www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Moeilijke eters? Zo leer jij jouw kind groente eten!

Ik had er zo eentje! Eentje die absoluut geen groenten wilde eten. Hij wist precies wat onder de categorie groenten viel en die werden dan ook totaal niet aangeraakt op het bord. Het bracht binnen ons gezin de nodige onrust en stress met zich mee. Ik was vooral bezorgd ‘hoe komt hij dan aan de vitamine en mineralen?’ Ons avondeten begon steeds meer te lijken op een kindermenu. Vooral de 3 p’s (pizza, pannenkoeken en patat) kwamen regelmatig terug. Niet bepaald gezond, maar op die manier at onze kleine boef tenminste wel wat happen. Qua fruit kwamen we ook niet verder dan bananen en druiven. Hoog tijd dat daar verandering in zou komen.

 

fruit voor kinderen-1Op 2 mei 2015 besloot ik onze levensstijl aan te passen met de gezonde levensstijl van DCN. Deze gezonde levensstijl zorgt ervoor dat je lichaam weer in balans kan komen door de juiste gezonde voeding. De eerste 2 weken kookte ik alles apart voor mijn man en kinderen en voor mijzelf, maar dit werd ik al heel erg snel zat! Er moest een manier zijn waardoor onze oudste zoon wel meer groenten en fruit zou gaan eten. Na heel wat speurwerk op verschillende sites kwam ik toch een aantal bruikbare tips tegen.

dolfijn-1Tip 1: Maak met je kind van verschillende fruitsoorten een kunstwerkje op een bord. Kinderen zijn gek op dieren. Maak bijvoorbeeld een dolfijn van een halve banaan en gebruik rozijntjes voor de ogen. Leg verschillende fruitsoorten om de dolfijn heen, als een soort van zee.
Het is in het begin best wel even wat meer werk en misschien ben je zelf niet zo creatief om een creatie te bedenken. Toets dan even op Google in: fruit voor kinderen. Dan kom je talloze afbeeldingen tegen van hele simpele en leuke creaties. Het is ook erg leuk om dit mee te geven naar school, als 10 uurtje. Je zou dit natuurlijk ook met het avondeten kunnen proberen…alleen is daarvan het nadeel dat de groenten snel koud worden.

Tip 2 : Verzamel 3 gezonde gerechten en laat je kind een keuze maken uit 1 van deze 3 recepten. Het leukste is eigenlijk als je het recept dan ook samen met je kind gaat maken. Laat hem/haar zoveel mogelijk helpen (groenten wassen, ingrediënten in de pan doen, in de pan roeren, proeven). Doe net alsof jullie de koks zijn van het restaurant en de overige gezinsleden zijn de gasten die komen eten. Op deze manier betrek jij jouw kind op een hele andere manier bij het avondeten.

Tip 3: Maak een gezonde smoothie (fruitdrankje) voor je kind. Ook hierin kun je een leuk rollenspel spelen. Maak van spinazie, banaan, mango, ananas en amandelmelk een smoothie in de blender. De kleur van de smoothie zal over het algemeen toch wel groen blijven. De moeilijke eters houden niet van alles wat groen is en daarom speel je alsof jullie heksen zijn en dat jullie een heksendrankje moeten maken en drinken om te kunnen toveren. De eerste slokjes zullen niet van harte gaan, maar elk slokje is er weer één 🙂

gezond-ongezond_lichaam-2Tip 4: Voer een goed (kind) gesprek met je kind. Ik heb dit een paar maanden geleden met onze zoon gedaan. Ik heb op tafel verschillende soorten voeding neergelegd. Gezonde voeding en ongezonde voeding. Ik heb hem eerst laten raden of hij wist of iets gezonds was en waarom het dan volgens hem gezond zou zijn. Daarna heb ik hem foto’s laten zien van mensen die erg ongezond zijn en uitgelegd wat er gebeurt als je de ongezonde voeding op lange termijn, dagelijks blijft eten. Dit heeft echt veel indruk gemaakt op hem. In de supermarkt hoor ik hem nu ook steeds vaker zeggen ‘Dit is echt ongezond’ iets minder leuk vind ik dit wanneer wij bij de kassa staan en iemand zijn ‘ongezonde’ voeding op de kassaband neerlegt… Dan weet ik soms even niet waar ik kijken moet, haha!

Tip 5: Heb vooral heel veel geduld met je kind. Wees trots op elke gezonde hap die er naar binnen gaat en geef vooral zelf het goede voorbeeld. Voorbeeld doet volgen.
Het is niet leuk wanneer je kind niks wil eten en het bord nog steeds onaangeraakt achterblijft. Maar blijf rustig, kalm en koel en maak er geen ophef over. Dit werkt alleen maar averechts. Uiteindelijk bepaalt jouw kind zelf wat hij/zij wil eten. Je kunt ze niet dwingen…dus adem in, adem uit en hou vol! De aanhouder wint.

