www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Stuur Isa een kaartje!

Soms moet je berichten gewoon even delen op een blogsite met veel volgers.  Zoals deze bijvoorbeeld!

Monique Mengers (39) uit Winterswijk doet alles voor haar kinderen, want dat doen moeders. Isa (3) en Suus (8) zijn haar alles. Maar de jongste is ziek, ze wordt niet meer beter. Isa gaat dood.
Isa heeft een kwaadaardige hersentumor. De ziekte openbaarde zich twee jaar geleden. Vorig jaar leek het meisje de kanker te overwinnen. De hoop werd onlangs de bodem ingeslagen.
‘Isa voelt het’

isa

Monique: ‘We weten sinds een maand dat Isa niet meer beter wordt. Verschrikkelijk is dat. Nee, we hebben het Isa niet verteld. Hoe vertel je zoiets aan een kind van drie? Maar ze voelt het.’
Op Radio Gelderland sprak Corine van Dijk met Monique Mengers, de moeder van Isa en Suus. Via deze link kun je het fragment beluisteren.

Haar grote zus Suus maakt de ziekte van Isa daarentegen bewust mee. ‘Die twee zijn twee handen op een buik’, weet moeder Monique. ‘Maar Suus gaat gewoon naar school en als Suus een keer niet wil, blijft ze thuis. Dat hebben we met de school afgesproken.’

Leven in een achtbaan

Monique Mengers vertelt rustig en ogenschijnlijk zonder veel emotie over de achtbaan waarin zij, haar man Edwin (45) en de meiden zitten. ‘Ik heb het verhaal van Isa al vaak verteld, dat scheelt. Maar zodra we de emotie in ons leven toelaten, trekken we het niet meer. We zijn nu ook al bezig de uitvaart van Isa te regelen. Dat lukt echt niet als je daarover gaat nadenken.’
Pasen eerder gevierd
Tijd voor plannen is er niet meer, realiseert Monique zich. ‘We hebben enkele weken geleden al Pasen gevierd, omdat Isa het misschien niet zou halen.’ Maar kleine Isa is er nog, ze is een vechter. En ze heeft nog maar één wens. ‘Ik wil graag kaartjes en Suus ook.’

Het adres van de familie Mengers luidt: Haitsma Mulierweg 28, 7101 CA Winterswijk. Stuur je ook een kaartje?

bron: Omroep Gelderland

Advertenties


1 reactie

2014 was ons blogjaar!

Oudejaarsdag is een uitgelezen dag om eens terug te blikken op ons eerste blogjaar als Meisjes van Mooi. Bijna een jaar geleden startte ik deze blogsite als project voor een opleiding die ik volgde. Mijn lieve collega’s Hanneke, Ellen en Joan vonden het een prima plan.

20140224-131300.jpg

Een nieuwe website met daarbij een eigen blog over alle ins en outs van de leukste no nonsens salon. Nooit hadden we kunnen vermoeden dat het nog zo’n puike blogsite zou worden ook! Misschien kunnen mijn Facebook vrienden zich mijn oproep nog herinneren, waarin ik vroeg om ons te gaan volgen. En dat jullie dat deden – maar inmiddels ook vele anderen – blijkt uit de volgende gegevens:

SONY DSCHet Louvre Museum in Parijs heeft 8,5 miljoen bezoekers per jaar. Deze blog werd in ons eerste jaar ruim 120.000 keer bekeken. Als ons blog een tentoonstelling in het Louvre Museum zou zijn, zou het ongeveer 5 dagen duren voordat zoveel mensen het zouden zien…

Er zijn 896 afbeeldingen geupload, met een totaal van 204 MB. Dat waren ongeveer 2 foto’s per dag. Wij meisjes zijn volgens mij nog nooit zo veel gefotografeerd om aan uniek beeldmateriaal te komen..image

De drukste dag van het jaar was 20 oktober met totaal 20.184 bezichtigingen. De meest populaire blog was die dag “Solar Nails“. Nooit gedacht maar het bleek een spraakmakende.. die dag gingen de statistieken elk uur door het plafond!IMG_5460

 

 

 

 

In 2014 plaatsten we 321 blogs… Niet slecht voor het eerste jaar!

