www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Angela..

Een paar keer in je leven ontmoet je een persoon die veel voor je betekent. Je hebt een band met elkaar. Je kunt onwijs met diegene lachen en huilen. En je weet gewoon dat als je problemen hebt en die persoon opbelt, dat hij/zij dan een paar tellen later voor je neus staat en er voor je is! Hoe kan het dan dat het contact toch verwatert? Natuurlijk kun je daar altijd zelf wat aan veranderen…of toch niet?

Ik kan mij het moment nog zo goed herinneren. Ik was 19 jaar en had een bijbaantje bij een stomerij waar ik in het weekend en in de vakanties werkte voor wat extra centen naast mijn studiefinanciering. Op een dag kreeg ik van mijn baas te horen dat er een meisje uit Almere bij ons kwam werken. Angela was haar naam en ze was toen 15 jaar oud. Ik vond het grappig want ze was dus ongeveer even oud als mijn zusje. Vanaf het eerste moment bij de stomerij was het lachen, gieren, brullen met Angela. De mensen die mij een beetje kennen weten dat ik af en toe zo gek ben als een deur en wel in ben voor een dolletje. Nou, doe daar een schepje bovenop en je hebt Angela! We konden zo onwijs met elkaar lachen. Al tijdens de eerste werkdag bij de stomerij vertelden we elkaar hele persoonlijke dingen. Het klikte onwijs goed. Ik had bij Angela ook helemaal niet het gevoel dat er best wel een paar jaar leeftijdsverschil tussen ons in zat.

6720-erik-0130Al vrij snel na onze eerste ontmoeting spraken wij buiten werktijd met elkaar af en deden we hele leuke dingen samen. Samen shoppen, uiteten en daarna stappen in Hilversum, naar de kermis en de bioscoop, dagje naar het strand of lekker zingen met singstar op de playstation… en ga zo maar door!. We werden in een korte tijd heel close met elkaar.
Ik vond Angela een hele bijzondere meid. Ze was niet alleen een bloedmooie meid om te zien maar het was vooral haar karakter wat haar zo geweldig maakte. Ondanks dat zij zelf ook best wist dat ze een mooie meid was, bleef zij zichzelf en ging zij niet naast haar schoenen lopen. Ze maakte ook geen onderscheid in mensen en behandelden iedereen gelijk. Zo ben ik zelf ook, maar eigenlijk kom ik dat maar weinig tegen bij anderen.

En toch op een dag verwaterde langzaam het contact. We gingen allebei een andere weg. Ik werd moeder en Angela bleef lekker lol maken en feesten. Gelijk had ze ook! Angela is nog een paar keer op kraamvisite geweest om te kijken bij Bram en om mij alle leuke en wilde verhalen te vertellen over haar leven. Natuurlijk verloor ik haar nooit helemaal uit het oog, dankzij social media. Ik volgde haar uitvoerig en altijd met het idee in mijn achterhoofd dat we in de toekomst weer close zouden worden. Ik mistte haar eigenlijk heel erg. Een paar weken geleden liep ik nog langs de kroeg waar zij werkte en zag dat ze het op dinsdagavond nog steeds altijd Karaoke-avond is. Ik weet nog dat zij mij dat in een bericht op Facebook liet weten en met de vraag of ik gauw eens langskwam! Had ik het maar gedaan…

Afgelopen zaterdag zag ik een verschrikkelijk bericht op Facebook voorbij komen… Dit kon toch niet echt waar zijn? Ik besloot navraag te doen bij 2 gemeenschappelijke vriendinnen van haar en helaas ging het toch echt om Angela. Dit kon niet waar zijn! Angela was omgekomen bij een eenzijdig auto ongeluk. Ik zat aan de keukentafel een broodje te voeren aan mijn jongste zoon en de tranen bleven stromen.
Waarom? Waarom? Waarom toch?? Hoe kan zoiets gebeuren?
Het is gewoon vreselijk oneerlijk. 26 jaar oud… Op dezelfde leeftijd werd ik moeder…
Ik kan het gewoon nog steeds niet geloven. Alsof ik haar ieder moment ergens kan tegenkomen. Ik hoor haar stem in mijn hoofd en haar heerlijke aanstekelijke lach!
Het kan gewoon niet waar zijn!

Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan! Waarom heb ik haar nou niet eerder opgezocht? Nog erger vind ik dat ik daar nu nooit meer wat aan kan veranderen. Het kan niet meer…
Vreemd om te merken hoe het dagelijkse leven gewoon weer doorgaat.
Dit nare bericht heeft mij heel erg aan het denken gezet. Het leven is veel te kort om ruzie te maken. Je moet er elke dag een feestje van maken want voor hetzelfde geld kun je het morgen niet meer navertellen.

Zaterdag word je gecremeerd, lieve Angie! Ik had zo graag op een ander moment in je leven voor je gezongen. Maar we moeten afscheid van je nemen…Het wordt zwaar…maar tegelijkertijd ook het mooiste afscheid dat iemand maar krijgen kan! En dat verdien je ook.
Ik hoop zo dat de hemel echt bestaat, want op die manier kunnen wij elkaar dan daar weer tegenkomen.

“Make each day count” Dat is mijn nieuwe levensmotto. Nooit meer een feestje zonder een shotje op Angela te drinken. Nooit meer een naar de MC zonder een MC Chicken zonder sla te bestellen, Nooit meer een karaoke-avond zonder “Angie”van de Stones te zingen, voor haar! Nooit meer zal alles zijn zoals het was…

IMG_7249

Rust zacht, lieverd
We gaan je vreselijk missen! xxx

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Vandaag zou ze 80 zijn..

IMG_5537.JPG

Clara Everdina Matje ter Beek

Ik

ik mis

ik mis je

ik mis je stem

ik mis je lach

Ik mis je grappen

ik mis je aan de telefoon

ik mis je grenzeloze liefde

ik mis je; Met wie spreek ik nou?

ik mis je ongevraagde maar wijze raad

ik mis je fietsend en zingend door het dorp

ik mis je:Ben je thuis, dan kom ik even langs”

ik mis je takjes in de brievenbus, als ik er niet was

ik mis je met kerst, oud&nieuw en op papa zijn 80ste verjaardag

ik mis je op ons plekje aan ’t Bruursen strand

Ik mis je welkom: Mallijntje, ben je daar?

ik mis je thuis bij papa, waar je hoort

ik mis je op je verjaardag vandaag

ik mis je morgen al twee jaar

ik mis je nog elke dag

ik mis je vreselijk

ik mis je kracht

ik mis je mam

ik mis je

ik  mis

ik

Vandaag zou je 80 zijn, zo jammer..

IMG_5750.JPG

Mijn moeder 13-11-1934 /14-11-2012


8 reacties

Ik mis je!

Het blijft een afschuwelijk iets: iemand waar je zielsveel van houdt te moeten missen…

Zondagochtend ga ik altijd bij mijn vader koffie drinken. Hij is zo nu en dan behoorlijk in de war. Niet zo gek als je bijna 80 wordt en beginnend dement bent. Toch is het erger geworden sinds mijn moeder er niet meer is. Heel vaak zie ik hem, als ik het tuinpad oploop, pratend voor de schoorsteen staan. Ik sla hem dan even gade en kijk wat hij doet; Hij wijst dan op een kaarsje, op een Hortensia in een vaasje, op een kaart van zijn schoonzus, op de hond en blijft praten tegen de schoorsteen..(?!) Op het eerste gezicht misschien een gek gezicht maar ik weet dat op die schoorsteen een foto van mijn moeder hangt..

Toen ik de kamer inkwam vroeg ik meteen wat hij aan het doen was. Hij voelde zich betrapt en stond een beetje schaapachtig te lachen. Ik vroeg het nu anders; ‘Tegen wie stond je nou te praten, pap?’ Weer geen direct antwoord, alleen een mompelend:’ daar ga jij vast om zitten lachen’.. Ik vroeg het weer anders: ‘Stond je tegen mama te praten?’ Meteen een stortvloed van woorden: ‘ dat doe ik de hele dag, tegen wie moet ik het anders kwijt, ik vertel haar alles, zeg dat ik een verse hortensia heb geplukt, dat Wimpie (zijn hondje) weer zo verhaart, dat ik zo’n lieve kaart uit Canada kreeg, dat het donker is vandaag maar dat ik voor haar een kaarsje brand, dat het voor mij niet meer hoeft maar dat ik verder moet.’ Dan vraagt hij: ‘Denk jij eigenlijk nog wel eens aan haar?’

