www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Mooi voor je netwerk – Sasha Bon van Fort H en Rust Wat

Vandaag in Mooi voor je netwerk een horeca ondernemer uit Muiden. Ik tref Sacha Bon in de salon en bedenk dat zij absoluut in deze rubriek thuis hoort. Samen met haar man heeft zij diverse horeca gelegenheden in Gooi en omstreken van nul opgebouwd naar goed lopende tenten. Een genot om de verhalen hierover te horen:

IMG_6187.JPG

Sacha: Om maar bij het begin te beginnen, Ik ben Sacha Bon getrouwd met Marc en heb 3 kinderen Floortje (21 jaar) Niels (18 jaar) en Olivier (14jaar).

Marc en ik hebben elkaar leren kennen in de horeca ( hoe avontuurlijk hij kok en ik de bedieningen) al snel bloeide er wat tussen ons.

Binnen een paar maanden woonden we samen en hadden we al plannen om voor ons zelf te gaan beginnen. Dat hebben we ook eigenlijk direct gedaan. We zijn in 1991 naar Frankrijk vertrokken waar wij samen een restaurant op een golfbaan konden pachten. Na bijna een jaar hard werken, sloeg de heimwee echter toe en wilden ik terug naar Nederland.

In Nederland weer helemaal opnieuw begonnen, beide weer braaf voor een baas gaan werken, ondertussen ook maar getrouwd en Floortje diende zich snel aan. (never a dull moment).In die zelfde tijd kochten wij ons eerste huisje in Muiden.

Langzaam begon ons ondernemersbloed weer te stromen en ging het meer en meer kriebelen. Toen we een leuke zaak op het oog hadden in Laren – Floortje was net 2 jaar oud- storten wij ons in het eerste grote horeca avontuur: Le Mouton opende de deuren in Maart 1995.

Wederom hard werken, maar met ups and downs ging het eigenlijk best heel goed. In november 1996 werd Niels geboren, tot een week voor de uitgerekende datum stond ik nog in de zaak (gelukkig was hij 2 weken te laat), daar draaiden we lekker wat jaartjes door. En ach, waar er 2 kinderen kunnen eten kunnen 3 dat ook, dus Olivier werd in Nov 2000 geboren, ik ging het wel wat rustiger aan doen…

In 2002 kochten we er een nieuw restaurant bij in Blaricum. Super leuke zaak, verbouwd , nieuwe formule erin en Brasserie Bon was geboren. Werd het voor mij toch weer drukker, maar wel heel leuk. Gelukkig woonden we (en wonen we nog steeds) in Muiden en is het sociale netwerk groot, dus aan oppassen geen gebrek gehad. Gelukkig stonden onze beide ouders altijd voor ons klaar.

In 2004 kregen we een geweldig restaurant in onze schoot geworpen Rust Wat in Blaricum. Wat een prachtige stek is dat, we waren direct enthousiast, weer verbouwen weer een nieuw concept en gaan! Drie zaken is toch wel heel veel dus Le Mouton verpacht, en Brasserie Bon ook al snel echt kunnen verkopen. Helaas, het verpachten van Le Mouton bleek geen groot succes en dat namen we weer terug, Rust Wat liep en loopt (gelukkig) vanaf dag 1 helemaal top, dus in Le Mouton maar weer gaan verbouwen, een nieuwe naam aan gehangen, nieuw concept: Wijnbar Blend was geboren; kleine hapjes alle wijnen per glas… wat een gekke huis was dat!

Ondertussen Rust Wat verder uitgebouwd, tot wat het nu is en Blend van de grond krijgen. Blend weer verkocht, even adempauze genomen, dus alleen Rust Wat om te runnen. Best heel lekker om alleen een beetje bezig te zijn met de administratie en af en toe een lunch werken, heerlijk!