Tot slot wil ik nog even melden dat mijn kinderen echt nog wel een snoepje, chips of koekje geef hoor! Het gebeurt alleen niet meer elke dag. Ze krijgen elke dag meerdere lekkere dingen te eten, maar dan heb ik deze zelf gemaakt met verse ingrediënten. Snoepen zie ik nu meer als een traktatie. Op deze manier leer je je kind ook veel meer van dit soort dingen te genieten, in plaats van hap-slik-weg!

havermoutkoekjes-2

Om jullie te motiveren om jullie kinderen meer gezonde dingen te laten eten volgt hier een heerlijk recept voor Havermoutkoekjes.
Deze zijn super makkelijk en snel te maken (ook leuk om samen met je kind te maken)
Totale bereidingstijd: 20 minuten
Ingrediënten :16 stuks
-100 gram havermout
-2 stuks bananen rijp, gepureerd
-35 gram walnoten grof gehakt
-20 gram kokos geraspt (optioneel )
-10 gram agavesiroop of honing
– bakpapier

Bereiding:
1. Verwarm de oven op 180 graden. Leg een vel bakpapier op de bakplaat.
2. Prak de bananen met een vork en hak de walnoten grof. Pas op dat ze niet te grof worden gehakt.
3. Stop de geprakte bananen in een kom en roer de havermout, kokosrasp en agavesiroop er doorheen.
4. Voeg de gehakte walnoten toe en meng het geheel goed.
5. Maak 16 balletjes van het deeg en leg deze op de bakplaat (dit kun je natuurlijk als ouder beter zelf doen wink-emoticon ) druk de balletjes met de achterkant van een lepel plat.6. Bak de koekjes 15 tot 20 minuten in de voorverwarmde oven.
7. Haal de koekjes uit de oven en laat ze afkoelensmile-emoticon
Eet smakelijk 😉


Een reactie plaatsen

Mooi voor de vakantie: De Dolle Pony Donderdagen!

11724713_939369629418267_1700114768_oDe schoolvakanties zijn begonnen en terwijl jij nog druk aan het werk bent, ben je ondertussen van alles aan het bedenken om je kids bezig te houden. Het is elk jaar weer een enorme klus!
Hoe fijn is het dan, dat er mensen bestaan die met je meedenken? Sacha en Lisa ter Beek wonen op een prachtige boerderij tussen Muiden en Muiderberg en stellen op een aantal donderdagen in juli en augustus hun deuren open voor kinderen, die nog niet of zelfs helemaal niet op vakantie gaan. Top idee, geweldige vakantieactiviteit en MOOI genoeg om hier even met jullie te delen:

 

Ben je tussen de 6-12 jaar, gek op ponies en andere boerderijdieren? Of ken je een persoontje in deze leeftijd die het leuk lijkt? Kom dan op donderdag tijdens de vakantie naar de boerderij! Hier leer je in een kleine groep van zes kinderen over de verzorging van en omgang met ponies en paarden.

11715099_939369849418245_631472843_o

We gaan poetsen, spelen, uitmesten, knutselen, hooi halen en je kruiwagen behendigheid trainen! Tussendoor met de honden ravotten en wandelen, koeien kijken en natuurlijk de boerderij verkennen. De Dolle Pony Donderdagen zijn op: 16 juli (VOL), 23 juli, 30 juli en 6 augustus van 10.00 uur – 16.00 uur. Prijs: 35 euro per dag.

11694190_939370139418216_1282205882_n

11720820_939370156084881_2006970244_oAanmelden kan per e-mail: beek@hetnet.nl
Hoop je te zien op “De Schelpenhoeve”

Groeten van Sacha en Lisa ter Beek.

 


Een reactie plaatsen

Mooi voor je netwerk – Sasha Bon van Fort H en Rust Wat

Vandaag in Mooi voor je netwerk een horeca ondernemer uit Muiden. Ik tref Sacha Bon in de salon en bedenk dat zij absoluut in deze rubriek thuis hoort. Samen met haar man heeft zij diverse horeca gelegenheden in Gooi en omstreken van nul opgebouwd naar goed lopende tenten. Een genot om de verhalen hierover te horen:

IMG_6187.JPG

Sacha: Om maar bij het begin te beginnen, Ik ben Sacha Bon getrouwd met Marc en heb 3 kinderen Floortje (21 jaar) Niels (18 jaar) en Olivier (14jaar).

Marc en ik hebben elkaar leren kennen in de horeca ( hoe avontuurlijk hij kok en ik de bedieningen) al snel bloeide er wat tussen ons.

Binnen een paar maanden woonden we samen en hadden we al plannen om voor ons zelf te gaan beginnen. Dat hebben we ook eigenlijk direct gedaan. We zijn in 1991 naar Frankrijk vertrokken waar wij samen een restaurant op een golfbaan konden pachten. Na bijna een jaar hard werken, sloeg de heimwee echter toe en wilden ik terug naar Nederland.

In Nederland weer helemaal opnieuw begonnen, beide weer braaf voor een baas gaan werken, ondertussen ook maar getrouwd en Floortje diende zich snel aan. (never a dull moment).In die zelfde tijd kochten wij ons eerste huisje in Muiden.

Langzaam begon ons ondernemersbloed weer te stromen en ging het meer en meer kriebelen. Toen we een leuke zaak op het oog hadden in Laren – Floortje was net 2 jaar oud- storten wij ons in het eerste grote horeca avontuur: Le Mouton opende de deuren in Maart 1995.

Wederom hard werken, maar met ups and downs ging het eigenlijk best heel goed. In november 1996 werd Niels geboren, tot een week voor de uitgerekende datum stond ik nog in de zaak (gelukkig was hij 2 weken te laat), daar draaiden we lekker wat jaartjes door. En ach, waar er 2 kinderen kunnen eten kunnen 3 dat ook, dus Olivier werd in Nov 2000 geboren, ik ging het wel wat rustiger aan doen…

In 2002 kochten we er een nieuw restaurant bij in Blaricum. Super leuke zaak, verbouwd , nieuwe formule erin en Brasserie Bon was geboren. Werd het voor mij toch weer drukker, maar wel heel leuk. Gelukkig woonden we (en wonen we nog steeds) in Muiden en is het sociale netwerk groot, dus aan oppassen geen gebrek gehad. Gelukkig stonden onze beide ouders altijd voor ons klaar.

In 2004 kregen we een geweldig restaurant in onze schoot geworpen Rust Wat in Blaricum. Wat een prachtige stek is dat, we waren direct enthousiast, weer verbouwen weer een nieuw concept en gaan! Drie zaken is toch wel heel veel dus Le Mouton verpacht, en Brasserie Bon ook al snel echt kunnen verkopen. Helaas, het verpachten van Le Mouton bleek geen groot succes en dat namen we weer terug, Rust Wat liep en loopt (gelukkig) vanaf dag 1 helemaal top, dus in Le Mouton maar weer gaan verbouwen, een nieuwe naam aan gehangen, nieuw concept: Wijnbar Blend was geboren; kleine hapjes alle wijnen per glas… wat een gekke huis was dat!

Ondertussen Rust Wat verder uitgebouwd, tot wat het nu is en Blend van de grond krijgen. Blend weer verkocht, even adempauze genomen, dus alleen Rust Wat om te runnen. Best heel lekker om alleen een beetje bezig te zijn met de administratie en af en toe een lunch werken, heerlijk!

Maar goed de Bonnen zouden de Bonnen niet zijn als er niet weer eens iets moest gebeuren.. Roy en Manon Moolhuizen dachten als eerste aan ons, toen zij wilden stoppen met Fort H. Wij vonden het wel weer een spannende uitdaging, zeker met de plannen die er waren voor het uitbreiden van de haven en het restaurant.
Twee jaar geleden zijn we dus in Muiden begonnen. Na een kleine verbouwing, in januari 2013 open gegaan met een oud concept uit Blaricum. Lekker eten voor een vaste prijs, dus daarom bieden wij nog steeds een 3 gangen menu aan voor 32,50 met keuze uit 10 voorgerechten, 10 hoofdgerechten en 10 nagerechten. Daarnaast hebben we ook nog een leuke lunchkaart met lekkere broodjes en lekkere salades.
Marc en ik hebben de taken nu leuk verdeeld: ik doe het Fort en Marc doet Rust Wat en samen doen we de kinderen, waarvan de eerste inmiddels is uitgevlogen..

Ik vind het heerlijk om in Muiden te werken, al zitten wij natuurlijk wel wat uit het centrum – maar dat heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen – makkelijk parkeren (eigen parkeerterrein) dicht bij de snelweg, een prachtig terras dat alleen maar mooier wordt, als straks de snelweg onder de Vecht gaat en dan ook nog onze plannen om te gaan verbouwen.

Voor meer informatie over de restaurants van Marc en Sacha kun je hun websites bezoeken:
Fort H in Muiden: http://www.forth.nl

IMG_6219.JPG

Rust Wat in Blaricum: http://www.caferestaurantrustwat.nl

IMG_6220.JPG
Beide restaurants zijn alle dagen open voor lunch en diner van 10:30 tot ….
Altijd handig voor privé maar zeker ook voor zakelijke etentjes of borrels.

Kerstavond en 1e en 2e Kerstdag zijn ze geopend en serveren dan een leuk 4 gangen menu, maar je kan ook gewoon a la carte eten. Wel handig om even te checken of er nog plaatsen beschikbaar zijn..

