van der Vegt


Een reactie plaatsen

Mijn vader…

IMG_6353Mijn vader is Carlo van der Vegt, blonde krullen, snor en bril. Bijna 80 nu en hij ziet er nog prima uit. Mijn vader vloog zijn hele leven als purser bij de KLM en daar is hij trots op.
Het KLM bloed stroomt nog steeds door zijn aderen. Zijn pet ligt boven z’n buro bij zijn gouden vliegspeld.
Hij deed zijn werk goed en vloog het liefst op t verre oosten. Thailand, daar zat hij het meest.
Wij wisten niet beter, papa was gewoon vaak lang weg voor zijn werk. In die tijd was het nog veel leuker dan nu om te vliegen, je bleef nog eens ergens langer staan en had de gelegenheid om wat te ondernemen op de bestemming. En wij deden dan ‘ lekker makkelijk’ zoals mijn moeder dan zei. Ze was gewend om het gezin alleen te draaien.
Mijn vader was purser eerste klas, dat heette zo. Hij had o.a. Prins Bernhard aan boord en vele andere bekende mensen of leden van diverse koninklijke families. Daar was hij trots op én terecht!
Mijn vader had nog een talent: hij kon vreselijk goed schrijven, een taalmens!
Hij schreef tijdens zijn verlof liedjes voor nederlandse artiesten, De Mounties ( wie kent ze nog!?)
André van Duin, Het Cocktailtrio en de nummer één hit van Ria Valk: Als ik de golven aan het strand zie. Hij had er een gouden plaat van aan de muur. ( waar die gebleven is?)
Mijn broer en ik schaamden ons daarvoor…. Nederlandse artiesten, erg gênant vonden wij dat.
En toen hij ook nog alle vragen ging bedenken voor de AVRO’s Weekend Quiz én alle smurfen LP’s ging vertalen in duits, engels en spaans, haakten wij af, mn broer en ik……ieuwwww. “Pap, doe normaal, niet vertellen, please!!!
Het was natuurlijk ook de leeftijd, de puberteit, bijna alles van je ouders is dan stom.
Stiekum vonden Frank en ik het wel weer heel interessant als André van Duin bij ons thuis kwam. We riepen al onze vriendjes en vriendinnetjes erbij en gingen gillen in de achtertuin:
Willempie😫😫!!!!
Ik heb mijn vader zelden zo boos gezien….
Hij werd gevraagd om voor het radio programma van Rik Felderhof , Rozengeur en Prikkeldraad, cursiefjes te schrijven. Korte verhaaltjes over een gewone man, met een gezin. Een man die een beetje mijmerde over doodnormale dingen. Het was in die tijd best een groot succes. Hij heeft het meerdere seizoenen gedaan.
Papa las die zelf voor op de radio want hij heeft een goeie stem en dát vonden wij wel erg leuk! Beetje BNer toch.
Al wilden we niet dat iedereen dacht dat het over ons gezin ging. Hij ontkende dat!
Nee, jôh, zei hij dan, tuurlijk niet! Hij las ons altijd eerst voor wat hij geschreven had.
We waren kritisch en vonden we het niks, dan herschreef hij het weer.
Maar, natuurlijk waren mijn moeder, m’n broer en ik en hijzelf wel degelijk de inspiratiebron.
Deze verhaaltjes heb ik, door mijn vader uitgetypt op zijn oude IBM typemachine en gebundeld, gekregen.
Ik vind ze nu zo leuk!
Daarom nu dit kerstverhaal van mijn lieve vader!
En zo af en toe plaatsen we een verhaal van hem. Gewoon omdat het goed is.
Here you go, Pap!
Carlo op internet, hatsekidee!

 

Ze hadden besloten dit jaar een niet te grote maar wel volle blauwspar te nemen. Het was de keus van Tim geweest. Die vond zo’n blauwe kerstboom mooi had hij gezegd. Hij was wel even geschrokken van de prijs maarja, beloofd was beloofd en zo erg was het nou ook weer niet geweest. Hij had het alleen niet getroffen. Net toen hij zijn boom had uitgezocht bleek de rol met netten-gaas op te zijn. Dus hij liep mooi met een wijd-getakte boom onder zijn arm!
Zijn wagen stond op het plein. Drie maal had hij sorry moeten zeggen en alleen de dame die bij de laatste botsing de wat slordig afgezaagde stam tegen haar tasje had gekregen, was kwaad geworden. Ze had hem een stuntel genoemd.
Twaalf en een half jaar getrouwd. Twaalf keer kerstmis gevierd waarvan de laatste zes keer buitenshuis. Dat wil zeggen bij Nel haar ouders thuis.
Een soort traditie was het geworden. Konijn eten. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en chocolademousse toe. Daar hoorde natuurlijk ook een boom bij. De laatste keer was zo’n blauwspar geweest. Heel fraai opgetuigd door Opa en Oma. Vandaar dat Tim nu ook zo’n spar wilde.
Het was nooit ongezellig, die kerstviering bij die twee. Alleen wat voorspelbaar allemaal. Bij het eerste glaasje rosé – je kon er op wachten – zei de moeder van Nel: ” Hé Gijsbert, zet jij Rudolfs Schock even op?” En Gijsbert deed dat dan.
Marion en Tim waren nu elf en acht. Was het dan niet redelijk dat hij na een hele avond praten met zijn schoonouders gebeld had om te zeggen dat ze Kerstmis dit jaar met z’n viertjes wilden vieren, thuis.
Het was dit jaar dan ook eigenlijk hun eerste echte boom. Ze hadden versiering bijgekocht. Zilver.. Alles zilver. Ballen, pegels en slingers. En een piek natuurlijk. Een prachtige piek!
Tim en Marion hadden geholpen. Zij hadden de kerstversiering uit de doosjes gehaald en hij had ze in de boom gehangen. De grote ballen beneden en klein opwerken naar boven. In de onderste takken hadden de kinderen allerlei kleine dingetjes gehangen. Twee ballen waren gesneuveld. De eerste glipte uit zijn hand toen hij zich verstapte op het tweede treetje. De andere viel gewoon uit de boom, zomaar.
Toen de lichtjes er in hingen had hij de stekker er in gestoken… Dat had de verkoper in de winkel ook gedaan. Toen brandde alles! Lampje voor lampje was hij nagelopen. En hij had geluk gehad. Het was de elfde die los zat. Niet eens de laatste!
Het moment supréme was de piek! Op het eerste oog had hij al gedacht dat het afgesneden topje iets te dik was. En toen hij op de ladder stond, bleek dat waar te zijn. Tim had hem zijn stanleymes aangegeven… Twee schilfertjes eraf en de piek paste! Prima.. Alhoewel.. Misschien stond hij toch wat scheef naar links?
Of hij zich nu teveel naar voren had gebogen of dat het trapje ongelijk stond.. In ieder geval… Het had ruim drie kwartier geduurd voordat alles weer was opgeruimd. Nel had met de stofzuiger en Marion met stoffer en blik alle naalden en scherven van de vloer geveegd. Tim en hij hadden de geknakte boom de tuin in gedragen…
Voor de zevende keer aten ze konijn. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en straks natuurlijk chocolademousse toe.
Rudolph Schock had alweer twee liederen gezongen.
” Gezellig dat jullie van gedachten veranderd zijn”. Het was Nel’s moeder die dat zei. Hij kon het niet over zijn lippen krijgen haar te vertellen waarom..

Tekst uit het boekje Mijmeren door Carlo van der Vegt


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG