www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Doordenken..

Een tijdje geleden schreef Marjolijn een blog over een moeder uit het dorp die haar zoon een nier schonk. Dat deed mij terugdenken aan een tijd, alweer lang geleden, in mijn vorige carrière. Ik werkte in het AMC op de afdeling longziekten en opeens ging je aan bepaalde aandoeningen niet meer automatisch dood maar kwam de experimentele mogelijkheid van een longtransplantatie. De criteria waar je als patiënt aan moest voldoen waren streng! Eigenlijk kwam het er overdreven gezegd op neer dat je binnen een jaar aan je aandoening moest overlijden maar een conditie van onze Sotsjischaatsers moest hebben…. En voor dat laatste kwam ik in beeld, het behouden wat je had en het liefst verbeteren.

En dan komt het beeld weer op mijn netvlies van ‘mijn’ eerste transplantatie patiënt: Mw E , een vrouw van 42, met twee puberzonen en in scheiding met haar echtgenoot omdat hij haar benauwdheid niet aan kan zien.
Ze heeft een ernstige erfelijke vorm van emfyseem die verergerd word door roken. Als ik haar ontmoet zie ik een slecht verzorgde vrouw, ernstig benauwd en continu zuurstofafhankelijk. Ze is somber en klagerig, en moeilijk te motiveren (niet helemaal onbegrijpelijk als douchen en aankleden je al zoveel energie kost als het beklimmen van de Alpe d’Huez, en dan komt er iemand langs die zegt dat je moet lopen, fietsen en roeien…). Ze is meer opgenomen op de afdeling dan thuis omdat het met alle spanningen daar teveel energie vergt om thuis te zijn…
Na veel discussiëren komt ze op de lijst (roken), en gelukkig komt ze aan de beurt voor ze overlijd.

Toen de longen waren aangeslagen kwam ze langs op de afdeling, het ging thuis zo goed met haar dat opname niet nodig is, en mijn ogen vielen uit hun kassen. Ze was vrolijk, lacht veel, zag er fantastisch uit, ze genoot van het leven en was niet meer benauwd, en leek in geen velden of wegen op de vrouw die ze was toen ik haar ontmoette. De zonen, die extra dwars waren toen ze dachten dat ze zou overlijden en zij verder moesten zonder moeder, waren lief en vooral zorgzaam. Haar man was vertrokken en ze had het goed alleen met haar kinderen. De klagerige sombere vrouw was veranderd in een sterke vrouw, mooi door haar kracht!

Maar waarom dit lange verhaal? Deze ervaring was onmogelijk geweest als er niet een donor was geweest die zijn/haar longen na overlijden af had willen staan. En dat geldt voor al die 1000-en mensen die wachten op een donororgaan! Hun leven hangt af van een ander die zijn organen afstaat na zijn dood! Veel mensen geven als argument dat artsen niet genoeg hun best voor je zouden doen als ze weten dat je donor bent… Maar ook uit eigen ervaring weet ik dat het gesprek over donorschap en donatie pas gevoerd wordt als de strijd verloren is. Pas na het overlijden van iemand word gevraagd of diegene donor is en of de familie/nabestaanden dat zouden willen.

Daar komt ook die eigen ervaring ter sprake. Mijn vader kwam in 1995 om bij een auto-ongeluk en wij wisten dat hij donor wilde zijn. Voor veel vitale organen was het al te laat maar huid en hoornvliezen konden nog wel!
De wetenschap dat er mensen zijn die weer kunnen zien dankzij hem, of die minder pijn hebben bij brandwonden is voor mij een troost geweest in die tijd! Het gaf toch iets positiefs aan zijn volstrekt zinloze overlijden!

Kortom, denk nog eens na over donorschap!! Natuurlijk is ieder argument om het niet te doen een goede, maar het zou zo zonde zijn als er niets gebeurd alleen omdat je er nooit over hebt nagedacht! https://www.donorregister.nl/uwregistratie/

20140302-175010.jpg

Advertenties