Sacha Bon is Mooi voor je netwerk!


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG


Een reactie plaatsen

Waarom?

Gisteren keek ik Long Island Medium. Een programma waar Theresa Caputo communiceert met geesten. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over dit onderwerp. Derek Ogilvie vind ik eng, dus hem geloof ik niet. Char had het hele alfabet al gehad voordat ze de juiste begin letter wist te noemen. Maar Theresa, ze heeft iets.

IMG_5790
Geconcentreerd keek ik naar een rouwende moeder. Haar zoon was overleden door een overdosis van drank en medicijnen tegen depressiviteit. Moeders wilde weten of er opzet in het spel zat en sprak daarom af met miss Caputo die haar, (boven)natuurlijk, antwoord kon geven. De jongeman had geen zelfmoord gepleegd.
De moeder leek in de zevende hemel. Dolgelukkig dat haar kind geen zelfmoord had gepleegd, maar dat het een ongeluk was. Huilend en opgelucht vloog ze Theresa in de armen. Bij mij volgde er onbegrip.

Wat ik persoonlijk de moeilijkste vraag bij een sterfgeval vind is: waarom? En die vraag is het lastigst te beantwoorden. Meestal niet te beantwoorden. Bij een ongeluk niet, bij een ziekte niet, bij een onbedoelde (domme?) overdosis niet.
Daar zal je nooit de vraag beantwoordt krijgen. Niet door rationeel denken, niet door spiritueel denken. Zelfs God geeft geen antwoord op de ‘’waarom’’-vraag. Toch leeft deze vrouw liever met het idee dat haar zoon een stomme fout heeft gemaakt, in plaats van dat hij een keuze heeft gemaakt om het leven te verlaten.

Denk alsjeblieft niet dat ik zelfmoord goed praat. Maar ik begrijp niet hoe je een ongeluk, wat je nooit kan verklaren meer behapbaar vindt dan een zelfmoord. Waar jouw kind een keuze heeft gehad in plaats van uit het leven wordt gerukt door wat dan ook. Vaak is er de vraag bij zelfmoord: had ik diegene kunnen stoppen of kunnen helpen? Bijna nooit is dit het geval. Dus schuld is niet de redenen waarom een onvoorziene overdosis beter verteerbaar zou moeten zijn. Bij een onbedoelde overdosis van haar zoon heeft zij ook nagelaten. Ik leerde thuis eerst een bijsluiter te lezen voordat ik medicijnen nam.
Waarom, waarom ging haar zoon dood?
De vraag waarom lijkt deze dame niet te stellen. En ik vraag me af: waarom niet?

IMG_5855.JPG


Een reactie plaatsen

Vandaag zou ze 80 zijn..

IMG_5537.JPG

Clara Everdina Matje ter Beek

Ik

ik mis

ik mis je

ik mis je stem

ik mis je lach

Ik mis je grappen

ik mis je aan de telefoon

ik mis je grenzeloze liefde

ik mis je; Met wie spreek ik nou?

ik mis je ongevraagde maar wijze raad

ik mis je fietsend en zingend door het dorp

ik mis je:Ben je thuis, dan kom ik even langs”

ik mis je takjes in de brievenbus, als ik er niet was

ik mis je met kerst, oud&nieuw en op papa zijn 80ste verjaardag

ik mis je op ons plekje aan ’t Bruursen strand

Ik mis je welkom: Mallijntje, ben je daar?

ik mis je thuis bij papa, waar je hoort

ik mis je op je verjaardag vandaag

ik mis je morgen al twee jaar

ik mis je nog elke dag

ik mis je vreselijk

ik mis je kracht

ik mis je mam

ik mis je

ik  mis

ik

Vandaag zou je 80 zijn, zo jammer..

IMG_5750.JPG

Mijn moeder 13-11-1934 /14-11-2012


Een reactie plaatsen

Sint Maarten

Al zolang als ik mij kan herinneren vieren wij op 11 november Sint Maarten.

Het kinderfeest waarbij de kinderen tegen de avond met hun lampion langs de deuren mogen lopen. Ze bellen aan, zingen een Sint- Maartenliedje en krijgen een snoepje als beloning. In het dorp waar ik vandaan kom kijken de kinderen al weken uit naar deze viering. Ik maakte er ook altijd een sport van om zoveel mogelijk snoepjes te scoren. Tijdens het lopen kwam je ook altijd al je vriendjes en vriendinnetjes tegen en dan liet je elkaar trots de opgehaalde “buit” zien. Geen enkel huis werd overgeslagen tot mijn ouders er genoeg van kregen en wij naar huis moesten. De mensen die op 11 november niet thuis waren en dus niet open deden moesten het bekopen met een ietwat minder leuk liedje : ” Hier woont juffrouw prikken- bil die niks geven wil!”

