www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Mooi voor je netwerk – Sasha Bon van Fort H en Rust Wat

Vandaag in Mooi voor je netwerk een horeca ondernemer uit Muiden. Ik tref Sacha Bon in de salon en bedenk dat zij absoluut in deze rubriek thuis hoort. Samen met haar man heeft zij diverse horeca gelegenheden in Gooi en omstreken van nul opgebouwd naar goed lopende tenten. Een genot om de verhalen hierover te horen:

IMG_6187.JPG

Sacha: Om maar bij het begin te beginnen, Ik ben Sacha Bon getrouwd met Marc en heb 3 kinderen Floortje (21 jaar) Niels (18 jaar) en Olivier (14jaar).

Marc en ik hebben elkaar leren kennen in de horeca ( hoe avontuurlijk hij kok en ik de bedieningen) al snel bloeide er wat tussen ons.

Binnen een paar maanden woonden we samen en hadden we al plannen om voor ons zelf te gaan beginnen. Dat hebben we ook eigenlijk direct gedaan. We zijn in 1991 naar Frankrijk vertrokken waar wij samen een restaurant op een golfbaan konden pachten. Na bijna een jaar hard werken, sloeg de heimwee echter toe en wilden ik terug naar Nederland.

In Nederland weer helemaal opnieuw begonnen, beide weer braaf voor een baas gaan werken, ondertussen ook maar getrouwd en Floortje diende zich snel aan. (never a dull moment).In die zelfde tijd kochten wij ons eerste huisje in Muiden.

Langzaam begon ons ondernemersbloed weer te stromen en ging het meer en meer kriebelen. Toen we een leuke zaak op het oog hadden in Laren – Floortje was net 2 jaar oud- storten wij ons in het eerste grote horeca avontuur: Le Mouton opende de deuren in Maart 1995.

Wederom hard werken, maar met ups and downs ging het eigenlijk best heel goed. In november 1996 werd Niels geboren, tot een week voor de uitgerekende datum stond ik nog in de zaak (gelukkig was hij 2 weken te laat), daar draaiden we lekker wat jaartjes door. En ach, waar er 2 kinderen kunnen eten kunnen 3 dat ook, dus Olivier werd in Nov 2000 geboren, ik ging het wel wat rustiger aan doen…

In 2002 kochten we er een nieuw restaurant bij in Blaricum. Super leuke zaak, verbouwd , nieuwe formule erin en Brasserie Bon was geboren. Werd het voor mij toch weer drukker, maar wel heel leuk. Gelukkig woonden we (en wonen we nog steeds) in Muiden en is het sociale netwerk groot, dus aan oppassen geen gebrek gehad. Gelukkig stonden onze beide ouders altijd voor ons klaar.

In 2004 kregen we een geweldig restaurant in onze schoot geworpen Rust Wat in Blaricum. Wat een prachtige stek is dat, we waren direct enthousiast, weer verbouwen weer een nieuw concept en gaan! Drie zaken is toch wel heel veel dus Le Mouton verpacht, en Brasserie Bon ook al snel echt kunnen verkopen. Helaas, het verpachten van Le Mouton bleek geen groot succes en dat namen we weer terug, Rust Wat liep en loopt (gelukkig) vanaf dag 1 helemaal top, dus in Le Mouton maar weer gaan verbouwen, een nieuwe naam aan gehangen, nieuw concept: Wijnbar Blend was geboren; kleine hapjes alle wijnen per glas… wat een gekke huis was dat!

Ondertussen Rust Wat verder uitgebouwd, tot wat het nu is en Blend van de grond krijgen. Blend weer verkocht, even adempauze genomen, dus alleen Rust Wat om te runnen. Best heel lekker om alleen een beetje bezig te zijn met de administratie en af en toe een lunch werken, heerlijk!

Maar goed de Bonnen zouden de Bonnen niet zijn als er niet weer eens iets moest gebeuren.. Roy en Manon Moolhuizen dachten als eerste aan ons, toen zij wilden stoppen met Fort H. Wij vonden het wel weer een spannende uitdaging, zeker met de plannen die er waren voor het uitbreiden van de haven en het restaurant.
Twee jaar geleden zijn we dus in Muiden begonnen. Na een kleine verbouwing, in januari 2013 open gegaan met een oud concept uit Blaricum. Lekker eten voor een vaste prijs, dus daarom bieden wij nog steeds een 3 gangen menu aan voor 32,50 met keuze uit 10 voorgerechten, 10 hoofdgerechten en 10 nagerechten. Daarnaast hebben we ook nog een leuke lunchkaart met lekkere broodjes en lekkere salades.
Marc en ik hebben de taken nu leuk verdeeld: ik doe het Fort en Marc doet Rust Wat en samen doen we de kinderen, waarvan de eerste inmiddels is uitgevlogen..