Denk ik nog wel eens aan haar? Wat een vraag! Ik voel een enorme irritatie opkomen.. WTF! Ik denk elke dag aan haar! Van het moment dat ik opsta tot het moment dat ik naar bed ga en zelfs midden in de nacht als ik wakker schrik, altijd op het tijdstip dat zij overleed. Als ik voor hem iets moet regelen omdat hij het zelf niet meer kan, denk ik aan haar. Ik denk dan: Godsamme, wat ben ik blij dat jij dat niet meer meemaakt en niet steeds hetzelfde verhaal aan hoeft te horen!
Ik denk aan haar als ik iemand over zijn moeder hoor praten, als mijn kind niet lekker is, als er iets in de familie speelt. Wanneer denk ik eigenlijk niet aan haar? Ik mis haar in alles en overal.. ondanks dat het bijna twee jaar geleden is dat ze is overleden. Ik heb meteen een rothumeur en terwijl ik naar huis loop, heb ik een aantal keer heel hard gevloekt!

Vanavond zag ik dat Ellen een berichtje plaatste op Facebook:
” Ik denk aan mijn broertje, dat ik hem zo mis. Vanmiddag hadden we waarschijnlijk samen een wijntje opengetrokken en een beetje voor de buis gehangen, hier gegeten en slap ouwehoeren. Niks bijzonders, geen zware gesprekken maar zo ‘eigen’ en gezellig. Bah slechte dag. Its sucks..”

Meteen denk ik: Jezus, voor mij is het logisch dat ik mijn moeder overleef, voor haar zo ónlogisch om op deze leeftijd een jongere broer te verliezen, voor haar ouders verschrikkelijk om een kind te overleven! Waarom?

Ook denk ik aan Annet, die de laatste jaren voordat ze overleed mijn klant was.. Ik kende haar en wist van haar verleden. Een hele positieve, lieve vrouw, midden in het leven, altijd oog voor anderen, moeder van vier kinderen, waarvan er drie veel te jong bij haar werden weggerukt.. Ze was al een aantal jaar klant bij me voordat ze me, op een avond, haar levensverhaal tot in detail vertelde. Het werd een behandeling van 7 uur.. Ik deed die nacht geen oog meer dicht. Gruwelijk wat zij allemaal moest meemaken! Zelf was ze trouwens ook nog veel te jong om dood te gaan. Waarom? Waarom in godsnaam?

Ellen heeft gelijk.. It sucks! En ondanks dat iedereen hetzelfde gemeen heeft en vroeg of laat iemand zal moeten missen, blijft het oneerlijk en niet te bevatten. Of het nou een paar weken, een paar maanden of tientallen jaren is…

IMG_4515.JPG


3 reacties

Best friends for ever?

Ik leerde haar kennen tijdens intro-kamp van de School voor Journalistiek. In het kamp in de bossen bij Baarn, moesten we een voorstel rondje doen. Ik vond haar voorstellen niet de moeite waard om te onthouden, zij vergat nooit hoe ik me omschreef. Ze sms’te haar toenmalige scharrel dat ze een meisje had ontmoet: het kanon.
Ze bleef mij bij doordat zij als enige een eenpersoonstent meenam en vervolgens eerder naar huis ging, omdat ze verkouden was. Ziek noemde ze dat. Terwijl ik gierend zonder slaap met vier anderen in een tent zat, lag zij twee meter verderop te slapen. We dachten beiden dat we elkaar nooit zouden liggen.

20140805-113208-41528207.jpg
Inmiddels was de studie begonnen. Zij lette altijd goed op, was doelgericht en wilde goede cijfers halen. Gewoon, dat vond ze belangrijk: je kwam hier om te leren voor journalist en zij had haar roeping gevonden. Ik wilde meer keten, af en toe schrijven, opletten als ik de docent aardig vond, of voldoende interessant om niet op facebook te zitten tijdens werkgroepen. Ik vond haar een stuudje. We leefden langs elkaar heen, hadden een gezamenlijke vriend waarmee de hoorcolleges volgden, verder kwamen we niet.

Totdat een klasgenootje langdurig ziek werd. Ze bleek een ontsteking te hebben waardoor ze niet kon lopen en werkgroepen dus niet kon volgen. Op de SvJ gold toen een regel dat als je meer dan twee van de tien colleges miste, dat je het vak sowieso niet haalde. Ik vond het oneerlijk, toen de docent meedeelde dat ondanks de ingeleverde opdrachten, het meisje het vak niet zou halen, omdat ze niet lijfelijk aanwezig was. We vonden het beiden onredelijk, ook al mochten we haar totaal niet. Haar vriendinnen bleven stil. Ik trok mijn mond open. Het meisje mocht alsnog tentamen doen.