IMG_5741.JPG
Tegen de tijd dat ik zelf te oud was om aan deze traditie mee te doen kreeg ik de taak om met mijn jongere zusjes en broertje mee te lopen.
persoonlijk vind ik het een hele leuke traditie voor kinderen.
Gek genoeg kwam ik er een paar dagen geleden pas achter dat dit feest helemaal niet door heel Nederland gevierd wordt.
In de provincies Zuid -Holland, Zeeland, Flevoland en delen van Overijssel wordt er niet of weinig aan deze traditie gedaan. Maar In Limburg, Noord Holland, Groningen, Friesland en Drenthe wordt de Sint Maarten viering nog ieder jaar groots gevierd.
Wij wonen nu zelf een aantal jaar in Almere en in nee buurt leeft deze traditie totaal niet. Dat vind ik erg jammer en daardoor ben ik de afgelopen 2 jaar toch weer terug naar mijn oude vertrouwde dorp gegaan, met onze oudste zoon.

IMG_5742.GIF

Maar waarom vieren wij deze traditie eigenlijk? Ik heb zelf op een openbare basisschool gezeten en helaas werd daar niet tot weinig aandacht besteed aan de feestdagen en tradities. Misschien is het ook meer een taak van de ouders om de oorsprong van bepaalde feesten en vieringen te vertellen en niet die van de leerkrachten. Ik ben zelf leerkracht op een Rooms -Katholieke basisschool in Amsterdam en ik vind het wel belangrijk om de kinderen te vertellen waarom wij Sint Maarten vieren en wat de achterliggende gedachte van deze traditie is.

 

 

 

Dit is het verhaal wat ik mijn kinderen uit de klas meegeef:

Het verhaal van Sint Maarten
Het verhaal gaat over Martinus. Martinus was de zoon van een rijke koopman. Lang geleden was hij soldaat in het Romeinse leger. Op een dag reed Martinus met een groepje soldaten naar een grote stad. Het was er koud en mistig. Martinus had zijn lange mantel goed om zich heen geslagen. Zo hadden hij het heerlijk warm. Ze hadden haast, want ze wilden voor het donker binnen de stadsmuren zijn. Toen ze bij de stadspoort aankwamen, stapte er plotseling een arme man op hem af. Hij hadden geen schoenen, geen jas en geen sokken aan. Je kon aan hem zien dat hij het erg koud hadden. ” Wat ik er met jou aan de hand?” vroeg Martinus. “Ach”, rilde de man, ” ik heb het koud en ik heb zo’n honger”. Martinus dacht even na. Hij zou zijn mantel wel willen geven. Maar in die tijd mochten soldaten zonder mantel de stadspoort niet in. De mantel hoorde bij hun uniform. Wat moest Martinus nu doen? Hij kon die arme man daar toch niet zo maar laten staan?
Plotseling kreeg hij een goed idee. “Ik geef hem de helft van mijn mantel. Dan kan ik de andere helft omgeslagen houden! ” Hij deed zijn mantel af. Trok zijn zwart en hakte de mantel in twee stukken. Één stuk gaf hij aan de arme man en één stuk sloeg hij zelf om zijn schouders. Daarna pakte hij zijn beurs en gaf de man wat geld om eten te kopen. Hij bedankte Martinus en vertrok. En Martinus? Die reed daarna tevreden met zijn soldaten de stad binnen.

Het verhaal van Martinus en de arme man is een oud verhaal. Maar nog altijd vieren wel het feest van Sint Martinus… Sint Maarten. Elk jaar op 11 november, gaan de kinderen met een lampion en een vrolijk liedje bij de mensen langs om ze een beetje licht te brengen en dus een beetje op te vrolijken.

IMG_5740.JPG
Ik wens iedereen heel veel plezier bij het lopen van Sint Maarten vanavond!


