www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

De 10 meest gehoorde irritaties over mannen..

Mijn werk in de salon brengt met zich mee, dat ik voornamelijk met vrouwen werk. De afgelopen 10 jaar heeft mij geleerd dat vrouwen maar al te graag klagen over mannen! Niet zo zeer over hun eigen kerel maar meer over mannen in het algemeen 😉

IMG_4951.JPG
Laatst had ik weer een cliënte, die het zó had gehad met ‘mannen’ en terwijl zij haar hart tegen mij luchtte over de veroorzaker van haar irritaties, stelde ik binnen twee minuten een lijstje op van “10 meest gehoorde irritaties” tot nu toe:

  1. Vijf keer hetzelfde verhaal aan hem vertellen en nog zegt hij; “Je vertelt mij ook nooit wat!”

  2. Als je samen in de kroeg bent en je wil naar huis, dat mannen dan zeggen: “Nog eentje schat en dan gaan we..”

  3. Mannen die vals gaan doen, als een vrouw slimmer of verbaal sterker blijkt te zijn.

  4. De eeuwige belofte dat hij een bepaald klusje gaat doen… “Echt, dit weekend”!

  5. Mannen die ‘baas over de afstandsbediening’ willen zijn.

  6. Mannen die zich macho gedragen, als hun vrienden in de buurt zijn.

  7. Mannen die, in het bijzijn van hun vrouw of vriendin, enorm opvallend naar andere vrouwen kijken.

  8. Mannen die, elke man die hun wenkbrauwen bijhouden, zich ontharen, naar de pedicure of schoonheidsspecialiste gaan of een zonnebankje pakken ‘HOMO’ noemen.

  9. Mannen die ziek zijn en net doen alsof ze dood gaan.

  10. Mannen die vreemdgaan en denken er mee weg te komen.

En terwijl de dames lekker stoom afblazen over irritaties bij mannen, hou ik wijselijk mijn mond; They can’t live with and they can’t live without them 😉

IMG_4952.JPG

Advertenties


5 reacties

Het went nooit!

Ons klantenbestand is redelijk ‘steady’..
Met andere woorden, vele klanten komen jarenlang, elke 3 tot 6 weken terug voor een behandeling. Bepaalde klanten leer je soms dóór en door kennen. Je leeft mee met hoogtepunten uit hun leven als; geboortes, eerste stapjes, eerste schooldagen van kinderen, trouwerijen, grootouder worden, overlijden van ouders. Maar ook van dieptepunten als; ontslag, faillissementen, huwelijksproblemen, scheidingen, ziektes en overlijden van naasten. Aan mijn tafel zijn al heel wat traantjes gelaten inmiddels.
Je bouwt in de loop der tijd een enorme band op en ondanks dat je misschien nooit bij de klant thuis bent geweest of zelfs kinderen en kleinkinderen ‘IRL’ gezien hebt; je weet heel veel over privé omstandigheden.

Des te vreemder is het dan dat een trouwe klant, waar je lief en leed mee gedeeld hebt, zonder een onvertogen woord, van de een of de andere dag wegblijft… Toevallig overkwam het mij de afgelopen maanden voor het eerst met drie klanten. Bij twee van hen heb ik zelfs op de vrouw af gevraagd of er soms wat scheelde. Of ze ontevreden over de behandeling waren.. Beide dames zeiden dat er niets was en dat ze binnenkort gewoon weer wilde komen. En toch is het vreemd als je dan via, via te horen krijgt dat ze naar een andere salon zijn overgestapt…. Jammer want als ze een beetje opgelet hadden in de afgelopen jaren, hadden ze kunnen weten dat aan mijn tafel echt alles bespreekbaar is , ongeacht of dat nou een compliment of een klacht over mijn werk betreft. Nu blijf je toch gissen naar de reden en dat niet nodig. Voor hetzelfde geldt hadden ze je gewoon eerlijk verteld wat er aan de hand was..

En zo zit ik dus te dubben…. Klanten die na jaren zo maar wegblijven. Echt, het went nooit!