Maar goed de Bonnen zouden de Bonnen niet zijn als er niet weer eens iets moest gebeuren.. Roy en Manon Moolhuizen dachten als eerste aan ons, toen zij wilden stoppen met Fort H. Wij vonden het wel weer een spannende uitdaging, zeker met de plannen die er waren voor het uitbreiden van de haven en het restaurant.
Twee jaar geleden zijn we dus in Muiden begonnen. Na een kleine verbouwing, in januari 2013 open gegaan met een oud concept uit Blaricum. Lekker eten voor een vaste prijs, dus daarom bieden wij nog steeds een 3 gangen menu aan voor 32,50 met keuze uit 10 voorgerechten, 10 hoofdgerechten en 10 nagerechten. Daarnaast hebben we ook nog een leuke lunchkaart met lekkere broodjes en lekkere salades.
Marc en ik hebben de taken nu leuk verdeeld: ik doe het Fort en Marc doet Rust Wat en samen doen we de kinderen, waarvan de eerste inmiddels is uitgevlogen..

Ik vind het heerlijk om in Muiden te werken, al zitten wij natuurlijk wel wat uit het centrum – maar dat heeft natuurlijk ook zo zijn voordelen – makkelijk parkeren (eigen parkeerterrein) dicht bij de snelweg, een prachtig terras dat alleen maar mooier wordt, als straks de snelweg onder de Vecht gaat en dan ook nog onze plannen om te gaan verbouwen.

Voor meer informatie over de restaurants van Marc en Sacha kun je hun websites bezoeken:
Fort H in Muiden: http://www.forth.nl

IMG_6219.JPG

Rust Wat in Blaricum: http://www.caferestaurantrustwat.nl

IMG_6220.JPG
Beide restaurants zijn alle dagen open voor lunch en diner van 10:30 tot ….
Altijd handig voor privé maar zeker ook voor zakelijke etentjes of borrels.

Kerstavond en 1e en 2e Kerstdag zijn ze geopend en serveren dan een leuk 4 gangen menu, maar je kan ook gewoon a la carte eten. Wel handig om even te checken of er nog plaatsen beschikbaar zijn..

Sacha Bon is Mooi voor je netwerk!

Advertenties


2 reacties

Christmis spirit 4 – heimwee naar vroeger

Van de week zat ik eens na te denken over de zogenaamde ‘Christmas Spirit’. Ik versier mijn huis, plan de kerstdagen, verzin een leuk kerstmenu maar als je me diep in mijn hart kijkt, heeft kerst voor mij de glans een beetje verloren.

Vroeger werd kerst bij mijn ouders thuis heel uitbundig gevierd. Veel versieringen, de tafel altijd vol met familieleden en aanhang, heerlijke dinertjes, gezellige ontbijtjes en overdag ‘uitbuiken’ met een boek, een spelletje pesten, sjoelen of een kerstfilm op tv. Kneuterig misschien maar wat hebben we altijd gelachen met elkaar op dit soort dagen. Later trouwde mijn zussen, kwamen er kinderen en werden er fijne buffetjes door mijn vader gemaakt omdat de tafel veel te klein was voor het gezin van destijds 20 man sterk.

IMG_6201.JPG

Mijn vader had een absolute specialiteit: een overheerlijke zalmcocktail. Als ik er over schrijf, voel ik mijn smaakpapillen in een verheerlijkte kramp schieten. Ken je dat? Eten van vroeger kunnen ruiken of proeven, terwijl je niets in je mond of voor je neus hebt? Ik heb die cocktail vaak na proberen te maken maar ik zweer je, ’t proeft nooit meer zoals vroeger.

Toen iedereen het huis uit was, werd het allemaal anders omdat een van ons altijd wel bepaalde kerstverplichtingen had. Toch hebben we lang geprobeerd één dag met elkaar door te brengen. Tot het vijf geleden allemaal te veel werd voor mijn ouders en ze liever samen thuis wilde blijven. Een dag bij één van ons vonden ze meer dan genoeg en oud en nieuw gewoon met zijn tweetjes. Heel jammer want dat betekende meteen het einde van een oude, vertrouwde traditie.