Een reactie plaatsen

Moeder worden

Vanuit mijn omgeving krijg ik vaak te horen dat ik erg zelfverzekerd overkom. Ik straal dit blijkbaar uit bij veel dingen die ik doe. Natuurlijk herken ik het ergens wel en weet ik wat zij bedoelen. Mij maak je niet zo snel bang en onzeker. Ik weet goed wat mijn sterke en minder sterke kanten zijn. Maar op de dag dat ik moeder werd leerde ik mezelf echt op een hele andere manier kennen.
Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik mij voelde toen onze oudste zoon Bram werd geboren en voor het eerst bij mij op mijn borst werd gelegd. Het was een geweldig gevoel. Ik had al zolang naar dit moment uitgekeken tijdens mijn zwangerschap. Ik ben nog nooit zo trots en verliefd geweest op iets wat ik samen met mijn man had gemaakt. Het eerste nachtje na de bevalling brachten wij samen in het ziekenhuis door in verband met mijn hoge bloeddruk. Ik wilde zo graag naar huis maar de artsen vonden het beter om mij een nachtje ter observatie te houden en dus bleef Bram samen met mij in het ziekenhuis. Hij had de hele nacht doorgeslapen en was niet één keer wakker geworden. Wauw, wat een makkelijke baby…dacht ik! Gelukkig mocht ik die volgende middag naar huis. Eenmaal thuis aangekomen stond de kraamverzorgster al voor de deur. Een schat van een mens. Zij nam meteen het stokje over en zorgde binnen 2 uur dat ons hele huis was schoongemaakt en ze stuurde mijn man erop uit om bepaalde boodschappen te halen voor Bram en voor mij. In de maanden van mijn zwangerschap had ik mij zo goed mogelijk proberen te verdiepen in de wondere wereld van het moederschap. Ik had meerder boeken gelezen, het internet afgestruind en ik had actief meegelezen op verschillende forums. Kortom ik wist zeker “dit kan ik, ik ga een goede moeder worden” .

IMG_4497.JPG
Maar al gauw werd het avond…De kraamverzorgster ging naar huis en zou de volgende ochtend om half 9 weer voor de deur staan. Ze was nog niet weg en Bram begon ontzettend hard te krijsen. Geen paniek! We leggen hem aan de borst…Hij bleef krijsen. Misschien wilde hij wel een schone luier? Maar bij het uittrekken van zijn broek zag ik dat de controle-strip van zijn luier nog niet verkleurd was en dus kon dat het ook niet zijn. We hebben die nacht van alles geprobeerd…maar het mocht allemaal niet baten. Huilend heb ik mijn moeder opgebeld en gevraagd wat er aan de hand kon zijn. Mijn moeder kon mij gelukkig wel gerust stellen en raadde mij aan om zijn temperatuur op te meten en hem lopend in slaap proberen te wiegen. Jeetje, wat heb ik mij toen onzeker gevoeld! Bram is ongeveer de hele nacht blijven huilen. We hebben van alles geprobeerd en zelf amper een oog dicht gedaan. Toen de volgende ochtend de kraamhulp voor de deur stond zag ze het al aan onze gezichten. Ze heeft ons meteen naar bed gestuurd zodat we even konden slapen. Later op die dag hebben we Bram voor het eerst in bad gedaan. Ik mocht hem uitkleden en de kraamverzorgster liet mij zien hoe je het beste je kindje in bad kon doen. Daarna mocht ik hem van hem overnemen en vasthouden terwijl hij in zijn badje lag. Ik vond het eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik vond het stiekem heel eng. Er gingen allerlei vreselijke gedachten door mijn hoofd “straks glipt hij uit mijn handen of valt hij op de grond”. De kraamverzorgster deed erg haar best om mij een goed gevoel te geven, maar toch voelde ik mij vreselijk onzeker. Het leek ook wel of Bram dat voelde en hij begon vaak te huilen als ik hem vasthield. Ik werd helemaal gek van zijn gehuil! In de eerste weken van zijn leven zijn we op 3 verschillende voedingen overgestapt, heeft hij medicijnen tegen buikkrampjes gehad en kwam ik elke dinsdag en donderdag bij het inloopspreekuur om hem te wegen en om vragen te stellen. Ik baalde er stiekem ook van dat wij meteen al de eerste week veel kraamvisite hadden gehad. Het was natuurlijk hartstikke fijn en gezellig maar achteraf had ik liever meer samen met de kraamhulp gedaan en meer vragen kunnen stellen. Die vragen kwamen natuurlijk pas op het moment dat de kraamhulp er niet meer was. Mijn man moest na 2 weken weer gaan werken en hij had het heel erg met mij te doen. Ik was daarom ook heel erg blij dat mijn moeder had aangeboden om mij te komen helpen. Er waren dagen bij dat ik niet eens had kunnen douchen of kunnen eten. Ik was alleen maar met Bram bezig. Ik vond het ook heel moeilijk om ergens met hem naar toe te gaan. Ten eerste om het feit dat je zoveel spullen moet meenemen voor een baby en ten tweede was ik bang dat hij heel erg zou gaan huilen en iedereen zich ermee zou gaan bemoeien. Dat laatste was dan ook helaas het geval helaas. Waarschijnlijk voelde Bram dat ik zo onzeker was en daar kreeg hij een onveilig gevoel van. Ik heb echt gedacht dat Bram een “huilbaby” was, maar volgens het consultatiebureau moest hij dan nog veel vaker huilen.

