www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Onze nieuwe kerst traditie

IMG_6388
December is de maand van familie tradities. De meeste mensen brengen de kerstdagen natuurlijk het liefst met hun naasten door, maar dat is helaas niet voor iedereen mogelijk. Zoals bij mij in de familie: na het overlijden van mijn moeder is alles ineens compleet anders en van een dergelijke traditie is weinig over.

Tijd om onze eigen traditie vorm te geven en herinneringen te maken voor later! Wars van alles wat je normaal met kerst doet – opgeprikt aan de dis en de hele dag op je achterwerk – bedachten wij dat we actie wilden. Dus togen wij gister – eerste kerstdag – met z’n drietjes op de bonnefooi naar Amsterdam. Wat moet je daar, werd ons meermaals gevraagd.. Nou uh.. eigenlijk is het ons zo goed bevallen, dat we dit vanaf nu elk jaar gaan doen!!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6391.jpg
Allereerst zijn we naar het onlangs verbouwde Rijksmuseum gegaan. Het eindresultaat is geweldig! De moeite waard om te bezoeken. Alleen valt de Nachtwacht mij – elke keer als ik het zie – een beetje tegen. In mijn herinnering is dat doek namelijk altijd velen malen groter. Zo maf!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6389.jpg
Wat een schitterende collectie heeft dit museum toch. Maar bepaalde kunst roept bij mij een wirwar van emoties op. Zoals de portretten uit de Renaissance. Jeetje, wat zagen sommigen er uit! Waarom zou je jezelf zo willen laten portretteren, vraag ik me dan af. En al helemaal met je pasgeboren baby! Zoals hier op het portret “De Heilige Familie” door Jan Cornelisz Vermeyen, (ca.1530)

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6390.jpg
Als ik die dame was geweest en mijn baby werd afgeschilderd als een enge, anabolen slikkende bodybuilder, had ik hem linea recta terug gestuurd om een nieuwe versie te maken! Dit is toch gewoon monsterlijk!
Sowieso hadden veel schilders moeite met het vastleggen van een baby. Ik heb er weinig mooie exemplaren tussen gezien. Hadden de kunstenaars er niets mee of vonden de opdrachtgevers het minder belangrijk?

En dan die Aardappeleters van van Gogh.. Heremetijd, als je naar dat schilderij kijkt, raak je toch nooit meer een aardappel aan?!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6402.jpg

De aardappeleters door van Gogh

Natuurlijk weet ik dat al dat soort schilderijen een enorme geschiedkundige waarde hebben om aan te kunnen tonen hoe mensen er in die tijd uitzagen maar toch.. mooi is anders! De depressie slaat op zoon en mij over, dus snel op zoek naar wat vrolijkheid! Gelukkig vind ik dat terug in de latere schilderijen van van Gogh en Monet. Met name de laatste: mijn eeuwige favoriet! Meer kleur en veel luchtiger in die periode, ik hou ‘dur’ zo van!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6403.jpg

IMG_6404Enfin, na een twee uurtjes slenteren en bewonderen, werd het tijd om ons naar een restaurant te begeven voor een late lunch.. Heerlijk gezeten, gedronken en gegeten bij Burgers N Beer Bar in de Lange Leidsedwarsstraat. Zij verzorgen de beste ervaringen op culinair gebied wat betreft hamburgers. Niets kerstigs maar super lekker en na deze eerste ervaring nu al betitelt als ‘vet favoriet’ door onze puber.

Tegen half zes snel richting de Amstel gelopen, voor een geweldige rondvaart langs alle kunstobjecten van het Amsterdam Light Festival. Deze vaarroute door de Amsterdamse grachten is écht een geweldige belevenis van ongeveer 75 minuten. Het festival duurt nog tot 18 januari en is absoluut de moeite waard. Ik zou nog wel een keer willen!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6401.jpg
Na afloop, heerlijk op ons gemak, terug gelopen door de binnenstad naar de parkeergarage bij het Museumplein. Een sprookjesachtig tafereel is bijvoorbeeld de ijsbaan, die achter het Rijksmuseum is opgebouwd. Met natuurlijk een luxe koek en zopie. Daar blijf je natuurlijk even hangen..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6392.jpg
Wat is Amsterdam toch fijn, zelfs op eerste kerstdag en als je op de bonnefooi gaat.. Onze nieuwe familietraditie is nu dus echt een feit. Volgend jaar gaan we zeker weer!

Advertenties


9 reacties

Onze doktersassistente..