Na het verlies van mijn moeder, twee jaar terug, kwamen we er namelijk achter dat we eigenlijk ook in een klap onze vader kwijt waren. Hij was in korte tijd enorm veranderd en raakte door zijn vergeetachtigheid stukje bij beetje ook delen van zichzelf kwijt. Een afschuwelijk proces voor hem maar ook voor ons als kinderen en kleinkinderen. Een wreed afscheid van wat ooit was en de wetenschap dat niets meer hetzelfde zou zijn.

Zeker met feestdagen blijft het lastig.. Natuurlijk doe je vrolijk mee voor je omgeving maar als je me diep in mijn hart kijkt, is voor mij de Spirit totaal uit Christmas verdwenen en wat over blijft is nostalgie..

IMG_6200.JPG


2 reacties

Een zalig weekendje weg!

Al meer dan twintig jaar maak ik deel uit van een groep vriendinnen. We zijn met z’n zevenen. Met twee van de meiden gaat de vriendschap zelfs terug tot de lagere school in het dorp waar ik nog steeds woon.

Lang voordat een aantal van ons kinderen kregen zagen we elkaar in de plaatselijke kroeg, de disco of thuis bij onze ouders waar we nog woonden.
Vele vriendjes hebben de revue gepasseerd, allemaal gekeurd of afgekeurd, uitgebreid besproken en als het uitging, werden de tranen samen gedroogd.
We bespreken alles, maken bonje, maken het weer goed, lullen over elkaar maar delen onze zorgen, verdriet, gieren van de lach, houden van elkaars kinderen en heel veel van elkaar. Het is verdomd bijzonder, dat realiseer ik me hoe langer hoe meer naarmate ik ouder word.

IMG_4995.JPG
Bijna elk jaar doen we een weekendje. Variërend van een sleurhut op Bakkum tot een weekje Zuid Frankrijk in een beeldschoon huis met zwembad. We gingen naar Maastricht, Duitsland, Texel, Terschelling, Londen en nog veel meer plaatsen. Op campings, in jeugdhotels, we sliepen op schepen en in schitterende huizen.
Ieder heeft in zo’n weekend zijn rol. De horeca dames doen de inkopen voor het eten, er is er één die absoluut de onbetwiste bbq aanmaakster is en het is altijd dezelfde die de tafel leuk dekt. Nooit, nooit is er discussie over de taken in zo’n weekend. Heb je geen zin om iets te doen, ook prima.
In de ochtend ben ik vaak wat opruimerig en er is er een bij die wil het liefst uitslapen, lang! We keutelen, drinken liters Sauvignon en eten tot we er bij neer vallen. Hier en daar een activiteit, meestal iets meligs en waar we ook zijn in het buitenland, we gaan altijd naar een hele grote supermarkt! Yeah!!
De Leclerq, de Hypermarché we moeten er heen. Eenmaal binnen verspreiden we ons en gaan we los op eten, drank ( Petit bateau babykleding toen we die nog nodig hadden voor de kindjes) cosmetica en shampoos.Bij de kassa laten we elkaar dan onze vondsten zien, dol enthousiast! Zo bijzonder is het allemaal niet maar t idee dat we het in Nederland niet kunnen krijgen (of véééél duurder) maakt ons hebberig.

