www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

Het Kerstgevoel van Vic

Mijn kerstgevoel heeft zich niet goed ontwikkeld. Ik herinner me dezelfde drama’s die vele gezinnen en families hadden. Die is boos op die, en de ander had gezegd dat, maar die had partij gekozen voor sus en uiteindelijk was het zo. Ik haatte kerst.
Mijn lieve man was dol op kerst. Elk jaar at hij met zijn ouders bij de Japanner, waar hij vol van genoot. Zijn ouders gingen uit elkaar, en een half jaar later, de eerste kerst waar ik in zijn leven was, verbrak hij het contact met zijn moeder. Twee jaar later was ook de relatie met zijn vader onhoudbaar geworden. En weet je, dan zijn mijn kersttrauma’s maar relatief. Ik vluchtte het liefst naar het buitenland als de kerstliedjes op Skyradio begonnen. Dan maar niet op zomervakantie, sparen als een gek om een lastminute naar Tenerife of Egypte te boeken.
Bjorn ging mee, en we ontweken wat veel mensen de warme, huiselijke maand vinden. Niet de hele maand dan, maar het ultieme moment: de feestdagen.

IMG_6354

Dat zoetsappige heb ik nooit tegen gekund. Ineens wilde iedereen wereldvrede, terwijl je weet dat de mens egoïstischer is in de rest van het jaar. Uit principe wilde ik geen kerstkaartjes sturen, na kerst gingen die toch de prullenbak in.
Konden we geen buitenland betalen, keken we thuis de meest gewelddadige films die we kenden. Kill Bill 1 en 2 werd onze favo-kerst film. Maar dit jaar is het anders.

 

IMG_6356

 

 

Inmiddels is dit onze eerste kerst als getrouwd koppel. De eerste kerst als oom en tante. De eerste kerst dat we met kerstavond gaan eten met vrienden. De eerste kerst dat we cadeaus voor elkaar kopen. De eerste kerst dat we kunnen genieten van ons prachtige thuis in Leiden. De eerste kerst waar ik vertrouwen in heb dat het een leuke wordt. Dit jaar vieren we derde kerstdag met zijn tweetjes met Kill Bill 1 en 2. Want ook al lijkt dit de eerste geslaagde kerst te worden, sommige tradities zijn te mooi om niet voort te zetten.

IMG_6355

Advertenties


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG


3 reacties

Sinterklaas gedichten..

Dit jaar vieren we voor het eerst geen Sinterklaas meer. Er is een hoop gebeurd in onze familie. Mijn broer verongelukte, een groot verdriet. Ineens is hij er niet meer. We kunnen het nauwelijks bevatten.

Helaas vieren zijn kinderen Sinterklaas ergens anders.
Aan de ene kant vind ik het een opluchting. Het gestress om de juiste cadeaus te vinden binnen het gestelde budget ( wat mij in elk geval nooit lukte). De afspraak die we elk jaar weer maakten: jongens, niet te gek, we trekken lootjes en niet voor iedereen wat kopen!Om vervolgens tot de conclusie te komen op 5 december dat niemand binnen de familie zich er aan gehouden had.

Maar aan de andere kant…..
De grond lag altijd bezaaid met vrolijk ingepakte presentjes en we riepen steevast met z’n allen: nou, wat is het weer een hoop! Dank u Sinterklaasje!
De gedichten waren bij de familie van der Vegt altijd een traditie.
Wij deden nooit surprises. Nee, er moest gerijmd worden …. én goed!
Niet van die standaard rijmelarij, ” de Sint liep weer te denken wat hij jou nu moest gaan schenken”. Daar kwam je niet mee weg bij ons.
En vanaf dat je kon schrijven en lezen deed je mee.

IMG_5998.JPG
Mijn vader, tekstschrijver van beroep spande natuurlijk elk jaar weer de kroon. Zijn Sinterklaas pöezie ( want zo kon je het noemen) was niet te evenaren. Keurig uitgetikt met streepjes dáár waar de klemtoon moest (verbeten keek hij er op toe of je zijn gedicht niet verpeste door het niet ritmisch en te hakkelend voor te lezen).
Ik heb er nog veel bewaard. Het gedicht waarbij ik van Sinterklaas eindelijk gaatjes in mijn oren mocht laten schieten, bijvoorbeeld. Ge-wel-dig!
Of het gedicht over mijn au-pair carrière ( 48 uur, met heimwee en dus weer naar huis).In limerick-vorm, alle soorten rijmschema’s en geen zin die niet liep.

Mijn moeder was van het kopen en het inpakken maar maakte kleine korte gedichten. Meestal steeds rijmend op het zelfde, met een boodschap:
“Voor mijn kleine blonde meid,
Je was t alweer kwijt.
Omdat je alles in je kamer op de grond smijt.
En je moeder daar zo onder lijdt.
Doe wat aan je slordigheid!”

Mijn broer kon er ( als enige) helemaal niets van!
Dus zeurde hij bij mij om een gedicht of deed hij uiteindelijk op t laatste moment toch een poging. Dat werden dan gedichten van twee regels. Waar we met het hele gezin voor applaudisseerde: “Goed, hoor Frank! Geweldig.” Schaapachtig glimlachte hij dan….uh… “Volgende kado! Ik heb andere kwaliteiten.” En dát was een waarheid als een koe! We missen ze helaas nog elke dag.

Mijn kinderen hadden beide al snel het rijmvirus te pakken.
Mijn oudste moest vorig jaar het gedicht voor opa schrijven ( oei….).
Het was een meesterlijk gedicht, vol verwachting keek mijn zoon toe hoe zijn opa het voorlas. Mijn vader had de tranen in zijn ogen staan. Wat was hij trots op zijn kleinzoon! “Kijk: dát heb je nou van mij, gozer! Geweldig.”

Later, met de kleine kinderen van mijn broer werd het weer oppassen geblazen wat je schreef en zei maar lieten we de Sint langskomen met zijn pieten. De gezichtjes van die kleintjes , onbetaalbaar.
Mijn moeder rende heen en weer naar de keuken om haar goddelijke zelfgemaakte erwtensoep te halen en roggebrood met spek. De hele tafel stond vol met zelfgebakken speculaas en lekkernijen van marsepein en warme chocolademelk.
In ons enthousiasme waren we altijd veel te snel klaar met de kadootjes……
De hond speelde tussen de proppen kleurig inpakpapier.

IMG_5997.JPG
Dit jaar dus voor het eerst niets. Jammer, het is niet anders.
Stiekum verheug ik me op de tijd dat ik oma word….
Maar ik heb besloten om toch een beetje Sinterklaas te spelen.
Een aantal mensen die ons zo gesteund hebben dit afgelopen jaar, daar doe ik een kadootje door de bus en ik maak er een mooi gedicht bij!
En die erwtensoep, die eet ik lekker wel bij mijn ouders.