www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Een bruin café

In mijn vroegere straat op de hoek ,

zit het bruine cafe Ome Loek.

Het was daar aan de bar waar ik heb gestaan .

‘k heb er met vrienden, vaak een drankje gedaan.

Je merkt het zodra je de deur binnen stapt :

Er worden naast pilsjes ook moppen getapt.

Je bent er welkom  , en je   praat met elkaar

over sport ,politiek ‘t maakt niet uit , zeg het maar.

Op de achtergrond ‘savonds zingt daar Dikke John

begeleid door zijn accordeon.

 

Achter de tap met z’n twee 

staan Oom Loek met z’n vrouw Desiree.

Zij houdt in de gaten en dat doet ze goed

wie er wát moet betalen en óf ie dat doet.

Of iemand misschien teveel praatjes verkoopt

de glaasjes niet leeg staan en de boel lekker loopt.

Je hoort verhalen in allerlei soort 

Je lacht om een mop die je rechts van je hoort.

Maar gingen ze zingen , dacht je eerst nog  oh nee!

Maar uiteindelijk zong je toch mee.

 

 Laatst op een verjaardag was er iemand die vroeg:

Hebben jullie in het dorp zo’n gezellige kroeg?

Die hebben wij niet ,dus het antwoord was Nee.

Maar ik dacht wel :verrek ,

Dat is eigenlijk wel gek!

Waaróm hebben wij hier geen echt bruin café ?

 

In Muiden zit Gieling ,Ome Ko en de Mol.

Die zitten- zo hoor ik – geregeld goed vol.

Er zijn in ons dorp ondernemers genoeg.

Nou , wie durft het aan en begint er zo’n kroeg ?

(Zoiets in ons dorp ,dat is toch gein…..

(Dat zou toch pas ECHT een Beleving zijn !)

Advertenties


1 reactie

2014 was ons blogjaar!

Oudejaarsdag is een uitgelezen dag om eens terug te blikken op ons eerste blogjaar als Meisjes van Mooi. Bijna een jaar geleden startte ik deze blogsite als project voor een opleiding die ik volgde. Mijn lieve collega’s Hanneke, Ellen en Joan vonden het een prima plan.

20140224-131300.jpg

Een nieuwe website met daarbij een eigen blog over alle ins en outs van de leukste no nonsens salon. Nooit hadden we kunnen vermoeden dat het nog zo’n puike blogsite zou worden ook! Misschien kunnen mijn Facebook vrienden zich mijn oproep nog herinneren, waarin ik vroeg om ons te gaan volgen. En dat jullie dat deden – maar inmiddels ook vele anderen – blijkt uit de volgende gegevens:

SONY DSCHet Louvre Museum in Parijs heeft 8,5 miljoen bezoekers per jaar. Deze blog werd in ons eerste jaar ruim 120.000 keer bekeken. Als ons blog een tentoonstelling in het Louvre Museum zou zijn, zou het ongeveer 5 dagen duren voordat zoveel mensen het zouden zien…

Er zijn 896 afbeeldingen geupload, met een totaal van 204 MB. Dat waren ongeveer 2 foto’s per dag. Wij meisjes zijn volgens mij nog nooit zo veel gefotografeerd om aan uniek beeldmateriaal te komen..image

De drukste dag van het jaar was 20 oktober met totaal 20.184 bezichtigingen. De meest populaire blog was die dag “Solar Nails“. Nooit gedacht maar het bleek een spraakmakende.. die dag gingen de statistieken elk uur door het plafond!IMG_5460

 

 

 

 

In 2014 plaatsten we 321 blogs… Niet slecht voor het eerste jaar!

20140708-143931-52771469.jpgDe vijf best bekeken blogs waren: Solar Nails in oktober – In memoriam in juli – Afvalrace in juli – Van kind tot mantelzorger in juli en Pleegzorg kinderen, wat een zorg in juni.. Ondanks vakantie was juli een druk bezochte maand.

 

 

20140622-215652-79012558.jpg

 

De top verwijzende sites waren 1) Facebook 2) Twitter 3) Meisjes van Mooi.. Mijn opleiding was niet voor niets…  we werden vaak gezocht EN gevonden via GOOGLE  😉

 

 

 

De meeste bezoekers aan de website kwamen uit Nederland, Belgie en de Verenigde Staten.. VS?? Cool!

image

imageWe kregen een certificering voor de website..

 

 

 

 

Omdat het dagelijks bloggen ons wat veel werd, vroegen we vaste gast-bloggers. Onze buuf Erna, Vic, Lot, Barbara, Leslie, Jasmijn, Claudia en mijn klant Monique, heel erg bedankt. WE HEBBEN VAN JULLIE BLOGS GENOTEN!

image

We hebben in 2014 totaal 30 lokale collega ondernemers een podium geboden in Mooi voor je netwerk.. We gaan er gewoon lekker mee door in het nieuwe jaar. Dus ben je ondernemer en wil je een netwerkblog.. meld je aan!

