www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Gelukkig Nieuwjaar – door Carlo van der Vegt.

Vandaag delen we weer een verhaaltje van de vader van Ellen, Carlo van der Vegt. Zo enig maar ook zo herkenbaar om zijn verhalen uit de jaren 70 terug te lezen. Het kon een verhaal uit je eigen jeugd zijn!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6338.jpg

Nel hing ze altijd aan een lint, rechts naast de huiskamerdeur. Als het er veel waren ook links. Als een kleurige vliegerstaart hingen ze daar, de Kerst en Nieuwjaarskaarten.
Vrienden, kennissen en een verdwaalde zakenrelatie. Niet dat hij veel relaties had.. Nee, uiteindelijk was hij gewoon werknemer en werknemers heten niet zakelijk in welke relatie dan ook. Als ze dat wel waren geweest, waren ze werkgever geworden.
Zo’n vage zakenrelatie was bijvoorbeeld hun verzekeringsagent van Alfen. En Diependam van de RABO. Die stuurden kaarten naar al hun klanten. Maarja, die boekten ze af op ‘onkosten’.
Tante Wil had dit jaar een kaart met poezen gestuurd. Zij in de crapaud met op, náást en over haar heen katten! Elf had hij er geteld.
Er was er ook een van de zaak. ‘Wij wensen U en de uwen gelukkige kerstdagen en een voorspoedig jaar’ stond er. Zonder jaartal, uit praktische overweging dacht hij. Daaronder stond dan weer ‘ Namens de Directie’ en dan de naam van de procuratiehouder. Niet van de baas, die was skiën in Andorra. Werd óók afgeboekt op ‘onkosten’.
Bob en Lies hadden een Tiroolse kaart gestuurd maar dat was logisch wat Bob betrof. Ze hadden fotootjes op de koppen van de twee fotomodellen geplakt en Bob had er in zwierige letters onder geschreven: “Wij jodelen jullie toe” en dan stond er EIN GLÜCKLICHES NEUJAHR in gouden drukletters.
Ze kregen ook ieder jaar een paar intellectuele kaarten. Een reproductie van de Nachtwacht of de Emausgangers in verkleuren druk. En Anton Pieck, ook altijd raak! Maar Anton Pieck ging de la in omdat ze zo schattig waren.
Er was er dit jaar één bij geweest zonder afzender en ze hadden zich suf gepiekerd van wie die geweest zou kunnen zijn. Het handschrift kwam bekend voor maar van wie was het?
Nel en hij hadden de namen van alle afzenders op een papiertje gezet en toen goed nagedacht of er iemand ontbrak die vorig jaar ook iets gestuurd had. Helaas had het niets opgeleverd. ‘ Het is in ieder geval niemand van mijn kennissen’ had Nel – dacht hij – een beetje wantrouwend gezegd. hij was er niet op in gegaan, vanwege de kerstgedachte…
De naam Oom Leo was ook nog even genoemd maar die was een jaar geleden gestorven. Die was ‘retour afzender’ had hij luchtig opgemerkt. Hij vond het zelf ook een beetje een goedkoop grapje maar hij had gedacht dat het de spanning een beetje zou weghalen. Het lint was weer opgerold tot volgend jaar en de stapel had op tafel gelegen. Met de prullenbak ernaast hadden ze ze nog een keer doorgenomen. Ze hadden nog wat zitten lachen om de humoristische kaarten, want die waren er ook, ieder jaar. Een grote rode appel met een worm. Z’n achtereind stak links uit de appel en zijn voorkant kwam er aan de rechterkant uit. Op de appel zat een etiket met het jaartal. En dan zei de worm: ” Goed erin… En goed eruit!” Hoe verzin je het!
En wéér was die wens zonder afzender blijven liggen. Onbegrijpelijk en intrigerend! ” Daar blijf ik nog dagen mee bezig!” had Nel gezegd. En toen omdat ze vreesde dat het ten koste van ‘aandacht voor de kinderen’ ging had Marion bekend: “Die heb ik gestuurd… Geintje!”

Tekst uit het boekje ‘Huisje, boompje, beestje’ van Carlo van der Vegt

Advertenties


Een reactie plaatsen

Onze nieuwe kerst traditie

IMG_6388
December is de maand van familie tradities. De meeste mensen brengen de kerstdagen natuurlijk het liefst met hun naasten door, maar dat is helaas niet voor iedereen mogelijk. Zoals bij mij in de familie: na het overlijden van mijn moeder is alles ineens compleet anders en van een dergelijke traditie is weinig over.