Zo lang als ik me kan herinneren, heeft onze huisartsenpraktijk één en dezelfde doktersassistente. Huisartsen kwamen, huisartsen gingen en de enige constante factor was zij.. Zij kende iedereen bij naam, kende je achtergrond, wist wat er speelde en wat je nodig had. De perfecte schakel tussen patiënt en huisartsen. En nu? Nu gaat ze weg! Een beetje uit zichzelf maar eigenlijk min of meer gedwongen door een situatie waar ze zich niet in kan vinden en heel ongelukkig van wordt.

Er ging een schok door de dorpsgemeenschap, toen dat nieuws bekend werd.. Zij weg? Dat kan niet waar zijn.. Helaas voor ons allemaal, het is een feit! En wat krijgen we er voor terug? Nou dit dus:

Een nieuwe huisarts en nieuwe assistenten, met allemaal nieuwe regels, voorwaarden en dingen waar je je als klant/patiënt aan moet houden, zonder dat je van te voren, op een behoorlijke manier, op de hoogte bent gesteld..

In plaats van een persoonlijke benadering een hele onpersoonlijke.. Te beginnen met een antwoordapparaat waar geen doorkomen aan is! En dat is met name heel erg jammer, zeker voor de ouderen inwoners, die er niets van snappen.

Nóg minder privacy aan de balie want ze vragen het hemd van je lijf… Ook al zit de wachtkamer, pal achter je, mutje vol…

Een grote mond als je je niet houdt aan de nieuwe regels.. Ja echt! Snoeihard de kous op je kop!

We hebben nu DOKTER Weijmans in plaats van Jaap… Maar daar heb ik dan toevallig maling aan want uiteindelijk ís en blijft hij mijn huisarts. Er is geen zakelijke deal die daar iets aan zal veranderen.

Veranderingen zijn meestal moeilijk om te ‘pruimen’, zeker als iets al jaren gaat, zoals het gaat en je eigenlijk niet beter weet.. Veranderingen zijn overal en je zult er uiteindelijk wel aan wennen. Toch zit het me in dit geval niet lekker!

Hoe kan een zakelijke deal nou zo doorgetrokken worden, dat er slachtoffers moeten vallen? Twee doktersassistenten en een apothekers assistente.. Ja, bij een reorganisatie van een miljarden bedrijf maar bij een kleine, dorpse groepspraktijk? Wie of wat is het volgende? Alle vertrouwde huisartsen weg? Online consulten? Eerst je klacht kenbaar maken op een antwoordapparaat? Nog meer boze, ontevreden en verdrietige patiënten?

Zakelijk gezien is de uitdaging bij het vernieuwen van iets, naar mijn mening, om te kunnen omgaan met onzekerheden en een weg te vinden tussen alle nieuwe en oude gewoonten. Om werkelijk in contact te staan met de buitenwereld en tijdig in te spelen op wat dáár gebeurt. Om daar waar kán, in de organisatie ruimte te organiseren voor ‘experimenten’ met de nieuwe manier van denken en doen maar zeker ook om dátgene wat goed is, ook al is het een oude methode, vast te houden en te koesteren. En dát samen met alle medewerkers te doen, echt in gesprek en ondersteunend naar elkaar en voor elkaar..

En persoonlijk gezien? Ik heb maar één woord: KLOTE!
Sorry een andere benaming heb ik er niet voor. Ik ben namelijk boos.
Boos en teleurgesteld!
Een dorpse groepspraktijk draait op de ‘ons kent ons’ formule’ en niet op een ‘ ik ben de baas dus ik bepaal’ methode..
Om maar te zwijgen van het feit dat niemand, echt geen enkele patiënt, op de hoogte werd gesteld van een overname van de praktijk. Ik zie al dat mijn klanten dat gebeurd.. Van de een op de andere dag zit er ineens een ander aan hun handen of voeten te frunniken en dat moeten ze maar heel gewoon vinden? Het lijkt me niet! Zo ga je niet om met klanten die al jaren voor brood op de plank zorgen.

En onze vertrouwde doktersassistente?
Ik ging haar net even gedag zeggen, geluk en gezondheid wensen voor de toekomst en bedanken. Bedanken voor al haar goede zorgen, niet alleen voor mij maar ook voor mijn ouders en mijn eigen gezin. Toen ik, druipend van de regen binnen stapte in de wachtkamer, zag ik haar, zoals ik haar áltijd zag, als ik binnenkwam en zei ze: Hey Marjolijn!
Terwijl ze dat zei bedacht ik me dat dit de laatste keer was dat ik in die praktijk, op die manier begroet zou worden. Haar nieuwe collega’s weten niets van mij, kennen me niet, zullen nooit echt weten wat mijn achtergrond is of wat ik nodig heb..

20140728-172818-62898599.jpg