IMG_6032

We hebben om te kunnen bloggen dingen gedaan, die we normaal echt niet zouden doen.. Iedereen die ons een beetje kent weet dat we er geen fan van zijn….. sporten!

IMG_4858

We hadden een winnende bruid en20140625-165840-61120047.jpg

we hadden een echte bruid ..

IMG_4583

 

Het was ook ons jubileum jaar..

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/6df/62483848/files/2014/12/img_6025.jpg

Tien jaar Mooi in Muiderberg: Thuis op een achterkamer, een appartement bij het Rechthuis, Schoutenpad & van Ostadelaan en vijf jaar geleden in ons fijne pandje in de Dorpsstraat..

 

Het was voor ons een leerzaam en boeiend jaar. Fijn dat jullie daar onderdeel van wilde uitmaken.

En nu maken wij ons op voor het nieuwe jaar. Wij wensen iedereen een spetterende oudejaarsavond en een MOOI begin van het nieuwe jaar..

image

Liefs,
ook van Ellen, Hanneke en Joan

Marjolijn


3 reacties

Sinterklaas gedichten..

Dit jaar vieren we voor het eerst geen Sinterklaas meer. Er is een hoop gebeurd in onze familie. Mijn broer verongelukte, een groot verdriet. Ineens is hij er niet meer. We kunnen het nauwelijks bevatten.

Helaas vieren zijn kinderen Sinterklaas ergens anders.
Aan de ene kant vind ik het een opluchting. Het gestress om de juiste cadeaus te vinden binnen het gestelde budget ( wat mij in elk geval nooit lukte). De afspraak die we elk jaar weer maakten: jongens, niet te gek, we trekken lootjes en niet voor iedereen wat kopen!Om vervolgens tot de conclusie te komen op 5 december dat niemand binnen de familie zich er aan gehouden had.

Maar aan de andere kant…..
De grond lag altijd bezaaid met vrolijk ingepakte presentjes en we riepen steevast met z’n allen: nou, wat is het weer een hoop! Dank u Sinterklaasje!
De gedichten waren bij de familie van der Vegt altijd een traditie.
Wij deden nooit surprises. Nee, er moest gerijmd worden …. én goed!
Niet van die standaard rijmelarij, ” de Sint liep weer te denken wat hij jou nu moest gaan schenken”. Daar kwam je niet mee weg bij ons.
En vanaf dat je kon schrijven en lezen deed je mee.

IMG_5998.JPG
Mijn vader, tekstschrijver van beroep spande natuurlijk elk jaar weer de kroon. Zijn Sinterklaas pöezie ( want zo kon je het noemen) was niet te evenaren. Keurig uitgetikt met streepjes dáár waar de klemtoon moest (verbeten keek hij er op toe of je zijn gedicht niet verpeste door het niet ritmisch en te hakkelend voor te lezen).
Ik heb er nog veel bewaard. Het gedicht waarbij ik van Sinterklaas eindelijk gaatjes in mijn oren mocht laten schieten, bijvoorbeeld. Ge-wel-dig!
Of het gedicht over mijn au-pair carrière ( 48 uur, met heimwee en dus weer naar huis).In limerick-vorm, alle soorten rijmschema’s en geen zin die niet liep.

Mijn moeder was van het kopen en het inpakken maar maakte kleine korte gedichten. Meestal steeds rijmend op het zelfde, met een boodschap:
“Voor mijn kleine blonde meid,
Je was t alweer kwijt.
Omdat je alles in je kamer op de grond smijt.
En je moeder daar zo onder lijdt.
Doe wat aan je slordigheid!”

Mijn broer kon er ( als enige) helemaal niets van!
Dus zeurde hij bij mij om een gedicht of deed hij uiteindelijk op t laatste moment toch een poging. Dat werden dan gedichten van twee regels. Waar we met het hele gezin voor applaudisseerde: “Goed, hoor Frank! Geweldig.” Schaapachtig glimlachte hij dan….uh… “Volgende kado! Ik heb andere kwaliteiten.” En dát was een waarheid als een koe! We missen ze helaas nog elke dag.

Mijn kinderen hadden beide al snel het rijmvirus te pakken.
Mijn oudste moest vorig jaar het gedicht voor opa schrijven ( oei….).
Het was een meesterlijk gedicht, vol verwachting keek mijn zoon toe hoe zijn opa het voorlas. Mijn vader had de tranen in zijn ogen staan. Wat was hij trots op zijn kleinzoon! “Kijk: dát heb je nou van mij, gozer! Geweldig.”