IMG_4498.JPG
Die eerste 3 tot 4 maanden na Bram’s geboorte hebben mijn man en ik amper tijd voor elkaar gehad. Ons leventje stond totaal op zijn kop. Daar hadden we van te voren eigenlijk helemaal niet bij stil gestaan. In de eerste 6 maanden ging ik gemiddeld 4 x per nacht mijn bed uit om te kijken of Bram nog wel ademde. Soms maakte ik hem zelfs wakker omdat ik het niet goed kon zien. Ik kreeg toen de tip van iemand om een veertje onder zijn neus te houden, zodat ik kon zien of het veertje ging bewegen door zijn adem. Dit heeft mij goed geholpen. Douchen was ook echt een probleem als ik alleen met Bram was. Stel je voor dat hij zou gaan huilen! Ik kon mezelf helemaal gek maken met deze gedachten. En dus waren er dagen bij dat ik bij het naar bed gaan er net zo uitzag als bij het opstaan. Sowieso was mijn eigen uiterlijk ineens totaal onbelangrijk! Als ik mezelf nu bekijk op de foto’s van de kraamtijd dan schrik ik echt wel eens…Ik zag er echt niet uit!

IMG_4499.JPG
Vanuit het consultatiebureau kreeg ik juist nog meer het gevoel dat ik nog lang geen goede moeder was met opmerkingen als; “Nee, hij mag echt niet op zijn buik slapen” of “Hoeveel drinkt Bram nu?” Hij zit met alles op de onderste lijn misschien moet je hem wat vaker de fles aanbieden.” En natuurlijk liet Bram nooit op het consultatiebureau zien wat hij op dat moment hoorde te kunnen en dat terwijl ik hem dat thuis al echt had zien doen. Ik werd echt een beetje gek van mezelf en dit onzekere gevoel.
Toen Bram ongeveer 4 maanden was moest ik weer gaan werken. Ik had het gevoel dat ik nog elke dag keihard aan het leren was om een goede moeder te zijn. Ik kon nu toch niet zomaar 3 dagen in de week gaan werken? Mijn moeder is de dagen dat ik moest werken gaan oppassen op Bram. Echt vreselijk lief! Een betere oppas kan ik voor mijn kinderen niet wensen… en toch voelde het verschrikkelijk! Ik heb zeker een half jaar bij de bushalte lopen balen dat ik weer moest gaan werken. Ik was bang dat ik veel te veel ontwikkelingen van Bram minder goed zou kunnen meemaken.
Nu vier jaar later ben ik inmiddels moeder van onze tweede zoon. Oh wat kan ik nu lachen als ik terugdenk aan die tijden waarop ik mij zo onzeker had gevoeld. Ik raak nu niet meer zo snel in paniek als Joris moet huilen. Het valt mij echt op dat wij veel makkelijker met Joris omgaan en daardoor is Joris ook echt veel makkelijker. Hij drinkt goed, poept goed, slaapt goed en lacht echt veel in vergelijking met Bram. Nog belangrijker is misschien wel het feit dat ik nu over veel meer innerlijke rust beschik. Ik ben tenslotte al een tijdje moeder en heb het allemaal wel een keer meegemaakt.
Toen Joris 5 weken oud was zijn we voor het eerst een weekend gaan doorbrengen in onze caravan op de camping. Dit had ik 4 jaar geleden bij Bram echt nooit aangedurfd. Ik kan nu daardoor veel meer genieten van ons gezinnetje. En hoewel ik mij in het begin van het moederschap zo onzeker heb gevoeld en twijfelde of ik wel een goede moeder kon zijn, weet ik nu dat ik juist door dat gevoel een “echte” moeder ben geworden.

IMG_4501.JPG


Een reactie plaatsen

Schuldgevoel..

Als ik de afgelopen jaren de gesprekken met klanten zou moeten samenvatten, staat met stip op nummer 1: SCHULDGEVOEL ..

20140609-153854-56334227.jpg
Waar moeders zich het meeste schuldig over voelen, is dat zij te weinig tijd zouden doorbrengen met hun kinderen. Hoe meer uren je werkt, hoe groter je schuldgevoel daarover vaak is. Vooral moeders voelen zich schuldig als ze werken. Verschillende onderzoeken tonen echter aan dat ouders tegenwoordig meer tijd met hun kinderen doorbrengen dan vroeger.

Sterker nog.. Ik ken werkelijk ouders die continue met hun kinderen, allerlei uitstapjes organiseren. Echt, elke vrije minuut MOET er iets, liefst educatief, gedaan worden. Dát en de diverse clubjes waar de kinderen lid van zijn, maakt dat die kinderen amper tijd hebben om gewoon eens lekker niks te doen.. Ik snap er niks van! Gewoon in en om het huis rommelen met je vriendjes, wat is daar mis mee? En waarom zoveel clubjes? Ik vind persoonlijk één teamsport (en eventueel nog iets) meer dan voldoende. Zo leer je wat een betrokken ‘ verenigingsleven’ inhoudt en je leert om in een groep te samenwerken. Trouwens.. Hoe ouder ze worden, hoe minder tijd met de uitbreiding van trainingstijden én een toename van huiswerk ..