20140618-161103-58263526.jpg


Een reactie plaatsen

Je zal het maar hebben…

Iedereen is wel ergens bang voor.. Soms zijn mensen zó bang voor iets specifieks, dat ze zelfs een fobie ontwikkelen. Straatvrees, smetvrees, pleinvrees, hoogtevrees, spinnen fobie, die angsten kennen we allemaal of we hebben er in ieder geval wel van gehoord.
Als je, zoals wij, met heel veel verschillende klanten te maken hebt, hoor je soms over hele bizarre fobieën..

Neofobie oftewel een angst voor alles wat nieuw is.
Veel kinderen, tussen de 2 en 8 jaar, ontwikkelen bijvoorbeeld een neofobie voor het eten van groenten. Met wat kunst en vliegwerk loods je ze er als ouders wel doorheen en leren ze vanzelf om de smaak van groenten te waarderen. Maar als je ouder bent, lijkt het me verschrikkelijk.. Neem Agaath, mijn klant van 49, die nog steeds geen groenten eet. Ze durft er amper naar te kijken zelfs. Lijkt me verschrikkelijk want je mist een hoop lekkernijen.

20140416-153502.jpg
Of een verhaal dat een klant vertelde over een nicht, die last had van Ablutofobie, een angst om je te baden of wassen..
Niet zo fris voor haar omgeving. Mijn klant vertelde dat haar nicht langzaam in een isolement raakte omdat iedéreen haar uit de weg ging.. Het schijnt dat deze fobie het meest voor komt bij kinderen en vrouwen.. ’t Muntje valt inene, hoor! Dus dáár lijden veel puber jongens aan, als ze niet willen douchen.. Gelukkig voor mij, is dat slechts een fase.. Gaat vast vanzelf weer over 😉

20140416-153849.jpg
Of wat te denken als je lijdt aan Anthofobie , dan heb je angst voor bloemen! José komt al jaren bij mij aan tafel en ik weet pas sinds twee jaar dat ze aan deze nare fobie lijdt. We hebben namelijk een tijdje onze schuur verhuurt aan de plaatselijke bloemist en José is denk ik de enige, vrouwelijke klant, die de prachtigste boeketten van ons ‘bloemenmeisje’ Laura kon weerstaan.. Sterker nog, José is er écht nog nooit naar binnen gegaan.. Ze gruwelde alleen van het idee al en dat was te zien ook.. Ze wist niet hóe snel ze de salon binnen moest rennen. Zo kwam ik er dus achter!

20140416-154311.jpg
Of de man van Astrid die last heeft van Heliofobie: angst voor zonlicht. Overdag zit hij altijd binnen, nóóit op zonvakantie. Géén fiets of wandeltochtjes, op mooie, zonnige dagen.. Dát doet Astrid altijd met een vriendin want haar man kan zich niet over zijn angst heen zetten. Bij deze angst kan ik me zelf dus helemaal niets voorstellen; ik ben zó gek op het zonnetje, sterker nog.. Ik voel me vreselijk somber, als ik hem niet zie! Ik kon er geen andere term voor vinden dan ‘somberheid’ of ‘winterdepressie’.. Nouja, heb ik ook wat!

20140416-155127.jpg
Nobofobie : angst dat je niet bereikbaar bent. Nou dáár lijden écht heel veel van onze klanten aan, tegenwoordig! Haha.. De nervositeit, die optreedt als hun telefoon gaat en ze nét niet bij hun mobieltjes kunnen, omdat we midden in een behandeling zitten. Eigenlijk bizar want nog niet zo heel lang geleden kon helemaal niemand je bereiken als je eindelijk even iets voor jezelf deed… Qualitytime, toch?

