www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

Het kerstgevoel van Barbara: Heiligabend

Vanavond is het zover. Na een maand van voorbereiding, voorpret en de nodige kerststress… is het eindelijk kerstavond! Of zoals de Duitsers het noemen: ‘Heiligabend’. Als kind van een Duitse moeder ben ik opgegroeid met een heleboel kersttradities. De decembermaand zit propvol: van kerstkoekjes bakken en strooien sterren knutselen tot kerstmuziek oefenen en uitgebreid kerstpost schrijven.

Oh, en vergeet de kerstliedjes, kerstgedichten, kerstmarkten en het kerstmenu niet! Kerst is een serieuze aangelegenheid in Duitsland. En daar geniet ik ieder jaar met volle teugen van. Vanavond is het hoogtepunt: Heiligabend.

Weihnachten 1

Sinds ik me kan herinneren, gaat alles op Heiligabend ieder jaar precies hetzelfde. ’s Ochtends rennen de kinderen naar beneden: het laatste deurtje van de Adventskalender openmaken. Aaah, een extra groot chocolaatje! Daar kun je het dan ook meteen de hele dag mee doen, want de 24e zijn ouders veel te druk om op zoiets simpels als een boterham te letten.

Moeder staat met verhit hoofd in de keuken – de voorbereidingen van het grote kerstmaal op de 25e lopen op hoogtoeren. Vandaag, de 24e, zal er weinig gegeten worden, maar morgen staat er een gans op tafel. Vader is… ja, waar is vader eigenlijk? Nu je er over nadenkt, heb je hem al dagen niet gezien. Hij komt ’s avonds laat binnen en rommelt wat in de gangkast (op slot) en verdwijnt dan achter de gesloten deuren van de woonkamer.

De hele dag hangen de kinderen maar wat rond. Het wachten is zó saai – en dat is echt een onderdeel van het feest. Eind van de middag trekt iedereen zijn feestkleren aan. En dan, rond een uur of vijf, rinkelt er een belletje. Of eigenlijk moet ik zeggen: klinkt er een klokje! Dat is het teken dat je eindelijk naar beneden mag, de woonkamer in.

Alle lampen zijn uit. De deur gaat open… en daar staat de kerstboom! (Traditioneel zie je de boom voor het eerst op kerstavond zelf. Dus dáár was vader de hele tijd zo druk mee…) De boom, stralend, in het licht van echte kaarsen. Versierd met zelfgemaakte sterren en kleurige ornamenten, resultaat van generaties geknutsel en kerstmarktjes afstruinen. Op alle tafels staan branden kaarsen. Onder de boom: een stapel kadootjes, in prachtige pakjes. Wat een gezicht!

Weihnachten 2

Maar denk je dat je nu meteen mag uitpakken? Zeker niet! Nu begint het ‘kerstprogramma’. Iedere Duitse familie heeft zijn eigen invulling en tradities, maar op 24 december gaat het er toch in bijna alle huiskamers bij onze Oosterburen hetzelfde aan toe:

Eerst komt er een eenvoudige maaltijd op tafel, vaak ‘Kartoffelsalat und Würstchen’. Inderdaad: op kerstavond eet je een simpele salade en een knakworstje. (Het traditionele familie-eten, met 10 man rond de gans, dat is dus morgen.)

Dan begint de viering. En denk niet dat je in vijf minuten klaar bent: de meeste families gaan samen uitgebreid kerstliederen zingen, de kinderen zeggen kerstgedichten op en spelen iets kerstigs op de blokfluit, viool of xylofoon. Samen leest de familie het kerstverhaal voor, en of je nu diep gelovig bent of helemaal niet, je weet precies op welk moment in het verhaal moeder een traantje weg zal pinken…

En dan, als de ‘engelen zingen’, wenst iedereen elkaar een gelukkig kerstfeest. Met een kus op de mond en een diepe blik in de ogen. En nu…. kadootjes! Met veel aandacht voor elkaar en de gever. Voor de meeste kinderen is het overigens een beetje vaag, of ze hun pakjes nu van de kerstman, het kerstkind of toch van tante Lieselotte krijgen. (Mijn dochter denkt geloof ik dat Baby Jezus haar verlanglijst heeft goedgekeurd.) Maar één ding staat vast: de ‘Bunte Teller’, tot de nok toe gevuld met koekjes, chocola, mandarijnen en noten, die krijg je van mama.