Dit jaar gingen we naar Esneux, Ardennen. Een half uur van Luik en een half uur van Maastricht. Een van ons heeft daar een aantal jaar geleden een oude Auberge gekocht en deze in fases totaal verbouwd tot geweldig familiehuis. Gelegen aan de Ourthe met alle comfort maar leefbaar en heel gezellig ingericht. Een heerlijke grote open keuken, lange tafel en een houtkachel. Beneden is pas nog een slaapkamer gemaakt met badkamer dus oma en opa kunnen ook mee! Je kunt er nu dus met z’n 20en slapen, er zijn 7 slaapkamers en 4 badkamers. (Maar wij leggen altijd alle matrassen bij elkaar op 1 kamer, soms leggen we een snurker apart)

IMG_4996.JPG
Er is zelfs een soort dans/karaoke ruimte. Hilarisch! Je kunt lekker in de tuin zitten met een vuurtje of de weg oversteken en met een wijntje bij de Ourthe, in de zomer kan je er heerlijk zwemmen.
We zijn er vaker geweest, in verschillende tijden van het jaar en ik voel me er altijd weer zo thuis. Slechts 2,5 uur rijden vanaf Amsterdam en je waant je volledig in ‘het buitenland’. Lekker bakkertje vlakbij, het geluid van de stromende rivier, prachtige natuur. Én een heerlijke grote supermarkt. Daar ben ik dus dit weekend heen geweest!

Klik maar eens op onderstaande link en jullie begrijpen waar ik het over heb.
https://www.facebook.com/Vakantiehuis.Auberge.LeBarrage

Ik heb genoten met de meiden en kijk uit naar ons volgende uitstapje!


Een reactie plaatsen

Pluk de dag!

Als je elke dag blogt, is het in bepaalde perioden best een moeilijke afweging om wel of niet een blog te plaatsen. Als er plotseling iets heftigs gebeurd, kan het zijn dat je op het laatste moment een wijziging in de planning moet aanbrengen of een blog herschrijft omdat vrolijk door bloggen over bloemetjes en bijtjes dan simpelweg niet goed voelt..

Neem afgelopen week; Heel Nederland is in de ban van de vreselijke gebeurtenissen rondom vlucht MH17. Hopelijk kunnen alle lichamen heel binnenkort worden geïdentificeerd, waarna alle 194 Nederlanders door hun nabestaanden kunnen worden begraven. Vreselijk blijft, dat het voor sommige nabestaanden enkele weken tot maanden zal gaan duren, eer zij hun dierbare op een respectvolle manier kunnen begraven of in het ergste geval….

Eergisteren was, sinds ruim 60 jaar, voor het eerst een dag van nationale rouw. Niet alleen kwamen de eerste lichamen aan in Nederland maar de resterende lichamen zijn nu eindelijk ook in westerse handen en zullen de komende dagen overgebracht worden naar ons land. Daarmee was 23 juli de symbolische dag voor Nederland, om stil te staan bij de slachtoffers.
Dat heb ik, op mijn manier ook gedaan, terwijl ik een heerlijke dag heb gehad in de salon en later met man en kind in en om huis. Wij hebben die middag zelfs veel gelachen en met elkaar genoten van onze vrije middag met prachtig weer. Uiteraard hebben we met elkaar ook veel gesproken over de tragiek van deze gebeurtenis. Want ondanks dat je lol maakt, de gebeurtenissen van de afgelopen week en de opeenvolgende heftige nieuwsberichten blijven constant in je hoofd spelen…

Ook op Facebook en Twitter gebeurde een hoop. Eigenlijk ken ik niemand die niet (op zijn/haar/eigen wijze) iets van afgrijzen over het gebeuren heeft geuit. Mooi en bijzonder om te zien dat vele profielfoto’s werden aangepast uit medeleven met alle slachtoffers, met name op de dag van nationale rouw. Weinig tot geen actie van grappige post van vrienden in mijn tijdlijn. Amper reclame posts… Alleen maar wijzigingen van profielfoto’s en foto’s van vlaggen half stok.. Vrienden op vakantie posten geen uitbundige vakantiekiekjes.. Heel sober allemaal.
Dát en de aangepaste uitzendingen op radio en tv. Al die mensen die naar luchthaven Eindhoven waren afgereisd en langs de snelwegen stonden waar de colonne voorbij kwam, de indrukwekkende ceremonie. De ontroerende beelden op tv, de minuut stilte die landelijk in acht genomen werd.. Jong of oud, Nederland stond stil! En dat terwijl het merendeel van deze mensen geen van de nabestaanden kent. Gewoon uit medeleven en respect. Als dát geen moment van bezinning en gedeeld verdriet is..
Wat mij in deze ramp met name raakt, is dat ik me zo goed kan verplaatsen in hetgeen nabestaanden overkomt. Herkenning raakt! Het zal je dierbare maar zijn. Zij stonden, net als jij en ik, midden in het leven. Ze leefden hun leven, maakten plannen en gingen op reis..