20140416-160354.jpg
En dit is het meest grappige verhaal wat ik ooit van een klant hoorde over een bepaalde angst.. Niet grappig voor degene die de fobie heeft maar om de smakelijke manier waarop mijn klant het vertelde;
Mijn klant zat in haar ‘dating fase’ en had, volgens eigen zeggen, de meest lekkere knul aan de haak geslagen, die er op deze aardkloot rondliep.. Enfin, ze gaat een dag met hem op stap en onderweg komen ze een circus tegen. Mijn klant is gek op álles wat er bij een circus komt kijken en loopt, zonder overleg met de knul, naar de kassa en koopt twee kaartjes. Haar date keek ietwat beteuterd maar herstelde zich snel. Ze waren wat vroeg, dus besloten eerst even wat te drinken. In eerste instantie gezellig keuvelend en elkaar aftastend, merkte mijn klant dat, naarmate de tijd verstreek, het ‘lekkertje’ almaar stiller werd.. Even schoot door haar hoofd; Vindt hij mij misschien toch niet leuk genoeg… (Onzeker als je bent op en eerste afspraakje, kan ik me er iets bij voorstellen) Toen het de hoogste tijd was om naar de circustent te gaan, probeerde ‘ lekkertje’ om mijn klant over te halen om toch vooral iets anders te doen. Mijn klant verzekerde hem dat dít echt één van haar favoriete dingen was, dus de jongeman volgde haar de tent in..
Vrijwel direct begint de voorstelling en mijn klant gaat er volledig in op.. Ze heeft ’t lekkertje naast zich nauwelijks in de gaten totdat de ‘clownsact’ begint… De clown’s komen op, lopen steeds verder de piste in en… Ineens hoort mijn klant een hoop kabaal naast zich, ze kijkt en ziet nog nét haar date, luid gillend, de tent uit sjeesen… Toen ze hem had ingehaald op het circusterrein, hoorde ze dat hij leed aan een Coulrofobie: angst voor Clowns. Deze relatie heeft niet lang geduurd maar ze is uiteindelijk getrouwd met een… acrobaat.

20140416-160718.jpg
Eigenlijk kun je dus stellen, dat er voor elke vorm van angst wel een term bestaat én als er een naam voor bestaat, ben je dus niet de enige die er last van heeft. Dát is wellicht een schrale troost…

En ben je, na het lezen van dit blog, bang dat je aan ál deze fobieën lijdt, dan heb je last van Phobofobie: sterke angst voor een fobie… Ondanks dat er een term voor bestaat is het wellicht handig om dan toch hulp te gaan zoeken.

Oh ja.. De namen van de klanten die ik gebruikt heb? Die kloppen niet 😉


Een reactie plaatsen

Het zal je zorg maar zijn..

Precies twee minuten voor de afgesproken tijd komt ze buiten adem binnen hollen, mijn klant van 15.00 uur. Ze komt net uit haar dienst en is moe. Ze werkt al zo’n 25 jaar, vol toewijding in de verpleging, een zware job waar zij écht geknipt voor is. Zo één die we allemaal voor onze ouders en uiteindelijk voor onszelf wensen, mocht dat nodig zijn.

Ze is al bijna tien jaar mijn klant en veel van onze gesprekken gaan over haar werk. In het begin vertelde ze op een bijzonder lieve en respectvolle manier, over haar ‘oudjes’.. Tegenwoordig mag ze dat woord absoluut niet meer gebruiken.. Dat woord is blijkbaar uit ten boze want met de tijd werden haar lieve oudjes eerst cliënten en tegenwoordig heeft ze het over zorgvragers..

De omstandigheden in haar werk zijn de laatste jaren, o.a. door de bezuinigingen in de zorg, heel anders en níet altijd in positieve zin! Het valt namelijk echt niet altijd mee, om je werk in de verpleging, onder de huidige omstandigheden, te moeten doen. Waar zij vroeger alle tijd had om te doen wat zij het liefste deed: ‘zorgen voor mensen die het zo hard nodig hebben’, bestaat nu een groot deel van haar werk uit het naleven van protocollen en administratie voeren over zowat álle gesprekken die zij heeft met haar ‘zorgvrager’ en diens ‘mantelzorger’. …ook weer zo’n bizar woord. Vroeger, toen ik zelf vakantiewerk deed in dezelfde zorginstelling, sprak men gewoon over een zorgzame of lieve ‘zoon of dochter’ .

Daarnaast wordt haar werk ook vele malen zwaarder doordat de hele indicatiestelling op de schop is gegaan.. waar je vroeger, makkelijk en vaak op eigen verzoek, in een bejaarden- of verzorgingstehuis geplaatst kon worden, is dat tegenwoordig erg moeilijk vanwege de zogenaamde ‘zzp’. (kort uitgelegd: mensen met een indicatie voor ‘verblijf’ krijgen zorg toegekend in de vorm van een zorgzwaartepakket, afgekort dus zzp.) Tegenwoordig moet een patiënt er écht erg aan toe zijn, om in aanmerking te komen voor een opname. Moeilijk ter been zijn of een beetje vergeetachtigheid, zijn namelijk geen criteria meer om in aanmerking te komen voor een plek. De mensen die dus wél opgenomen kunnen worden kampen met behoorlijk zware lichamelijke en/of geestelijke ongemakken, waar véél meer zorg en aandacht bij komt kijken en het dus ook veel zwaarder voor de verpleging maakt.

Ook worden de mensen steeds ouder.. Gekscherend zegt mijn klant dan: Ja zeg, dank je de mieter, dát komt omdat wij in de zorg zo goed voor hen zorgen! Maar het gegeven is er wel…De vraag om zorg wordt echt steeds groter door de hoge leeftijden en de toenemende vergrijzing en daarmee dus in de praktijk de taak die op de verpleging rust, vele malen zwaarder. Heftig, als je bedenkt dat de bezuinigingen in de zorg maar door gaan..

Wij gaan dit probleem, zo samen aan mijn tafel, natuurlijk nooit oplossen.. Ik krijg door dit soort gesprekken alleen maar méér respect voor mensen die, zoals mijn klant, in de zorg werken. Ze is na een vroege dienst, dan ook terecht moe! En heeft het verdient om nu even door mij ‘verzorgd’ te worden..

En terwijl ik haar handen en onderarmen masseer, verteld ze gewoon door over haar ‘geweldige’ beroep. Over hóe dankbaar haar ‘zorgvragers’ zijn en haar ná de geboden hulp een compliment geven over de wijze waarop ze hen hielp. Ze praat over de voldoening die het haar geeft, als een zwaar dementerende een verandering in gelaatsuitdrukking laat zien : ‘Ze uiten het niet maar hun gezicht spreekt boekdelen en van sommige krijg ik als dank een kus. Dat zegt toch genoeg, Marjolijn! Ik zou nooit meer van werk willen wisselen, ik werk zo graag met ouderen. Zorg doe je met heel je hart en niet voor het geld!’… Ik kan haar echt wel zoenen om die laatste opmerking 🙂

Door ervaring ben ik (helaas) tot de conclusie gekomen, dat ik nooit oud wil worden, zoals de ‘zorgvragers’ van mijn klant. Mocht het toch zover komen en ik voor die tijd zelf geen maatregelen heb kunnen nemen.. please.. Laat er dan in godsnaam iemand voor mij zorgen, op de respect- en liefdevolle wijze, zoals mijn klant voor haar ‘oudjes’ zorgt!

20140321-180143.jpg


Een reactie plaatsen

Overpeinzingen

20140211-164353.jpg

Toen ik begon met Mooi Massage had ik een bepaald beeld van toekomstige klanten. Het zouden mannen en vrouwen zijn die puur voor de lol en het lekker, een half of heel uur massage boekten. Dat moest wel zo zijn want dat gaat zo in de wellness-salons waar ik heel af en toe kom…

Zo schetst het eigenlijk mijn verbazing dat dat niet de realiteit is! Het grootste deel van mijn regelmatige klanten zijn mannen en vrouwen met “klachten” van uiteen lopende aard. De één met chronische rugklachten, een ander met nekklachten en ga zo maar door. Allemaal mensen die met af en toe een massage redelijk de boel onder controle kunnen houden en zo goed kunnen functioneren. En eigenlijk is massage daar ook voor bedoeld, een regelmatige massage voorkomt klachten. Het is in bijvoorbeeld Azië heel normaal je regelmatig te laten masseren.