Terwijl de ouders elkaar een glaasje Glühwein inschenken, liggen de kinderen met een snoet vol chocola onder de bank met hun Playmobil Piratenschip te spelen. Over een uurtje begint de kerstnachtdienst.

Was het maar vast vanavond… ik wens je een gelukkig kerstfeest!

Frohe Weihnachten!

Advertenties


Een reactie plaatsen

Mijn vader…

IMG_6353Mijn vader is Carlo van der Vegt, blonde krullen, snor en bril. Bijna 80 nu en hij ziet er nog prima uit. Mijn vader vloog zijn hele leven als purser bij de KLM en daar is hij trots op.
Het KLM bloed stroomt nog steeds door zijn aderen. Zijn pet ligt boven z’n buro bij zijn gouden vliegspeld.
Hij deed zijn werk goed en vloog het liefst op t verre oosten. Thailand, daar zat hij het meest.
Wij wisten niet beter, papa was gewoon vaak lang weg voor zijn werk. In die tijd was het nog veel leuker dan nu om te vliegen, je bleef nog eens ergens langer staan en had de gelegenheid om wat te ondernemen op de bestemming. En wij deden dan ‘ lekker makkelijk’ zoals mijn moeder dan zei. Ze was gewend om het gezin alleen te draaien.
Mijn vader was purser eerste klas, dat heette zo. Hij had o.a. Prins Bernhard aan boord en vele andere bekende mensen of leden van diverse koninklijke families. Daar was hij trots op én terecht!
Mijn vader had nog een talent: hij kon vreselijk goed schrijven, een taalmens!
Hij schreef tijdens zijn verlof liedjes voor nederlandse artiesten, De Mounties ( wie kent ze nog!?)
André van Duin, Het Cocktailtrio en de nummer één hit van Ria Valk: Als ik de golven aan het strand zie. Hij had er een gouden plaat van aan de muur. ( waar die gebleven is?)
Mijn broer en ik schaamden ons daarvoor…. Nederlandse artiesten, erg gênant vonden wij dat.
En toen hij ook nog alle vragen ging bedenken voor de AVRO’s Weekend Quiz én alle smurfen LP’s ging vertalen in duits, engels en spaans, haakten wij af, mn broer en ik……ieuwwww. “Pap, doe normaal, niet vertellen, please!!!
Het was natuurlijk ook de leeftijd, de puberteit, bijna alles van je ouders is dan stom.
Stiekum vonden Frank en ik het wel weer heel interessant als André van Duin bij ons thuis kwam. We riepen al onze vriendjes en vriendinnetjes erbij en gingen gillen in de achtertuin:
Willempie😫😫!!!!
Ik heb mijn vader zelden zo boos gezien….
Hij werd gevraagd om voor het radio programma van Rik Felderhof , Rozengeur en Prikkeldraad, cursiefjes te schrijven. Korte verhaaltjes over een gewone man, met een gezin. Een man die een beetje mijmerde over doodnormale dingen. Het was in die tijd best een groot succes. Hij heeft het meerdere seizoenen gedaan.
Papa las die zelf voor op de radio want hij heeft een goeie stem en dát vonden wij wel erg leuk! Beetje BNer toch.
Al wilden we niet dat iedereen dacht dat het over ons gezin ging. Hij ontkende dat!
Nee, jôh, zei hij dan, tuurlijk niet! Hij las ons altijd eerst voor wat hij geschreven had.
We waren kritisch en vonden we het niks, dan herschreef hij het weer.
Maar, natuurlijk waren mijn moeder, m’n broer en ik en hijzelf wel degelijk de inspiratiebron.
Deze verhaaltjes heb ik, door mijn vader uitgetypt op zijn oude IBM typemachine en gebundeld, gekregen.
Ik vind ze nu zo leuk!
Daarom nu dit kerstverhaal van mijn lieve vader!
En zo af en toe plaatsen we een verhaal van hem. Gewoon omdat het goed is.
Here you go, Pap!
Carlo op internet, hatsekidee!

 

Ze hadden besloten dit jaar een niet te grote maar wel volle blauwspar te nemen. Het was de keus van Tim geweest. Die vond zo’n blauwe kerstboom mooi had hij gezegd. Hij was wel even geschrokken van de prijs maarja, beloofd was beloofd en zo erg was het nou ook weer niet geweest. Hij had het alleen niet getroffen. Net toen hij zijn boom had uitgezocht bleek de rol met netten-gaas op te zijn. Dus hij liep mooi met een wijd-getakte boom onder zijn arm!
Zijn wagen stond op het plein. Drie maal had hij sorry moeten zeggen en alleen de dame die bij de laatste botsing de wat slordig afgezaagde stam tegen haar tasje had gekregen, was kwaad geworden. Ze had hem een stuntel genoemd.
Twaalf en een half jaar getrouwd. Twaalf keer kerstmis gevierd waarvan de laatste zes keer buitenshuis. Dat wil zeggen bij Nel haar ouders thuis.
Een soort traditie was het geworden. Konijn eten. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en chocolademousse toe. Daar hoorde natuurlijk ook een boom bij. De laatste keer was zo’n blauwspar geweest. Heel fraai opgetuigd door Opa en Oma. Vandaar dat Tim nu ook zo’n spar wilde.
Het was nooit ongezellig, die kerstviering bij die twee. Alleen wat voorspelbaar allemaal. Bij het eerste glaasje rosé – je kon er op wachten – zei de moeder van Nel: ” Hé Gijsbert, zet jij Rudolfs Schock even op?” En Gijsbert deed dat dan.
Marion en Tim waren nu elf en acht. Was het dan niet redelijk dat hij na een hele avond praten met zijn schoonouders gebeld had om te zeggen dat ze Kerstmis dit jaar met z’n viertjes wilden vieren, thuis.
Het was dit jaar dan ook eigenlijk hun eerste echte boom. Ze hadden versiering bijgekocht. Zilver.. Alles zilver. Ballen, pegels en slingers. En een piek natuurlijk. Een prachtige piek!
Tim en Marion hadden geholpen. Zij hadden de kerstversiering uit de doosjes gehaald en hij had ze in de boom gehangen. De grote ballen beneden en klein opwerken naar boven. In de onderste takken hadden de kinderen allerlei kleine dingetjes gehangen. Twee ballen waren gesneuveld. De eerste glipte uit zijn hand toen hij zich verstapte op het tweede treetje. De andere viel gewoon uit de boom, zomaar.
Toen de lichtjes er in hingen had hij de stekker er in gestoken… Dat had de verkoper in de winkel ook gedaan. Toen brandde alles! Lampje voor lampje was hij nagelopen. En hij had geluk gehad. Het was de elfde die los zat. Niet eens de laatste!
Het moment supréme was de piek! Op het eerste oog had hij al gedacht dat het afgesneden topje iets te dik was. En toen hij op de ladder stond, bleek dat waar te zijn. Tim had hem zijn stanleymes aangegeven… Twee schilfertjes eraf en de piek paste! Prima.. Alhoewel.. Misschien stond hij toch wat scheef naar links?
Of hij zich nu teveel naar voren had gebogen of dat het trapje ongelijk stond.. In ieder geval… Het had ruim drie kwartier geduurd voordat alles weer was opgeruimd. Nel had met de stofzuiger en Marion met stoffer en blik alle naalden en scherven van de vloer geveegd. Tim en hij hadden de geknakte boom de tuin in gedragen…
Voor de zevende keer aten ze konijn. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en straks natuurlijk chocolademousse toe.
Rudolph Schock had alweer twee liederen gezongen.
” Gezellig dat jullie van gedachten veranderd zijn”. Het was Nel’s moeder die dat zei. Hij kon het niet over zijn lippen krijgen haar te vertellen waarom..

Tekst uit het boekje Mijmeren door Carlo van der Vegt


2 reacties

Het Kerstgevoel van Claudia

kerstbooomlr

Kerstboom aan de sluis, Muiden Foto©Claudia Otten

Als ik heel eerlijk ben had Kerst een lange tijd niet zoveel betekenis voor mij. Dat komt denk ik deels door mijn onconventionele en atheïstische opvoeding en deels doordat Kerst altijd zo erg om eten draaide (niet bij ons thuis overigens) en daar had ik niet zoveel mee. Natuurlijk houd ik van lekker eten maar “lekker en uitgebreid koken” is niet zo aan mij besteed. We hadden thuis wel een boom, totdat wij het huis uit gingen, daarna vonden mijn ouders het niet meer nodig. Tussen mijn twintigste en dertigste heb ik er dan ook niet heel veel aan gedaan. Sterker nog, ik meende altijd cynisch te moeten doen over Kerst. Zag er ook altijd tegenop. Ik herinner me dat mijn zus en ik als kind het optuigen van de kerstboom wel erg leuk vonden en vooral de “echte” kaarsjes vond ik gezellig. De geur van de kaarsen vermengde zich met de geur van de boom en de kerstkransjes van koek en chocola. Maar er moest een emmer water naast de boom staan voor het geval er een tak in brand zou vliegen. Nu is zoiets ondenkbaar, dat risico nemen wij niet meer. Maar voor mijn ouders waren die moderne lampjes iets burgerlijks waar zij niet aan deden. Wij gingen meestal kaasfonduen. Mijn oma kwam, want zij kon dat heel goed maken. Ze had een speciaal recept, maar het was altijd de vraag of het zou lukken; vaak was ze een ingrediënt vergeten. Ik kan me niet herinneren dat het ooit niet lekker was, alleen hadden we soms heel veel dikke draden op het eind. Maar dat vond niemand erg, behalve mijn oma.

Foto©Claudia Otten

Nu ik zelf een dochter heb die Kerst heel erg leuk en vooral gezellig vindt, gaat het bij ons toch een beetje anders. Ze mag altijd kiezen, Kerst of Sinterklaas en ze kiest altijd voor Kerst. Er moet ieder jaar een boom komen, met een heleboel cadeautjes eronder. Tijdens het optuigen draaien we “Ella wishes you a swinging Christmas” en er hangt altijd een Amerikaanse rode kerstsok met haar naam erop die ze van mijn zus (die in Florida woont) heeft gekregen. Er moet een kerstdiner bereid worden, liefst een kip of kalkoen met alles erop en ‘r aan. Ze leest de Donald Duck en kerst moet zo zijn zoals in de Donald Duck. De dagen vooraf kijken we de ene cheesy kerstfilm na de andere, van “Call me Claus” tot “Santa Buddies” en gek genoeg roeren die films mij meestal tot tranen. Cocoonen op de bank met huissokken aan. Mijn ouders kunnen zich niets burgerlijkers voorstellen, maar ze komen wel altijd en nemen lekker veel cadeautjes mee. Wij hebben geluk dat ze er nog zijn en dat ze gezond zijn, zodat we weer nieuwe mooie herinneringen kunnen maken. Als ik dan zonder sentimenteel te willen zijn iets bij Kerst zou moeten voelen dan is het dat het, denk ik.

kerst2lr

Foto©Claudia Otten