20140708-143931-52771469.jpgDe vijf best bekeken blogs waren: Solar Nails in oktober – In memoriam in juli – Afvalrace in juli – Van kind tot mantelzorger in juli en Pleegzorg kinderen, wat een zorg in juni.. Ondanks vakantie was juli een druk bezochte maand.

 

 

20140622-215652-79012558.jpg

 

De top verwijzende sites waren 1) Facebook 2) Twitter 3) Meisjes van Mooi.. Mijn opleiding was niet voor niets…  we werden vaak gezocht EN gevonden via GOOGLE  😉

 

 

 

De meeste bezoekers aan de website kwamen uit Nederland, Belgie en de Verenigde Staten.. VS?? Cool!

image

imageWe kregen een certificering voor de website..

 

 

 

 

Omdat het dagelijks bloggen ons wat veel werd, vroegen we vaste gast-bloggers. Onze buuf Erna, Vic, Lot, Barbara, Leslie, Jasmijn, Claudia en mijn klant Monique, heel erg bedankt. WE HEBBEN VAN JULLIE BLOGS GENOTEN!

image

We hebben in 2014 totaal 30 lokale collega ondernemers een podium geboden in Mooi voor je netwerk.. We gaan er gewoon lekker mee door in het nieuwe jaar. Dus ben je ondernemer en wil je een netwerkblog.. meld je aan!

IMG_6032

We hebben om te kunnen bloggen dingen gedaan, die we normaal echt niet zouden doen.. Iedereen die ons een beetje kent weet dat we er geen fan van zijn….. sporten!

IMG_4858

We hadden een winnende bruid en20140625-165840-61120047.jpg

we hadden een echte bruid ..

IMG_4583

 

Het was ook ons jubileum jaar..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6025.jpg

Tien jaar Mooi in Muiderberg: Thuis op een achterkamer, een appartement bij het Rechthuis, Schoutenpad & van Ostadelaan en vijf jaar geleden in ons fijne pandje in de Dorpsstraat..

 

Het was voor ons een leerzaam en boeiend jaar. Fijn dat jullie daar onderdeel van wilde uitmaken.

En nu maken wij ons op voor het nieuwe jaar. Wij wensen iedereen een spetterende oudejaarsavond en een MOOI begin van het nieuwe jaar..

image

Liefs,
ook van Ellen, Hanneke en Joan

Marjolijn


1 reactie

Sokkentic..

Iedereen heeft wel iets eigenaardigs. Ik geef bijvoorbeeld gemakkelijk geld uit aan allerlei kledingstukken voor mezelf en mijn gezin. Alles moet dan wel matching zijn, dus ook ondergoed en sokken.

Als het echter op het kopen van sokken voor mezelf aankomt, ben ik een enorme krent! Waarom zou ik ze kopen, denk ik dan, terwijl mijn man en kind lades vol hebben. Zonde en daarbij ben ik altijd degene die ervoor zorgt, dat de sokken voorraad van mijn huisgenoten op peil blijft. Dus omdat ik vind dat ik er best recht op heb, trek ik elke dag heerlijk een paar herensokken uit hun kast. Natuurlijk vinden ze dat niet leuk en steevast krijg ik te horen: ‘Heb je nou alweer een paar van mij aan? Koop je eigen sokken!’ Alsof ik dat niet sowieso altijd al doe..

Mijn kind heeft er iets op gevonden! Toen we laatst bij HEMA waren, wilde hij 6 euro lenen en sjeesde vervolgens weg. Bij de uitgang stond hij stralend op me te wachten met een kadobox in zijn handen. “Alsjeblieft mam, een kadootje voor jou en voor mij. Vanaf nu hoef je de mijne nooit meer aan te doen”.

IMG_5222.JPG
Thuis gekomen heb ik die sokken natuurlijk meteen aangedaan. Eindeloos mixen en matchen en 4 paar sokken helemaal voor mezelf… Wist echt niet dat je zo blij met sokken kon zijn. Een super kado van een heerlijk kind 🙂

Foto: Claudia Otten Fotografie

Dit is overigens een volledig aangepaste versie, van een van mijn laatste blog pogingen voor de blogsite van de HEMA. De energie die het kostte en alle andere leuke dingen die tegelijkertijd op mijn pad kwamen, hebben mij doen besluiten om er mee te stoppen. Bloggen doe ik het liefst op mijn eigen manier.. gewoon omdat het kan!