Ik vind het heerlijk om in Muiden te werken, al zitten wij natuurlijk wel wat uit het centrum – maar dat heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen – makkelijk parkeren (eigen parkeerterrein) dicht bij de snelweg, een prachtig terras dat alleen maar mooier wordt, als straks de snelweg onder de Vecht gaat en dan ook nog onze plannen om te gaan verbouwen.

Voor meer informatie over de restaurants van Marc en Sacha kun je hun websites bezoeken:
Fort H in Muiden: http://www.forth.nl

IMG_6219.JPG

Rust Wat in Blaricum: http://www.caferestaurantrustwat.nl

IMG_6220.JPG
Beide restaurants zijn alle dagen open voor lunch en diner van 10:30 tot ….
Altijd handig voor privé maar zeker ook voor zakelijke etentjes of borrels.

Kerstavond en 1e en 2e Kerstdag zijn ze geopend en serveren dan een leuk 4 gangen menu, maar je kan ook gewoon a la carte eten. Wel handig om even te checken of er nog plaatsen beschikbaar zijn..

Sacha Bon is Mooi voor je netwerk!

Advertenties


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG


Een reactie plaatsen

Waarom?

Gisteren keek ik Long Island Medium. Een programma waar Theresa Caputo communiceert met geesten. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over dit onderwerp. Derek Ogilvie vind ik eng, dus hem geloof ik niet. Char had het hele alfabet al gehad voordat ze de juiste begin letter wist te noemen. Maar Theresa, ze heeft iets.

IMG_5790
Geconcentreerd keek ik naar een rouwende moeder. Haar zoon was overleden door een overdosis van drank en medicijnen tegen depressiviteit. Moeders wilde weten of er opzet in het spel zat en sprak daarom af met miss Caputo die haar, (boven)natuurlijk, antwoord kon geven. De jongeman had geen zelfmoord gepleegd.
De moeder leek in de zevende hemel. Dolgelukkig dat haar kind geen zelfmoord had gepleegd, maar dat het een ongeluk was. Huilend en opgelucht vloog ze Theresa in de armen. Bij mij volgde er onbegrip.

Wat ik persoonlijk de moeilijkste vraag bij een sterfgeval vind is: waarom? En die vraag is het lastigst te beantwoorden. Meestal niet te beantwoorden. Bij een ongeluk niet, bij een ziekte niet, bij een onbedoelde (domme?) overdosis niet.
Daar zal je nooit de vraag beantwoordt krijgen. Niet door rationeel denken, niet door spiritueel denken. Zelfs God geeft geen antwoord op de ‘’waarom’’-vraag. Toch leeft deze vrouw liever met het idee dat haar zoon een stomme fout heeft gemaakt, in plaats van dat hij een keuze heeft gemaakt om het leven te verlaten.

Denk alsjeblieft niet dat ik zelfmoord goed praat. Maar ik begrijp niet hoe je een ongeluk, wat je nooit kan verklaren meer behapbaar vindt dan een zelfmoord. Waar jouw kind een keuze heeft gehad in plaats van uit het leven wordt gerukt door wat dan ook. Vaak is er de vraag bij zelfmoord: had ik diegene kunnen stoppen of kunnen helpen? Bijna nooit is dit het geval. Dus schuld is niet de redenen waarom een onvoorziene overdosis beter verteerbaar zou moeten zijn. Bij een onbedoelde overdosis van haar zoon heeft zij ook nagelaten. Ik leerde thuis eerst een bijsluiter te lezen voordat ik medicijnen nam.
Waarom, waarom ging haar zoon dood?
De vraag waarom lijkt deze dame niet te stellen. En ik vraag me af: waarom niet?

IMG_5855.JPG


Een reactie plaatsen

Vandaag zou ze 80 zijn..

IMG_5537.JPG

Clara Everdina Matje ter Beek

Ik

ik mis

ik mis je

ik mis je stem

ik mis je lach

Ik mis je grappen

ik mis je aan de telefoon

ik mis je grenzeloze liefde

ik mis je; Met wie spreek ik nou?

ik mis je ongevraagde maar wijze raad

ik mis je fietsend en zingend door het dorp

ik mis je:Ben je thuis, dan kom ik even langs”

ik mis je takjes in de brievenbus, als ik er niet was

ik mis je met kerst, oud&nieuw en op papa zijn 80ste verjaardag

ik mis je op ons plekje aan ’t Bruursen strand

Ik mis je welkom: Mallijntje, ben je daar?

ik mis je thuis bij papa, waar je hoort

ik mis je op je verjaardag vandaag

ik mis je morgen al twee jaar

ik mis je nog elke dag

ik mis je vreselijk

ik mis je kracht

ik mis je mam

ik mis je

ik  mis

ik

Vandaag zou je 80 zijn, zo jammer..