In lang vervlogen tijden, in het oude China werden artsen betaald voor de patiënten die niet ziek werden, mensen werden behandeld met massages, accupunctuur (en –pressuur) en kruiden om gezond te blijven (en ook toen al voornamelijk productief)! En als je iets regelmatig doet, waarna je je goed (of in ieder geval beter) voelt dan word het steeds lekkerder.

20140226-172116.jpg


16 reacties

Afscheid

In de afgelopen jaren heb ik met een aantal klanten een wel heel bijzondere band opgebouwd. Niet omdat ze aardiger zijn dan de anderen maar omdat je deelgenoot mocht zijn van een hele heftige fase in hun leven.

Vrijwel meteen nadat ik als zelfstandige begonnen was, kwam er een nieuwe klant van buiten mijn netwerk. Van een goede vriendin had zij een ‘verwenbon’ gekregen omdat zij, volgens haar vriendin, wel een opkikker kon gebruiken.. Net uit haar chemokuur, maakte ik mooie, rode, acrylnagels en vanaf dat moment werden die haar handelsmerk. Meteen hadden we een klik en ze werd een hele trouwe klant. Uren kon ze vertellen over haar werk, haar vakanties, haar vrienden, de feestjes waar ze heen ging, haar vrijwilligerswerk, het koor waar ze in zong, de gezellige uitjes na een ziekenhuisbezoek(want na iets naars moest je iets leuks doen… ) Zij deed echt altijd álles vol overgave.

Helaas was ze al een hele tijd ongeneselijk ziek en veelvuldig onderging ze zware behandelingen maar bleef, ondanks alles, altijd positief. Tumormarkers werden door haar nauwlettend in de gaten gehouden, behandelingen grootmoedig gedragen en telkens krabbelde ze toch weer uit een diep dal. Ze bleef gefocust op haar genezing. Ongelofelijk knap, hoe deze vrouw dat elke keer weer deed. En hoe ziek ze ook was, ze blééf haar uiterlijk maar zeker haar nagels belangrijk vinden. Bijzonder was het, ondanks alle chemo’s, medicijnen en operaties, dat haar nagels geweldig bleven zitten. Die nagels waren voor mij het voorbeeld van hóe deze mooie vrouw was: kleurrijk, krachtig en onverwoestbaar.

Jaren lang bleef ze komen voor ‘verwenbehandelingen’ in onze salon. Soms was ze echt te zwak om zelf op de fiets naar de salon te komen maar dan haalden we haar gewoon thuis op en brachten haar na afloop van de behandeling terug. Tijdens zo’n ritje huiswaarts, stelde ze me plotseling de vraag: Marjolijn, zorg jij tot het eind voor mijn handen? Ik viel helemaal stil maar kon haar, voor ze uit de auto stapte toch die belofte doen: Natuurlijk zorg ik voor je handen!

De twee jaar die daar op volgden, waren niet gemakkelijk voor haar. De ziekte werd almaar erger en de behandelingen zwaarder, zelfs ondraaglijk. Toch bleef ze haar afspraken nakomen.. Ze belde me dan de avond voor de afspraak op om een tijd af te spreken, zodat één van ons haar zou kunnen halen. De dag voor onze laatste afspraak werd ik niet door haar gebeld maar door een verpleegster, die mij vertelde dat het niet goed ging en dat onze afspraak niet kon doorgaan.. Van haar vriendinnen hoorde ik, de dagen daarna, dat het een aflopende zaak was. Ze was moe gestreden.

Een paar dagen hoorde ik niks maar toen belde één van haar beste vriendinnen me op, met het vreselijke nieuws dat zij was overleden. We spraken even en toen kwam de vraag: ‘weet je nog wat je haar destijds beloofde over haar handen?’ Ik wist meteen waar zij op doelde en sprak met haar af om de volgende ochtend langs te komen,

Anderhalf uur heb ik, met hulp van Hanneke, geprobeerd de meest mooie rode nagels voor deze bijzondere vrouw te maken. Een toch best zware en emotionele klus maar dít was hoe zij het wilde en dát was wat ze verdiende. Ik had me geen mooier en respectvoller afscheid kunnen bedenken.. Afscheid van een, voor ons, hele bijzonder vrouw, die we nooit zullen vergeten.