Normaalgesproken zorgt een schuldgevoel ervoor dat je de juiste keuzes maakt: daardoor houd je rekening met anderen. Maar bij een ‘chronisch’ schuldgevoel maak je jezelf onterecht verwijten en probeer je te compenseren voor ‘fouten’ die je niet eens hebt gemaakt.

‘Vroegah’ was ik altijd druk met spelen, gewoon in het bos, op het strand, in het weiland, op zolder met mijn speelgoed. En mijn moeder? Die werkte ook. Ik heb echt niet de indruk gekregen, dat ik ooit iets tekort ben gekomen. Sterker nog, ik heb er iets heel belangrijks voor terug gekregen; zelfstandigheid en creativiteit. Niet dat ik altijd alleen was en aan mijn lot over gelaten werd.. Welnee! Ik kreeg, naar mijn mening, alle ruimte om me te ontwikkelen.. Zo zie ik het althans. En als er iets was en ik had haar nodig dan was mijn moeder altijd in de buurt. En ik heb ook alle kinder attracties en leuke musea gezien, net als mijn kind.

Soms bekruipt mij juist een schuldgevoel als mijn kind amper iets kan afspreken omdat al zijn vriendjes op ‘familie uitje’ zijn. Totdat ik de gezinnetjes zondagavond tegen tienen , met totaal afgepeigerde kinderen thuis zie komen en.. Maandagochtend half slapend weer naar school zie gaan.. Meteen is mijn schuldgevoel weg!

20140609-153938-56378091.jpg
En wat Ellen terecht aanvult; ‘ Wat is er mis met een potje ouderwets vervelen? Ook dát heeft een functie namelijk: Je komt vanzelf op de leukste ideeën! Moeders met een schuldgevoel liggen eigenlijk altijd met een knoop in de maag op mijn stoel. Steeds kijkend op horloge of ze wel op tijd op het schoolplein zijn. Op die manier gaat het moment voor ‘jezelf’ uiteindelijk snel en ongemerkt voorbij. Het is juist zo fijn om een uurtje helemaal aan jezelf te besteden. Dan ben je thuis weer een stuk relaxter en meteen een beetje MOOIer!’


Een reactie plaatsen

Kids

Af en toe word ik verblijd met een kind op mijn tafel! Klinkt op deze manier wel heel eng maar zo bedoel ik het zeker niet!!!

Toen ik nog als fysiotherapeut in het AMC werkte ben ik tot de conclusie gekomen dat werktechnisch gezien kinderen en ik niet goed bij elkaar passen! Ik kan er erg slecht tegen dat kleine, jonge mensen ziek worden en dood gaan. Dat je 3 bent en door een stofwisselingsziekte veel pijn hebt en uiteindelijk dood gaat, of dat je 6 bent en kanker hebt, de behandeling overleefd en dan een half jaar later een auto-ongeluk krijgt en overlijd…
Waar ik op de volwassen afdeling (intensive care en longziekten) prima in staat was de boel in perspectief te zien lukte me dat op de kinderafdelingen niet echt lekker. Nadat ik in 2 weken tijd 3 keer huilend naar huis was gereden heb ik besloten dat het geen goede combi was.

Tot mijn grote verbazing kom ik er nu achter dat het masseren van kinderen juist erg leuk is! Lekker to the point en duidelijk: ’ik wil mijn nek niet gemasseerd hoor, dat vette haar in mijn nek moet ik niet!’ Dat de rest stijf stond van de gel telde zeker niet…
Of het meisje van een jaar of 10, ze lag te vechten om haar ogen open te houden. Haar moeder, die op de stoel in het hoekje zat, zei dat ze haar ogen best dicht mocht doen. Ze antwoordde gelijk: ‘nee zeg, dan val ik in slaap en mis ik alles!’
En ook een lieve: op mijn vraag of ik zijn onderbroek een heel klein stukje naar beneden mocht doen om bij zijn onderrug te kunnen (jongetje had zijn onderbroek op getrokken tot zijn oksels…) was het antwoord: ‘Nee hoor, mijn billen zijn van mij!’ Groot gelijk!!
Soms ook wat gecompliceerder: een meisje dat al een paar keer terug is gekomen met pijn in haar schouders en nek. Masseren is wel lekker maar over gaat het niet, het helpt even maar niet lang genoeg. Na wat doorvragen blijkt haar kaakgewricht niet lekker te sporen en die werkt als stoorzender in dat gebied. Wat aan gedaan en gelijk werd de hoofdpijn minder, gingen haar ogen anders staan en werd ze vrolijker.
Het is leuk om met kinderen te werken!

20140302-233600.jpg