IMG_5750.JPG

Mijn moeder 13-11-1934 /14-11-2012


Een reactie plaatsen

Moeder worden

Vanuit mijn omgeving krijg ik vaak te horen dat ik erg zelfverzekerd overkom. Ik straal dit blijkbaar uit bij veel dingen die ik doe. Natuurlijk herken ik het ergens wel en weet ik wat zij bedoelen. Mij maak je niet zo snel bang en onzeker. Ik weet goed wat mijn sterke en minder sterke kanten zijn. Maar op de dag dat ik moeder werd leerde ik mezelf echt op een hele andere manier kennen.
Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik mij voelde toen onze oudste zoon Bram werd geboren en voor het eerst bij mij op mijn borst werd gelegd. Het was een geweldig gevoel. Ik had al zolang naar dit moment uitgekeken tijdens mijn zwangerschap. Ik ben nog nooit zo trots en verliefd geweest op iets wat ik samen met mijn man had gemaakt. Het eerste nachtje na de bevalling brachten wij samen in het ziekenhuis door in verband met mijn hoge bloeddruk. Ik wilde zo graag naar huis maar de artsen vonden het beter om mij een nachtje ter observatie te houden en dus bleef Bram samen met mij in het ziekenhuis. Hij had de hele nacht doorgeslapen en was niet één keer wakker geworden. Wauw, wat een makkelijke baby…dacht ik! Gelukkig mocht ik die volgende middag naar huis. Eenmaal thuis aangekomen stond de kraamverzorgster al voor de deur. Een schat van een mens. Zij nam meteen het stokje over en zorgde binnen 2 uur dat ons hele huis was schoongemaakt en ze stuurde mijn man erop uit om bepaalde boodschappen te halen voor Bram en voor mij. In de maanden van mijn zwangerschap had ik mij zo goed mogelijk proberen te verdiepen in de wondere wereld van het moederschap. Ik had meerder boeken gelezen, het internet afgestruind en ik had actief meegelezen op verschillende forums. Kortom ik wist zeker “dit kan ik, ik ga een goede moeder worden” .

IMG_4497.JPG
Maar al gauw werd het avond…De kraamverzorgster ging naar huis en zou de volgende ochtend om half 9 weer voor de deur staan. Ze was nog niet weg en Bram begon ontzettend hard te krijsen. Geen paniek! We leggen hem aan de borst…Hij bleef krijsen. Misschien wilde hij wel een schone luier? Maar bij het uittrekken van zijn broek zag ik dat de controle-strip van zijn luier nog niet verkleurd was en dus kon dat het ook niet zijn. We hebben die nacht van alles geprobeerd…maar het mocht allemaal niet baten. Huilend heb ik mijn moeder opgebeld en gevraagd wat er aan de hand kon zijn. Mijn moeder kon mij gelukkig wel gerust stellen en raadde mij aan om zijn temperatuur op te meten en hem lopend in slaap proberen te wiegen. Jeetje, wat heb ik mij toen onzeker gevoeld! Bram is ongeveer de hele nacht blijven huilen. We hebben van alles geprobeerd en zelf amper een oog dicht gedaan. Toen de volgende ochtend de kraamhulp voor de deur stond zag ze het al aan onze gezichten. Ze heeft ons meteen naar bed gestuurd zodat we even konden slapen. Later op die dag hebben we Bram voor het eerst in bad gedaan. Ik mocht hem uitkleden en de kraamverzorgster liet mij zien hoe je het beste je kindje in bad kon doen. Daarna mocht ik hem van hem overnemen en vasthouden terwijl hij in zijn badje lag. Ik vond het eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik vond het stiekem heel eng. Er gingen allerlei vreselijke gedachten door mijn hoofd “straks glipt hij uit mijn handen of valt hij op de grond”. De kraamverzorgster deed erg haar best om mij een goed gevoel te geven, maar toch voelde ik mij vreselijk onzeker. Het leek ook wel of Bram dat voelde en hij begon vaak te huilen als ik hem vasthield. Ik werd helemaal gek van zijn gehuil! In de eerste weken van zijn leven zijn we op 3 verschillende voedingen overgestapt, heeft hij medicijnen tegen buikkrampjes gehad en kwam ik elke dinsdag en donderdag bij het inloopspreekuur om hem te wegen en om vragen te stellen. Ik baalde er stiekem ook van dat wij meteen al de eerste week veel kraamvisite hadden gehad. Het was natuurlijk hartstikke fijn en gezellig maar achteraf had ik liever meer samen met de kraamhulp gedaan en meer vragen kunnen stellen. Die vragen kwamen natuurlijk pas op het moment dat de kraamhulp er niet meer was. Mijn man moest na 2 weken weer gaan werken en hij had het heel erg met mij te doen. Ik was daarom ook heel erg blij dat mijn moeder had aangeboden om mij te komen helpen. Er waren dagen bij dat ik niet eens had kunnen douchen of kunnen eten. Ik was alleen maar met Bram bezig. Ik vond het ook heel moeilijk om ergens met hem naar toe te gaan. Ten eerste om het feit dat je zoveel spullen moet meenemen voor een baby en ten tweede was ik bang dat hij heel erg zou gaan huilen en iedereen zich ermee zou gaan bemoeien. Dat laatste was dan ook helaas het geval helaas. Waarschijnlijk voelde Bram dat ik zo onzeker was en daar kreeg hij een onveilig gevoel van. Ik heb echt gedacht dat Bram een “huilbaby” was, maar volgens het consultatiebureau moest hij dan nog veel vaker huilen.