Sindsdien had ze bewondering voor me. Het zieke meisje heeft me nooit bedankt, waarschijnlijk gingen haar vriendinnen met de eer aan de haal. Het stuudje sprak haar bewondering uit over mijn optreden in de klas voor iemand die ik niet mocht. Mijn strijd tegen onrechtvaardigheid, viel haar op. We raakten aan de praat, en bleken raakvlakken te hebben: meer dan we ooit hadden gedacht.

We werden de zusjes van de SvJ. Waar zij was, was ik. We zongen samen liedjes van Britney Spears terwijl we wachten op de bus. We aten samen, gingen samen sporten. Van yoga, tot aquajoggen en elke week powerpumpen. Ze leerde mij vega-pasta maken. Moederde over me op een fijne manier en hielp me te leren voor jezelf te zorgen. Ik bracht haar meer chaos, meer spontaniteit en meer lol. We waren zo anders, maar we matchten.

20140805-114808-42488670.jpg
Zij hielp me toen ik een gebroken hart had, leerde me hoe je moest hospiteren en vroeg zorgtoeslag voor me aan. Ik ging met haar shoppen, stappen, zingen en vooral gek doen, zoals schijt hebben aan de mensen als je keihard losgaat op het nummer ‘’viben’’ van K-Liber.

Onze vriendschap ging steeds dieper. Intenser. Zij leerde de liefde van haar leven en kennen en stelde mij twee weken later voor aan de mijne. We hadden soms ruzie: voor mij om niets en ik vergat snel als ik had vergeven. Bij haar bleef het hangen, zonder dat ik het wist. We raakten bekneld in een driehoeksverhouding: wij waren beste vriendinnen (ze haatte die term) en haar vent en de mijne waren gebroken oud-collega’s, zelf noemden ze het maatjes. Wij dachten daar minder over. Als ik ruzie had met Bjorn, belde ik haar. Als ik ruzie had met haar, sprak ik met Bjorn. Zij deed hetzelfde met haar vent: ruzie met hem, en ze belde mij, mot met mij en ze huilde uit bij haar vriend. Hij kreeg een hekel aan mij, zij kreeg een hekel aan Bjorn. En ik? Ik vergat. Ik hoefde geen relatie met haar vent en als zij genoeg reden vond om bij hem te blijven was dat aan haar. Zo dacht ze niet over mijn relatie, en haar vent niet over mij.

We mochten elkaars vrienden niet. Ik vond die van haar vaak irritant, saai of niet veelzeggend – op uitzonderingen daar gelaten. Zij vond die van mij primitief, of dom, te veel poespas, te Gooisch, met ook hier en daar een uitzondering.

Volgens haar was onze vriendschap gedoemd te mislukken, ik vond het juist mooi: twee mensen die over duidelijk ontzettend anders zijn, zo erg goed gaan samen en zoveel voor elkaar betekenden. Mijn beeld bleek anders dan haar point of view.
Scheurtjes ontstonden er: ik zag ze niet. Misschien wilde ik ze wel niet zien. Voor haar ontplofte de bom toen we allebei niet goed in ons vel zaten. Nog steeds, ondanks dat ik haar heb gemaild over wat haar echt dwars zat, en haar uitgebreide uitleg, zie ik het nog steeds niet als een reden voor het beëindigen voor een vriendschap, die voor mij zo diep zat.

20140805-114934-42574627.jpg
Ik sprak er over met andere vriendinnen: allen hadden ze een verklaring. Geen van die verklaringen waren voor mij het ontbrekende puzzelstukje. Inmiddels is het introkamp bijna vijf jaar geleden. Ik mis het meisje met de goede cijfers, haar moederige gedrag, haar manier van een spiegel voor houden en het harde en zachte in haar persoonlijkheid. Ik mis het mee blèren van slechte nummers. Het schudden met de billen op foute muziek. Het ophalen van posters van Twilight in de middle of nowhere. Het roddelen. Het shoppen. Het tutten. Stappen allebei als Sandy van Grease, jij als good girl, ik zoals op het einde in de leren broek. Ik mis de opdrachten die we samen deden, het elkaar aanvullen. De diepe gesprekken over vroeger, over het nu, over de toekomst.

20140805-115149-42709634.jpg
Over zeven dagen geef ik, de jongen aan wie jij mij voorstelde, Bjorn, het ja-woord. Mijn beste vriendinnetje gaat daar niet bij zijn. En weet je: dat is kut.

Ik mis je Fran.