En dan donderdag 24 juli.. Iedereen weer terug naar de orde van de dag want zo gaat het in het leven. Je moet, of je dat nou leuk vindt of niet, gewoon door! Profielfoto’s worden weer gewijzigd (ook de mijne) en de grappige filmpjes en leuke reclame uitingen komen gewoon weer in mijn tijdlijn voorbij. Ook ik plaats gewoon weer een werk gerelateerd blog over trends in nagellak..
Ineens zie ik verschillende vrienden op Facebook opmerkingen maken over de snelheid, waarmee iedereen weer net doet of er niets gebeurd is. Andere vrienden die daar weer kribbig, bijna aangevallen, op reageren.. Op de een op andere manier word ik daar ook weer door geraakt. Want zo gaat het inderdaad in tijden van rouw. Maar aan de andere kant: kun je voor een ander bepalen hoe en hoe lang men moet stilstaan en rouwen? Zijn daar vaste regels voor?

Voor mij geldt dat het niet uitmaakt hoe, waar en hoe lang je er over wil doen om te gedenken. Ben ik dan al weer terug naar de gewone orde van de dag? Ja, alhoewel ik niet vergeet en het me bezig blijft houden, ga ik toch weer verder met waar ik eerder ook mee bezig was. Ik maak plannen en leef mijn leven. Voor alle nabestaanden zal dit helaas nog een lang en verdrietig proces zijn…

Als iemand echter wil wachten met een profielfoto omzetten, totdat het laatste slachtoffer is bijgezet in zijn of haar land, respecteer ik dat ook. Die persoon heeft daar blijkbaar, om wat voor reden dan ook, behoefte aan. Wie ben ik om daar over te oordelen. Rouwen, meeleven en verwerken doet ieder op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo..

Wel is mijn besef dat ik nú leef weer een beetje groter geworden: Ik wil genieten van én met de mensen om mij heen en van hetgeen ik doe of juist niet hoef te doen. Ik wil angst en bitterheid niet laten overheersen maar kijk naar alle prachtige zaken die het leven ons biedt. Dit keer was het een vliegtuig met onschuldige mensen dat door een stel mafketels naar beneden is gehaald maar voor het zelfde geldt, maak ik morgen een doodsmak als ik op de fiets naar de salon rij.. We zijn uiteindelijk allemaal maar een mens van de dag. Pluk de dag!

20140724-164025-60025971.jpg


Een reactie plaatsen

Heerlijk!

Wat is het toch heerlijk als je met plezier naar je werk gaat!
Al als ik Muiderberg binnenrijd (vanuit Naarden over de Googweg) bekruipt me een soort van vakantiegevoel en dat gevoel verdwijnt pas als ik weer thuis ben.
In de salon is het de ene keer wat drukker dan de andere keer, maar als we er alle 4 zijn inclusief onze klanten kan het er een aardig kippenhok zijn, maar altijd wel een leuk kippenhok.
Dan trek ik me met klant gewoon boven terug, deurtje dicht, muziekje aan en lekker masseren! Toen ik nog als fysiotherapeut in het AMC werkte was dat ook altijd met veel plezier maar wel altijd veel stressvoller, 20 of 30 patiënten op een werkdag en alles moest af (inclusief overleg, administratie en overdracht)! In mijn slechte nachten ‘droom’ ik nog wel eens dat ik al dagen mensen oversla om het werk ‘af’ te krijgen (in het echt nooit gebeurt trouwens!). Die stress is hier niet! De klant is de baas en bepaald wat er gebeurt! Alleen rug en schouders, het hele lichaam, bijna alles kan en daar is de tijd voor! Zo heerlijk!
Regelmatig vragen mensen of ik dat nou echt leuk vind dat zitten aan mensen, en het antwoord is volmondig ja! Wat is er nou leuker dan dat iemand met pijn en slecht bewegend gaat liggend en met minder of zelfs zonder pijn het pand weer verlaat! Geweldig!
Vaak kom ik net zo ontspannen thuis als de klant.
Hoe Mooi kan je het hebben!