Een reactie plaatsen

Wiplala..

Wat doe je als je ontdekt dat je favoriete kinderboek is verfilmd en binnenkort in de bioscoop draait??

Juist, dan zorg je dat je kaartjes kan krijgen voor de première. Oh, wat heb ik nu een geluk dat ik moeder ben van een geweldige zoon, zodat ik nu een goede smoes had om naar de bioscoop te gaan. Al was ik vast ook gewoon gegaan als ik geen kinderen had. Wiplala is immers één van mijn favoriete kinderboeken.

IMG_5872.JPG
Ik weet nog goed dat ik in groep 4 van de basisschool zat en dat meester Joop voorlas uit Wiplala. Het verhaal gaat over een 10 centimeter groot mannetje uit een land waar iedereen kan toveren, al noemen ze het daar tinkelen. Wiplala kan echter niet zo goed tinkelen, daarom besluit hij het land te verlaten. Kruipend door een hele lange gang belandt hij in de keukenkast van de familie Blom. Als Wiplala per ongeluk het hele gezin klein tinkelt als hijzelf, begint een spannend avontuur van hele kleine mensen in een hele grote wereld. Ik moet eerlijk toegeven dat ik als 8 jarig meisje best wel eens opzoek ben gegaan naar een eigen Wiplala. Het leek mij geweldig om zo’n kleine geheime vriend te hebben die mij dan natuurlijk ook klein zou tinkelen, zodat dat wij samen op de rug van een duif zouden kunnen vliegen of in een speelgoed auto konden racen.

Toen ik hoorde dat Wiplala in de bioscoop kwam ben ik meteen naar de boekenkast gelopen en heb het boek eruit gehaald. Vanaf die avond las ik elke dag een hoofdstuk uit Wiplala voor aan Bram. Hij vond het verhaal net zo betoverend als ik 22 jaar geleden. Het was leuk om erachter te komen dat sommige voorwerpen uit het boek nu gewoon niet meer voorkomen. Zoals bijvoorbeeld een typemachine en een fluitketel. Ik was reuze benieuwd hoe ze daar in de film mee om zouden gaan.

Aan de basis van het script van Wiplala staat de beroemdste schrijfster van Nederland, Annie M.G. Schmidt. Zij bedacht Wiplala al in 1957. De boeken over het kleine mannetje dat niet zo goed kan tinkelen, werden vanaf dat jaar uitgegeven. Dus opa’s en oma’s, vaders en moeders en de kinderen van nu kennen het verhaal of hebben het zelf gelezen. Nu, meer dan 50 jaar later, is de verfilming van dit fantasievolle verhaal te zien in de bioscopen.
Op zaterdag 8 november was het zover. We mochten naar de voorpremière van Wiplala. Voorafgaand aan de film was er een meet & greet met de cast en crew. Iedereen kreeg de kans om de hoofdrolspelers Geza Weisz, Kee Ketelaar en Sascha Mylanus te ontmoeten en vragen te stellen. Alle fans kregen een filmposter met alle handtekeningen. Ik vond het fantastisch om te zien hoe deze hoofdrolspelers alle tijd namen voor alle kinderen. De film begon pas toen alle kinderen een poster met handtekeningen hadden gekregen.

IMG_5871.JPG
Over de film ga ik nu niet te veel uitweiden. Ik kan ik alleen maar zeggen: ga er naar toe met het hele gezin! De film zit vol spanning, avontuur, humor, emotie en natuurlijk heel veel liefde! Echt een film voor het hele gezin. De boodschap uit het verhaal kwam voor mij in de film veel duidelijker naar voren dan in het boek. De boodschap is “Niet denken, maar doen!” Als je zelf maar gelooft kun je alles! Wij liepen met een super goed gevoel de bioscoop uit en kregen daarna ook nog eens een cd met de liedjes uit de film.

Altijd leuk om in het weekend te doen, toch! Kijk op http://www.wiplaladefilm.nl voor meer informatie en leuke weetjes over de film. Wiplala draait vanaf woensdag 19 november in de bioscoop.