Tijd om onze eigen traditie vorm te geven en herinneringen te maken voor later! Wars van alles wat je normaal met kerst doet – opgeprikt aan de dis en de hele dag op je achterwerk – bedachten wij dat we actie wilden. Dus togen wij gister – eerste kerstdag – met z’n drietjes op de bonnefooi naar Amsterdam. Wat moet je daar, werd ons meermaals gevraagd.. Nou uh.. eigenlijk is het ons zo goed bevallen, dat we dit vanaf nu elk jaar gaan doen!!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6391.jpg
Allereerst zijn we naar het onlangs verbouwde Rijksmuseum gegaan. Het eindresultaat is geweldig! De moeite waard om te bezoeken. Alleen valt de Nachtwacht mij – elke keer als ik het zie – een beetje tegen. In mijn herinnering is dat doek namelijk altijd velen malen groter. Zo maf!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6389.jpg
Wat een schitterende collectie heeft dit museum toch. Maar bepaalde kunst roept bij mij een wirwar van emoties op. Zoals de portretten uit de Renaissance. Jeetje, wat zagen sommigen er uit! Waarom zou je jezelf zo willen laten portretteren, vraag ik me dan af. En al helemaal met je pasgeboren baby! Zoals hier op het portret “De Heilige Familie” door Jan Cornelisz Vermeyen, (ca.1530)

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6390.jpg
Als ik die dame was geweest en mijn baby werd afgeschilderd als een enge, anabolen slikkende bodybuilder, had ik hem linea recta terug gestuurd om een nieuwe versie te maken! Dit is toch gewoon monsterlijk!
Sowieso hadden veel schilders moeite met het vastleggen van een baby. Ik heb er weinig mooie exemplaren tussen gezien. Hadden de kunstenaars er niets mee of vonden de opdrachtgevers het minder belangrijk?

En dan die Aardappeleters van van Gogh.. Heremetijd, als je naar dat schilderij kijkt, raak je toch nooit meer een aardappel aan?!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6402.jpg

De aardappeleters door van Gogh

Natuurlijk weet ik dat al dat soort schilderijen een enorme geschiedkundige waarde hebben om aan te kunnen tonen hoe mensen er in die tijd uitzagen maar toch.. mooi is anders! De depressie slaat op zoon en mij over, dus snel op zoek naar wat vrolijkheid! Gelukkig vind ik dat terug in de latere schilderijen van van Gogh en Monet. Met name de laatste: mijn eeuwige favoriet! Meer kleur en veel luchtiger in die periode, ik hou ‘dur’ zo van!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6403.jpg

IMG_6404Enfin, na een twee uurtjes slenteren en bewonderen, werd het tijd om ons naar een restaurant te begeven voor een late lunch.. Heerlijk gezeten, gedronken en gegeten bij Burgers N Beer Bar in de Lange Leidsedwarsstraat. Zij verzorgen de beste ervaringen op culinair gebied wat betreft hamburgers. Niets kerstigs maar super lekker en na deze eerste ervaring nu al betitelt als ‘vet favoriet’ door onze puber.

Tegen half zes snel richting de Amstel gelopen, voor een geweldige rondvaart langs alle kunstobjecten van het Amsterdam Light Festival. Deze vaarroute door de Amsterdamse grachten is écht een geweldige belevenis van ongeveer 75 minuten. Het festival duurt nog tot 18 januari en is absoluut de moeite waard. Ik zou nog wel een keer willen!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6401.jpg
Na afloop, heerlijk op ons gemak, terug gelopen door de binnenstad naar de parkeergarage bij het Museumplein. Een sprookjesachtig tafereel is bijvoorbeeld de ijsbaan, die achter het Rijksmuseum is opgebouwd. Met natuurlijk een luxe koek en zopie. Daar blijf je natuurlijk even hangen..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6392.jpg
Wat is Amsterdam toch fijn, zelfs op eerste kerstdag en als je op de bonnefooi gaat.. Onze nieuwe familietraditie is nu dus echt een feit. Volgend jaar gaan we zeker weer!


1 reactie

Het kerstgevoel van Barbara: Heiligabend

Vanavond is het zover. Na een maand van voorbereiding, voorpret en de nodige kerststress… is het eindelijk kerstavond! Of zoals de Duitsers het noemen: ‘Heiligabend’. Als kind van een Duitse moeder ben ik opgegroeid met een heleboel kersttradities. De decembermaand zit propvol: van kerstkoekjes bakken en strooien sterren knutselen tot kerstmuziek oefenen en uitgebreid kerstpost schrijven.