20140520-124637-45997571.jpg


Een reactie plaatsen

Het zal je zorg maar zijn..

Precies twee minuten voor de afgesproken tijd komt ze buiten adem binnen hollen, mijn klant van 15.00 uur. Ze komt net uit haar dienst en is moe. Ze werkt al zo’n 25 jaar, vol toewijding in de verpleging, een zware job waar zij écht geknipt voor is. Zo één die we allemaal voor onze ouders en uiteindelijk voor onszelf wensen, mocht dat nodig zijn.

Ze is al bijna tien jaar mijn klant en veel van onze gesprekken gaan over haar werk. In het begin vertelde ze op een bijzonder lieve en respectvolle manier, over haar ‘oudjes’.. Tegenwoordig mag ze dat woord absoluut niet meer gebruiken.. Dat woord is blijkbaar uit ten boze want met de tijd werden haar lieve oudjes eerst cliënten en tegenwoordig heeft ze het over zorgvragers..

De omstandigheden in haar werk zijn de laatste jaren, o.a. door de bezuinigingen in de zorg, heel anders en níet altijd in positieve zin! Het valt namelijk echt niet altijd mee, om je werk in de verpleging, onder de huidige omstandigheden, te moeten doen. Waar zij vroeger alle tijd had om te doen wat zij het liefste deed: ‘zorgen voor mensen die het zo hard nodig hebben’, bestaat nu een groot deel van haar werk uit het naleven van protocollen en administratie voeren over zowat álle gesprekken die zij heeft met haar ‘zorgvrager’ en diens ‘mantelzorger’. …ook weer zo’n bizar woord. Vroeger, toen ik zelf vakantiewerk deed in dezelfde zorginstelling, sprak men gewoon over een zorgzame of lieve ‘zoon of dochter’ .

Daarnaast wordt haar werk ook vele malen zwaarder doordat de hele indicatiestelling op de schop is gegaan.. waar je vroeger, makkelijk en vaak op eigen verzoek, in een bejaarden- of verzorgingstehuis geplaatst kon worden, is dat tegenwoordig erg moeilijk vanwege de zogenaamde ‘zzp’. (kort uitgelegd: mensen met een indicatie voor ‘verblijf’ krijgen zorg toegekend in de vorm van een zorgzwaartepakket, afgekort dus zzp.) Tegenwoordig moet een patiënt er écht erg aan toe zijn, om in aanmerking te komen voor een opname. Moeilijk ter been zijn of een beetje vergeetachtigheid, zijn namelijk geen criteria meer om in aanmerking te komen voor een plek. De mensen die dus wél opgenomen kunnen worden kampen met behoorlijk zware lichamelijke en/of geestelijke ongemakken, waar véél meer zorg en aandacht bij komt kijken en het dus ook veel zwaarder voor de verpleging maakt.

Ook worden de mensen steeds ouder.. Gekscherend zegt mijn klant dan: Ja zeg, dank je de mieter, dát komt omdat wij in de zorg zo goed voor hen zorgen! Maar het gegeven is er wel…De vraag om zorg wordt echt steeds groter door de hoge leeftijden en de toenemende vergrijzing en daarmee dus in de praktijk de taak die op de verpleging rust, vele malen zwaarder. Heftig, als je bedenkt dat de bezuinigingen in de zorg maar door gaan..