Later, met de kleine kinderen van mijn broer werd het weer oppassen geblazen wat je schreef en zei maar lieten we de Sint langskomen met zijn pieten. De gezichtjes van die kleintjes , onbetaalbaar.
Mijn moeder rende heen en weer naar de keuken om haar goddelijke zelfgemaakte erwtensoep te halen en roggebrood met spek. De hele tafel stond vol met zelfgebakken speculaas en lekkernijen van marsepein en warme chocolademelk.
In ons enthousiasme waren we altijd veel te snel klaar met de kadootjes……
De hond speelde tussen de proppen kleurig inpakpapier.

IMG_5997.JPG
Dit jaar dus voor het eerst niets. Jammer, het is niet anders.
Stiekum verheug ik me op de tijd dat ik oma word….
Maar ik heb besloten om toch een beetje Sinterklaas te spelen.
Een aantal mensen die ons zo gesteund hebben dit afgelopen jaar, daar doe ik een kadootje door de bus en ik maak er een mooi gedicht bij!
En die erwtensoep, die eet ik lekker wel bij mijn ouders.


18 reacties

Gemis..

Vandaag kwam een van mijn trouwste klanten binnen, zelfde leeftijd als ik. Toen ik haar aan zag komen, merkte ik meteen dat er iets was. Ik wist dat haar moeder ernstig ziek was en hoorde elke twee weken hoe het ging. Het was al een paar weken duidelijk, dat het een aflopende zaak was. Toen ik vroeg hoe het ging, begon ze meteen te huilen: Haar moeder gaf ’t op. En terwijl ik met haar sprak, kwamen mijn eigen herinneringen boven..
Het is als met zoveel dingen. Je realiseert het je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Of het nou gaat om je familie, je vrienden of je klanten.. Er kómt een moment dat we er allemaal voor komen te staan; het missen van je ouders.

Mijn moeder werd ziek en stierf binnen een paar weken. Mijn moeder, die altijd zo sterk was, altijd actief, lag daar zomaar in een ziekenhuisbed en vocht tegen iets, waar ze met geen mogelijkheid van kon winnen.
Binnen no-time spraken we met artsen en een transfer verpleegkundige over kanker, uitzaaiingen, pijnbestrijding, op eigen verzoek naar huis gaan, 24 uurs verpleging en sterven. En tussendoor probeerden we nog van elkaar te genieten. Genieten van dat wat er nog wél was, van de tijd die we nog hadden, de momenten dat we, als familie, samen waren.
Het werd een soort van race tegen de klok en dat hield zó abrupt op.. Binnen 5 dagen na thuiskomst, was het gedaan. Haar lijf was moe, haar altijd sterke geest leeg van het vechten. En toen werd het stil. Zó ontzettend stil.. Het gekke was, dat ik ergens, diep down, ook toeleefde naar dat moment. Het was namelijk echt niet om aan te zien wat deze afschuwelijk ziekte met mijn moeder deed, zo wilde ze het niet en zo verdiende ze het zeker niet! Het was niet alleen voor haar slopend, maar ook voor ons, haar kinderen. En wat te denken van mijn vader, waar ze al bijna 60 jaar mee samen leefde. Kun je je voorstellen?

En toch… Op een niet te begrijpen manier was het ook een soort van opluchting, het lijden was voorbij. Dacht ik.. maar mijn lijden, ons lijden, begon tóen pas echt. Het gemis is zo ontzettend groot en het besef dat nooit meer iets hetzelfde zal zijn, is heftig. Ik zou haar zo graag willen vragen wat zij vond van de crematie, of zij heeft gezien wie er allemaal waren. We hadden niet eens echt tijd gehad, om met elkaar over haar wensen te praten. We deden alles zoals wij dachten dat zij het had gewild.
Ik wil haar nog zó graag vertellen hoe ik haar manier van leven bewonderde, dat ik haar mis. Ik wil haar antwoorden op mijn (levens)vragen, zoals zij dat het beste kon geven. Ik wil gewoon dat het weer wordt zoals het altijd was..
Maar ik wil iets wat onmogelijk is en dat frustreert me enorm. Het gemis van iemand die zo’n essentieel onderdeel van je bestaan was, doet echt zo onnoemelijk veel pijn.. En ik vraag me af, of het missen van je moeder ooit zal wennen. Misschien wil ik niet eens dat het gaat wennen. Omdat zij in dit gemis toch nog een beetje bij me is en mij op die manier een beetje kan volgen op het pad door mijn leven.

En terwijl ik afscheid neem van mijn (intens verdrietige) klant, realiseer ik me dat zij binnen een paar dagen, hetzelfde gevoel zal hebben als ik; Heimwee naar hoe het vroeger ooit was..

De rest van de dag ben ik compleet van slag.

20140402-224538.jpg

gemis