Oh, en vergeet de kerstliedjes, kerstgedichten, kerstmarkten en het kerstmenu niet! Kerst is een serieuze aangelegenheid in Duitsland. En daar geniet ik ieder jaar met volle teugen van. Vanavond is het hoogtepunt: Heiligabend.

Weihnachten 1

Sinds ik me kan herinneren, gaat alles op Heiligabend ieder jaar precies hetzelfde. ’s Ochtends rennen de kinderen naar beneden: het laatste deurtje van de Adventskalender openmaken. Aaah, een extra groot chocolaatje! Daar kun je het dan ook meteen de hele dag mee doen, want de 24e zijn ouders veel te druk om op zoiets simpels als een boterham te letten.

Moeder staat met verhit hoofd in de keuken – de voorbereidingen van het grote kerstmaal op de 25e lopen op hoogtoeren. Vandaag, de 24e, zal er weinig gegeten worden, maar morgen staat er een gans op tafel. Vader is… ja, waar is vader eigenlijk? Nu je er over nadenkt, heb je hem al dagen niet gezien. Hij komt ’s avonds laat binnen en rommelt wat in de gangkast (op slot) en verdwijnt dan achter de gesloten deuren van de woonkamer.

De hele dag hangen de kinderen maar wat rond. Het wachten is zó saai – en dat is echt een onderdeel van het feest. Eind van de middag trekt iedereen zijn feestkleren aan. En dan, rond een uur of vijf, rinkelt er een belletje. Of eigenlijk moet ik zeggen: klinkt er een klokje! Dat is het teken dat je eindelijk naar beneden mag, de woonkamer in.

Alle lampen zijn uit. De deur gaat open… en daar staat de kerstboom! (Traditioneel zie je de boom voor het eerst op kerstavond zelf. Dus dáár was vader de hele tijd zo druk mee…) De boom, stralend, in het licht van echte kaarsen. Versierd met zelfgemaakte sterren en kleurige ornamenten, resultaat van generaties geknutsel en kerstmarktjes afstruinen. Op alle tafels staan branden kaarsen. Onder de boom: een stapel kadootjes, in prachtige pakjes. Wat een gezicht!

Weihnachten 2

Maar denk je dat je nu meteen mag uitpakken? Zeker niet! Nu begint het ‘kerstprogramma’. Iedere Duitse familie heeft zijn eigen invulling en tradities, maar op 24 december gaat het er toch in bijna alle huiskamers bij onze Oosterburen hetzelfde aan toe:

Eerst komt er een eenvoudige maaltijd op tafel, vaak ‘Kartoffelsalat und Würstchen’. Inderdaad: op kerstavond eet je een simpele salade en een knakworstje. (Het traditionele familie-eten, met 10 man rond de gans, dat is dus morgen.)

Dan begint de viering. En denk niet dat je in vijf minuten klaar bent: de meeste families gaan samen uitgebreid kerstliederen zingen, de kinderen zeggen kerstgedichten op en spelen iets kerstigs op de blokfluit, viool of xylofoon. Samen leest de familie het kerstverhaal voor, en of je nu diep gelovig bent of helemaal niet, je weet precies op welk moment in het verhaal moeder een traantje weg zal pinken…

En dan, als de ‘engelen zingen’, wenst iedereen elkaar een gelukkig kerstfeest. Met een kus op de mond en een diepe blik in de ogen. En nu…. kadootjes! Met veel aandacht voor elkaar en de gever. Voor de meeste kinderen is het overigens een beetje vaag, of ze hun pakjes nu van de kerstman, het kerstkind of toch van tante Lieselotte krijgen. (Mijn dochter denkt geloof ik dat Baby Jezus haar verlanglijst heeft goedgekeurd.) Maar één ding staat vast: de ‘Bunte Teller’, tot de nok toe gevuld met koekjes, chocola, mandarijnen en noten, die krijg je van mama.

Terwijl de ouders elkaar een glaasje Glühwein inschenken, liggen de kinderen met een snoet vol chocola onder de bank met hun Playmobil Piratenschip te spelen. Over een uurtje begint de kerstnachtdienst.

Was het maar vast vanavond… ik wens je een gelukkig kerstfeest!