Wij gaan dit probleem, zo samen aan mijn tafel, natuurlijk nooit oplossen.. Ik krijg door dit soort gesprekken alleen maar méér respect voor mensen die, zoals mijn klant, in de zorg werken. Ze is na een vroege dienst, dan ook terecht moe! En heeft het verdient om nu even door mij ‘verzorgd’ te worden..

En terwijl ik haar handen en onderarmen masseer, verteld ze gewoon door over haar ‘geweldige’ beroep. Over hóe dankbaar haar ‘zorgvragers’ zijn en haar ná de geboden hulp een compliment geven over de wijze waarop ze hen hielp. Ze praat over de voldoening die het haar geeft, als een zwaar dementerende een verandering in gelaatsuitdrukking laat zien : ‘Ze uiten het niet maar hun gezicht spreekt boekdelen en van sommige krijg ik als dank een kus. Dat zegt toch genoeg, Marjolijn! Ik zou nooit meer van werk willen wisselen, ik werk zo graag met ouderen. Zorg doe je met heel je hart en niet voor het geld!’… Ik kan haar echt wel zoenen om die laatste opmerking 🙂

Door ervaring ben ik (helaas) tot de conclusie gekomen, dat ik nooit oud wil worden, zoals de ‘zorgvragers’ van mijn klant. Mocht het toch zover komen en ik voor die tijd zelf geen maatregelen heb kunnen nemen.. please.. Laat er dan in godsnaam iemand voor mij zorgen, op de respect- en liefdevolle wijze, zoals mijn klant voor haar ‘oudjes’ zorgt!

20140321-180143.jpg


2 reacties

De Poort van Muiden

20140321-202825.jpg

Herinner je mijn blog over Co.Boost nog, waarin ik het had over een nieuw te openen restaurant in Muiden? Ik was daar met Ellen en onze buuf, die er een kleuradviesje had gegeven. Dat restaurant gaat nu bijna open en is van mijn buurman en (sappig detail) collega Ellen’s verloofde..

Wim Siegenthaler, horecaman in hart en nieren, opent op 1 april a.s. de deuren van ‘Restaurant De Poort van Muiden’.
Wim kreeg een klassieke horeca opleiding in Hotel de l’Europe. In de loop der jaren heeft hij enorm veel werkervaring opgedaan bij verschillende restaurants en hij runde 16 jaar lang, met veel succes, zijn eigen zaak ‘Jan en Alleman’ in Kortenhoef. Na even een tijdje wat andere dingen gedaan te hebben, ging het toch weer kriebelen.. Aan de Amsterdamsestraat, naast taveerne de Mol te Muiden, vond hij een uniek pandje met hele fraaie stijlelementen. Dit is dus de plek waar het vanaf dit weekend allemaal moet gaan gebeuren…

Vol passie vertelt Wim over zijn nieuwe toko;
‘Een Franse keuken met fusion invloeden.. Op de kaart voor elke portemonnee wel een gepast gerecht ; een portie saté, een lekkere biefstuk maar ook culinaire fijnproevers zullen volop aan hun trekken komen. Verrassend op het logo de tekst : “de Poort van Muiden voor drinken, eten en drinken” .. Jaja, je leest het goed… Lekker ontspannen wat drinken, vóór, tijdens en na het eten in een sfeervolle ambiance.’ Klinkt goed, toch?

Dit weekend alleen voor diner en vanaf 1 april a.s. open voor lunch, diner en borrel met eventueel een bittergarnituurtje..

Restaurant de Poort van Muiden
Amsterdamsestraat 26
1398 BL Muiden
Tel: 06 5533 8336

Wij hebben ons jaarlijkse teamavondje dit jaar meteen gepland ; heerlijk met zijn vieren uit eten bij de Poort van Muiden. Wim kennende, zal hij er alles aan doen om ons een heerlijk ‘uitje’ te bezorgen!

20140321-203145.jpg