IMG_4498.JPG
Die eerste 3 tot 4 maanden na Bram’s geboorte hebben mijn man en ik amper tijd voor elkaar gehad. Ons leventje stond totaal op zijn kop. Daar hadden we van te voren eigenlijk helemaal niet bij stil gestaan. In de eerste 6 maanden ging ik gemiddeld 4 x per nacht mijn bed uit om te kijken of Bram nog wel ademde. Soms maakte ik hem zelfs wakker omdat ik het niet goed kon zien. Ik kreeg toen de tip van iemand om een veertje onder zijn neus te houden, zodat ik kon zien of het veertje ging bewegen door zijn adem. Dit heeft mij goed geholpen. Douchen was ook echt een probleem als ik alleen met Bram was. Stel je voor dat hij zou gaan huilen! Ik kon mezelf helemaal gek maken met deze gedachten. En dus waren er dagen bij dat ik bij het naar bed gaan er net zo uitzag als bij het opstaan. Sowieso was mijn eigen uiterlijk ineens totaal onbelangrijk! Als ik mezelf nu bekijk op de foto’s van de kraamtijd dan schrik ik echt wel eens…Ik zag er echt niet uit!

IMG_4499.JPG
Vanuit het consultatiebureau kreeg ik juist nog meer het gevoel dat ik nog lang geen goede moeder was met opmerkingen als; “Nee, hij mag echt niet op zijn buik slapen” of “Hoeveel drinkt Bram nu?” Hij zit met alles op de onderste lijn misschien moet je hem wat vaker de fles aanbieden.” En natuurlijk liet Bram nooit op het consultatiebureau zien wat hij op dat moment hoorde te kunnen en dat terwijl ik hem dat thuis al echt had zien doen. Ik werd echt een beetje gek van mezelf en dit onzekere gevoel.
Toen Bram ongeveer 4 maanden was moest ik weer gaan werken. Ik had het gevoel dat ik nog elke dag keihard aan het leren was om een goede moeder te zijn. Ik kon nu toch niet zomaar 3 dagen in de week gaan werken? Mijn moeder is de dagen dat ik moest werken gaan oppassen op Bram. Echt vreselijk lief! Een betere oppas kan ik voor mijn kinderen niet wensen… en toch voelde het verschrikkelijk! Ik heb zeker een half jaar bij de bushalte lopen balen dat ik weer moest gaan werken. Ik was bang dat ik veel te veel ontwikkelingen van Bram minder goed zou kunnen meemaken.
Nu vier jaar later ben ik inmiddels moeder van onze tweede zoon. Oh wat kan ik nu lachen als ik terugdenk aan die tijden waarop ik mij zo onzeker had gevoeld. Ik raak nu niet meer zo snel in paniek als Joris moet huilen. Het valt mij echt op dat wij veel makkelijker met Joris omgaan en daardoor is Joris ook echt veel makkelijker. Hij drinkt goed, poept goed, slaapt goed en lacht echt veel in vergelijking met Bram. Nog belangrijker is misschien wel het feit dat ik nu over veel meer innerlijke rust beschik. Ik ben tenslotte al een tijdje moeder en heb het allemaal wel een keer meegemaakt.
Toen Joris 5 weken oud was zijn we voor het eerst een weekend gaan doorbrengen in onze caravan op de camping. Dit had ik 4 jaar geleden bij Bram echt nooit aangedurfd. Ik kan nu daardoor veel meer genieten van ons gezinnetje. En hoewel ik mij in het begin van het moederschap zo onzeker heb gevoeld en twijfelde of ik wel een goede moeder kon zijn, weet ik nu dat ik juist door dat gevoel een “echte” moeder ben geworden.