IMG_5860-0.JPG


3 reacties

Het aantekenschrift van Vic…

Bjorn heeft een aantekeningenschrift van Journalistiek gepakt als kladblok voor de puntentelling van klaverjassen. Na het spelen blader ik er in. Ik kom mijn verslag tegen van mijn bezoek aan de heropening van het Emma Kinderziekenhuis. Bizar om te weten dat de geïnterviewde inmiddels overleden is.

”Het deed me meer dan ik wilde dat het me deed. Ik heb wel eens nagedacht om de verpleging in te gaan of om psycholoog te worden. Vanochtend zijn mijn ogen geopend: ik kan dat niet.

Huilende baby’s, verdrietige ouders en hoge piefen zijn er aanwezig. Een aantal vrijwilligers loopt rond met thee en koffie. Ik ga naar een moeder toe met een kind van een jaar of drie.

”Hallo, ik ben Victoria Vlaanderen van de School van Journalistiek.” Ze kijkt me doordringend aan. ”Mag ik u wat vragen stellen?” Het jongetje kijkt mij aan, ik staar naar zijn infuus. ”Hij is ziek”, vertelt zijn moeder. Het valt mezelf op dat ik niet gelijk roep ‘ja duhhuh dat begrijp ik ook wel als je hier bent’, maar begrijpend knik. ”Ik ook”, voegt ze er aan toe. Mijn interesse stijgt. ”Allebei ziek, dat valt niet mee”, constateer ik. ”Allebei kanker”, deelt ze mee. Ik schrik. Kanker. Weer dat woord dat mij overal lijkt te achtervolgen. ”Kanker”, herhaal ik. Ik zie de tranen in haar ogen schieten, en wil eigenlijk wegrennen van dit moeilijke gesprek.

Ze is jong, erg jong. Niet veel ouder dan ik. Ze kijkt naar de vloer. Als ze omhoog kijkt, zie ik een traan over haar wang glijden. ”Waar is de vader?”, vraag ik spontaan, terwijl mijn ogen richting het jongetje gaan. Eigenlijk weet ik niet of ik het wel wil weten. ”Die hoef ik nooit meer te zien!”. ”Waarom niet?” Haar aankijken gaat door merg en been. ”Zijn vader is ook mijn vader”, en ze begint te trillen. ‘Ach meissie toch’ wil ik zeggen en haar in mijn armen nemen, maar misschien vindt ze dat naar. Ik ken haar pas twee minuten. Althans kennen, wat is kennen? ”Gaat het?”, vraag ik terwijl ik het antwoord weet. Ze zegt van wel, maar haar ogen vertellen het tegenovergestelde. ”Voor mezelf vind ik het niet meer erg, maar die kleine, die kleine..”. Haar stemt geluid stokt. Alsof het jongetje voelt dat het over hem gaat, begint hij te huilen. Wat een longen heeft dat kind, denk ik bij mezelf. ‘Kankerdekankerkankerkutkanker’ wil ik roepen, maar het lijkt me niet gepast.

Amandelvormige, grote, blauwe ogen heeft de kleine. Hij is mooi. Dat lijkt het extra tragisch te maken. ”Het is de vraag wie er eerder doodgaat: hij of ik”, zegt ze snikkend. ”Hij is alles voor me.” Korte stilte. Ze slikt. ”Als ik van die familiedrama’s op het nieuws zie, had ik dat ook gewild. Begrijp me niet verkeerd: ik bedoel samen sterven. Tegelijk sterven is mijn laatste wens. Maar ik kan mijn eigen kind niet doden. God wel. God wel.”

Ik had haar beloofd dat ik terug zou komen aan haar bed. Na 3,5 week, mijn tentamens hielden mij op, was ik terug. Zij was overleden, uitzaaiingen, een week nadat ik was geweest. Twee dagen daarna was ze overleden. Het ziekenhuis wist niet waar het kind heen was.
Toen heb ik bedacht dat ik mijn eerste dochter gedeeltelijk zou vernoemen naar deze vrouw. Ondanks alles wat haar was over komen, kon ze vol liefde kijken naar haar zoontje. Haar zieke kindje van de man die haar verkrachtte..

20140627-002715-1635874.jpg