Frohe Weihnachten!


1 reactie

Het Kerstgevoel van Vic

Mijn kerstgevoel heeft zich niet goed ontwikkeld. Ik herinner me dezelfde drama’s die vele gezinnen en families hadden. Die is boos op die, en de ander had gezegd dat, maar die had partij gekozen voor sus en uiteindelijk was het zo. Ik haatte kerst.
Mijn lieve man was dol op kerst. Elk jaar at hij met zijn ouders bij de Japanner, waar hij vol van genoot. Zijn ouders gingen uit elkaar, en een half jaar later, de eerste kerst waar ik in zijn leven was, verbrak hij het contact met zijn moeder. Twee jaar later was ook de relatie met zijn vader onhoudbaar geworden. En weet je, dan zijn mijn kersttrauma’s maar relatief. Ik vluchtte het liefst naar het buitenland als de kerstliedjes op Skyradio begonnen. Dan maar niet op zomervakantie, sparen als een gek om een lastminute naar Tenerife of Egypte te boeken.
Bjorn ging mee, en we ontweken wat veel mensen de warme, huiselijke maand vinden. Niet de hele maand dan, maar het ultieme moment: de feestdagen.

IMG_6354

Dat zoetsappige heb ik nooit tegen gekund. Ineens wilde iedereen wereldvrede, terwijl je weet dat de mens egoïstischer is in de rest van het jaar. Uit principe wilde ik geen kerstkaartjes sturen, na kerst gingen die toch de prullenbak in.
Konden we geen buitenland betalen, keken we thuis de meest gewelddadige films die we kenden. Kill Bill 1 en 2 werd onze favo-kerst film. Maar dit jaar is het anders.

 

IMG_6356

 

 

Inmiddels is dit onze eerste kerst als getrouwd koppel. De eerste kerst als oom en tante. De eerste kerst dat we met kerstavond gaan eten met vrienden. De eerste kerst dat we cadeaus voor elkaar kopen. De eerste kerst dat we kunnen genieten van ons prachtige thuis in Leiden. De eerste kerst waar ik vertrouwen in heb dat het een leuke wordt. Dit jaar vieren we derde kerstdag met zijn tweetjes met Kill Bill 1 en 2. Want ook al lijkt dit de eerste geslaagde kerst te worden, sommige tradities zijn te mooi om niet voort te zetten.

IMG_6355


Een reactie plaatsen

Christmas Spirit… Uit je dak met glitters

Glitter hoort bij kerst. Al heb je er het hele jaar niets mee, bijna iedereen hult zich tijdens de feestdagen in de glitters

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6280.jpg
Over glitters gesproken.. Collega blogger, Leslie Haasewinkel van Palette Colourshoes, attendeerde me een tijdje terug op deze juweeltjes met échte Swarovski stenen. Je moet misschien wel iets dieper in de buidel tasten dan normaal – deze schoentjes kosten € 1195 – maar dan heb je ook wel wat. Als je het snel uitspreekt val ’t best mee, toch! (Lomp als ik ben, zou ik er niet eens op durven lopen.)

Gelukkig zijn er ook een hoop goedkopere alternatieven om te kunnen glitteren:

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_62611.jpg

Neem deze glitterpump genaamd Seralio, die je gewoon voor € 179,95 kunt bestellen op http://www.palettecolourshoes.nl..

Maar ook bij ons in de salon kun je deze dagen terecht voor de juiste glittertouch ..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6527.jpg

Vanzelfsprekend ben je bij Ellen aan het juiste adres voor een geweldige feest make-up; smokey eyes, natural look maar ook een extravagante look.. Your wish is her command!

Je nagels zijn natuurlijk ook geweldig om – juist met kerst – eens lekker op te pimpen. En mooie nagellak van OPI, een strakke gelpolish van Florence Nails of een stevige acryl met nailart. Niets hoeft, alles mag! Zie je trouwens hoe mooi deze nagels matchen met de schoenen van Palette? 😉

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_5968.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6279.jpg

Tja en bij die nagels horen natuurlijk armbandjes van Happy Friday. Te koop bij ons in de verkoopkast maar ook weer online te bestellen via http://www.happy-friday.nl.
Noëlle biedt allerlei geweldige mogelijkheden op sieraden gebied.. Absoluut de moeite waard om haar website eens te bekijken,