IMG_4501.JPG


3 reacties

Het aantekenschrift van Vic…

Bjorn heeft een aantekeningenschrift van Journalistiek gepakt als kladblok voor de puntentelling van klaverjassen. Na het spelen blader ik er in. Ik kom mijn verslag tegen van mijn bezoek aan de heropening van het Emma Kinderziekenhuis. Bizar om te weten dat de geïnterviewde inmiddels overleden is.

”Het deed me meer dan ik wilde dat het me deed. Ik heb wel eens nagedacht om de verpleging in te gaan of om psycholoog te worden. Vanochtend zijn mijn ogen geopend: ik kan dat niet.

Huilende baby’s, verdrietige ouders en hoge piefen zijn er aanwezig. Een aantal vrijwilligers loopt rond met thee en koffie. Ik ga naar een moeder toe met een kind van een jaar of drie.

”Hallo, ik ben Victoria Vlaanderen van de School van Journalistiek.” Ze kijkt me doordringend aan. ”Mag ik u wat vragen stellen?” Het jongetje kijkt mij aan, ik staar naar zijn infuus. ”Hij is ziek”, vertelt zijn moeder. Het valt mezelf op dat ik niet gelijk roep ‘ja duhhuh dat begrijp ik ook wel als je hier bent’, maar begrijpend knik. ”Ik ook”, voegt ze er aan toe. Mijn interesse stijgt. ”Allebei ziek, dat valt niet mee”, constateer ik. ”Allebei kanker”, deelt ze mee. Ik schrik. Kanker. Weer dat woord dat mij overal lijkt te achtervolgen. ”Kanker”, herhaal ik. Ik zie de tranen in haar ogen schieten, en wil eigenlijk wegrennen van dit moeilijke gesprek.

Ze is jong, erg jong. Niet veel ouder dan ik. Ze kijkt naar de vloer. Als ze omhoog kijkt, zie ik een traan over haar wang glijden. ”Waar is de vader?”, vraag ik spontaan, terwijl mijn ogen richting het jongetje gaan. Eigenlijk weet ik niet of ik het wel wil weten. ”Die hoef ik nooit meer te zien!”. ”Waarom niet?” Haar aankijken gaat door merg en been. ”Zijn vader is ook mijn vader”, en ze begint te trillen. ‘Ach meissie toch’ wil ik zeggen en haar in mijn armen nemen, maar misschien vindt ze dat naar. Ik ken haar pas twee minuten. Althans kennen, wat is kennen? ”Gaat het?”, vraag ik terwijl ik het antwoord weet. Ze zegt van wel, maar haar ogen vertellen het tegenovergestelde. ”Voor mezelf vind ik het niet meer erg, maar die kleine, die kleine..”. Haar stemt geluid stokt. Alsof het jongetje voelt dat het over hem gaat, begint hij te huilen. Wat een longen heeft dat kind, denk ik bij mezelf. ‘Kankerdekankerkankerkutkanker’ wil ik roepen, maar het lijkt me niet gepast.

Amandelvormige, grote, blauwe ogen heeft de kleine. Hij is mooi. Dat lijkt het extra tragisch te maken. ”Het is de vraag wie er eerder doodgaat: hij of ik”, zegt ze snikkend. ”Hij is alles voor me.” Korte stilte. Ze slikt. ”Als ik van die familiedrama’s op het nieuws zie, had ik dat ook gewild. Begrijp me niet verkeerd: ik bedoel samen sterven. Tegelijk sterven is mijn laatste wens. Maar ik kan mijn eigen kind niet doden. God wel. God wel.”

Ik had haar beloofd dat ik terug zou komen aan haar bed. Na 3,5 week, mijn tentamens hielden mij op, was ik terug. Zij was overleden, uitzaaiingen, een week nadat ik was geweest. Twee dagen daarna was ze overleden. Het ziekenhuis wist niet waar het kind heen was.
Toen heb ik bedacht dat ik mijn eerste dochter gedeeltelijk zou vernoemen naar deze vrouw. Ondanks alles wat haar was over komen, kon ze vol liefde kijken naar haar zoontje. Haar zieke kindje van de man die haar verkrachtte..

20140627-002715-1635874.jpg