20140206-233456.jpg


2 reacties

Bij mij in de stoel

20140204-223419.jpg
In onze gezellige salon horen wij natuurlijk de leukste verhalen. Over relaties, kinderen, kleinkinderen, zwangerschappen en bruiloften. Maar ook hele verdrietige zaken, financiële problemen, scheidingen en ziektes. Uiteraard blijven deze verhalen “binnen de salon”!

Een half jaar geleden was de “Borstenbus’’ in Muiderberg.
Een van mijn allertrouwste klanten bleek borstkanker te hebben.. een heerlijk mens, prachtige verzorgde vrouw met een enorm gevoel voor humor. Ontsteltenis, ongeloof en natuurlijk paniek. Het bleek goed mis…

En daar ging ze..chemo’s, opereren, bestralen weer chemo’s en uiteindelijk hopen op een goeie uitslag. Een afschuwelijke periode van onzekerheid, een onverwachte (niet zelf gekozen) pauze in je leven. De dame in kwestie bestierde al meer dan 40 jaar haar eigen winkel en wat doe je dan, als onderneemster……

Daar komt ze, de eerste keer weer in mijn stoel, met pruik. Wil ze die liever ophouden, hoe pakt zij dit aan, hoe reageer ik op haar kale kop? De drempel is gelukkig laag, we kennen elkaar inmiddels goed en ik zie haar elke zes weken zonder make up , voor veel vrouwen best bloot! ‘Wil je het zien El, zegt ze en ik probeer luchtig te reageren. Tuurlijk zeg ik, en ze trekt de pruik eraf, ik schrik, ze had altijd een prachtige bos bruine krullen…Maar tegelijkertijd voel ik me bijna trots op de band die we hebben, ze durft zich bij mij wel bloot te geven. We lullen er niet over, zegt ze en maakt een geintje over het feit dat ze er nu niks meer aan hoeft te doen en wat een tijd dat scheelt. Na een paar minuten zie ik het niet eens meer.

De huid van een kankerpatiënt die chemo`s ondergaat heeft extra verzorging nodig want ook de huidcellen worden sneller afgebroken. Het is dankbaar werk. Extra voedend masker, crème, serum en een fijne afvoerende massage. Ik zie de huid opknappen. Wimpers verven, die helaas ook vaak uitvallen. Wenbrauwen waxen en verven. Ik bedenk me dat aan de ene kant het uiterlijk heel erg onbelangrijk wordt als je ziek bent maar aan de andere kant is het toch fijn om er ondanks je ziekte en de misselijkheid goed uit te zien. Je blijft tenslotte een vrouw!

We praten ondertussen met elkaar, in vertrouwen over wat haar nog te wachten staat en hoe het verder moet met haar zaak.
We maken een nieuwe afspraak voor over zes weken en ik hoop dat ze zich dan beter voelt. We omhelzen elkaar en ik wens haar sterkte. Best moeilijk hoor, mijn volgende klant zit al te wachten maar in mijn gedachten ben ik nog bij haar. We hebben best iets bijzonders gedeeld de afgelopen anderhalf uur.

Drie weken later ben ik aan het masseren en hoor ik gestommel op de trap, verstoord kijk ik op, ik word geroepen…
El,El, sorry hoor, ik MOEST even naar je toe!! En daar staat ze.
Ze verexcuseert zich naar mijn klant, in de stoel, en roept:
Wat denk je!!! Ik ben net bij de oncoloog geweest en ik ben kankervrij! JOEHOE!!! Ik moest het je even komen vertellen, je hebt zo met me meegeleefd. Na een paar hele dikke zoenen en een vreugdedansje samen in mijn piepkleine salonnetje dendert ze weer de trap af, om een glaasje bubbels te drinken, thuis met haar familie. Haar dag kon niet meer stuk! Heel eerlijk gezegd de mijne ook niet! BLIJ!