Maar dan zijn we er natuurlijk nog niet…

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6343.jpg
Als we dan toch gaan shinen, neem je er natuurlijk ook een paar super gave oorbellen van All Zenses Sieraden bij. Thamar heeft speciaal voor kerst weer geweldige exemplaren voor ons gemaakt. Absoluut de moeite waard om even te komen kijken. Het maakt je outfit helemaal compleet.. Alle prijzen van de oorbellen liggen rond de € 20,-

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_0025.jpg
And last but not least heeft Ylva van Hip’N’Zo weer een leuke kerst collectie voor ons samengesteld.. Niet alleen deze bling mutsen, wanten en ceintuurs – die natuurlijks super gaaf bij alle bovenstaande hebbedingen staan – maar ook hele leuke feestelijke vesten, truien, jurkjes en jasjes.. Echt je moet het zien! En het goede nieuws.. Het duurste wat wij hebben hangen in de salon, ligt rond de € 45,-… Je schiet hier toch spontaan van in de glitters?

Ook al heb je geen afspraak voor een behandeling, wees welkom om ons speciale kerstaanbod te komen bewonderen. Wij weten het zeker: Zien is kopen!

Graag tot ziens, tot mooi!!


2 reacties

Het Kerstgevoel van Claudia

kerstbooomlr

Kerstboom aan de sluis, Muiden Foto©Claudia Otten

Als ik heel eerlijk ben had Kerst een lange tijd niet zoveel betekenis voor mij. Dat komt denk ik deels door mijn onconventionele en atheïstische opvoeding en deels doordat Kerst altijd zo erg om eten draaide (niet bij ons thuis overigens) en daar had ik niet zoveel mee. Natuurlijk houd ik van lekker eten maar “lekker en uitgebreid koken” is niet zo aan mij besteed. We hadden thuis wel een boom, totdat wij het huis uit gingen, daarna vonden mijn ouders het niet meer nodig. Tussen mijn twintigste en dertigste heb ik er dan ook niet heel veel aan gedaan. Sterker nog, ik meende altijd cynisch te moeten doen over Kerst. Zag er ook altijd tegenop. Ik herinner me dat mijn zus en ik als kind het optuigen van de kerstboom wel erg leuk vonden en vooral de “echte” kaarsjes vond ik gezellig. De geur van de kaarsen vermengde zich met de geur van de boom en de kerstkransjes van koek en chocola. Maar er moest een emmer water naast de boom staan voor het geval er een tak in brand zou vliegen. Nu is zoiets ondenkbaar, dat risico nemen wij niet meer. Maar voor mijn ouders waren die moderne lampjes iets burgerlijks waar zij niet aan deden. Wij gingen meestal kaasfonduen. Mijn oma kwam, want zij kon dat heel goed maken. Ze had een speciaal recept, maar het was altijd de vraag of het zou lukken; vaak was ze een ingrediënt vergeten. Ik kan me niet herinneren dat het ooit niet lekker was, alleen hadden we soms heel veel dikke draden op het eind. Maar dat vond niemand erg, behalve mijn oma.

Foto©Claudia Otten

Nu ik zelf een dochter heb die Kerst heel erg leuk en vooral gezellig vindt, gaat het bij ons toch een beetje anders. Ze mag altijd kiezen, Kerst of Sinterklaas en ze kiest altijd voor Kerst. Er moet ieder jaar een boom komen, met een heleboel cadeautjes eronder. Tijdens het optuigen draaien we “Ella wishes you a swinging Christmas” en er hangt altijd een Amerikaanse rode kerstsok met haar naam erop die ze van mijn zus (die in Florida woont) heeft gekregen. Er moet een kerstdiner bereid worden, liefst een kip of kalkoen met alles erop en ‘r aan. Ze leest de Donald Duck en kerst moet zo zijn zoals in de Donald Duck. De dagen vooraf kijken we de ene cheesy kerstfilm na de andere, van “Call me Claus” tot “Santa Buddies” en gek genoeg roeren die films mij meestal tot tranen. Cocoonen op de bank met huissokken aan. Mijn ouders kunnen zich niets burgerlijkers voorstellen, maar ze komen wel altijd en nemen lekker veel cadeautjes mee. Wij hebben geluk dat ze er nog zijn en dat ze gezond zijn, zodat we weer nieuwe mooie herinneringen kunnen maken. Als ik dan zonder sentimenteel te willen zijn iets bij Kerst zou moeten voelen dan is het dat het, denk ik.

kerst2lr

Foto©Claudia Otten

 


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG