www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


5 reacties

Ik ga U missen!

Afgelopen donderdag kreeg ik het telefoontje wat ik al een tijdje verwachtte.”Je hoeft niet meer te komen bij mijn moeder, ze is overleden”….
Goedemiddag!

Inmiddels 6 jaar terug, belde ze mij op:
“Met Mevrouw Driessen, ik zag uw advertentie in het blaadje van de Huisvrouwen vereniging. Kan ik bij u een afspraak maken?”
In die tijd had ik nog mijn salon aan huis, begane grond. Dat was mooi want mevrouw was inmiddels 88.

Ze maakte meteen een geweldige indruk op me.
Klein, koket, goed verzorgd en hele pittige, donkerbruine ogen met enorme wimpers.
Ze was komen lopen van af haar huisje en daar was ze trots op en terecht!
Eenmaal in mijn stoel vertelde ze honderd uit. Over haar grote gezin, 6 kinderen en een man ( het was een goeie man!) die op zee was.
Wassen met de hand, het eten altijd vers gemaakt, iedereen was welkom. Streng zijn, adviseerde ze mij, streng maar rechtvaardig, dat is het beste voor je kinderen.(lukt me maar matig….by the way, maar dat terzijde).Haar man overleed vrij vroeg en plotseling, ze redde het prima alleen.
Stoere dame! Ze kreeg klein- en achterkleinkinden, ze zag ze allemaal geregeld en ging nog (mind you!) op haar 90e naar Amerika om haar kleindochter en achterkleinkinderen op te zoeken!

Inmiddels woonde ze in een klein woninkje, vlakbij het bejaardenhuis, zielsgelukkig naast haar vriendin. Elke dag dronken ze koffie en kletsten met elkaar. Ze hielden elkaar goed in de gaten en hadden de afspraak : Wij gaan niet naar het grote huis!( het bejaardentehuis vlakbij). Dat was een vreselijk idee voor de dames. Dán was je leven écht voorbij! Alleen maar oude mensen daar!
Mevrouw Driessen paste zich prima aan aan haar tekortkomingen die nou eenmaal toch onvermijdelijk zijn als je ouder wordt. Ze had een knop om haar nek, een wandelstok en een rollator. Haar kinderen verzorgden haar uitstekend en ze was gelukkig zo.

Toen ik met mijn salon naar de Dorpsstraat verhuisde, boven dus met echt een behoorlijk steile trap, ging ze met me mee. Ik vroeg me af of ze de trap wel op kon, inmiddels bijna 91. Ze kwam binnen en terwijl ik haar jas ophing en me omdraaide om haar naar boven te helpen, was zij die trap al op gelopen en lachte ze me ,van bovenaf, uit! “Kan ik nog prima hoor, zullen we beginnen?” Mijn collega’s beneden en hun klanten zaten met de monden open van verbazing…

Nog een jaar lang kwam ze bij mij in de Dorpsstraat, ik haalde haar wel op met de auto inmiddels en bracht haar dan weer thuis.
Soms gingen we dan even naar de Spar om wat vogelzaad te kopen want ze voerde haar vogeltjes elke dag.Toen ineens belde ze en zei:” Ellen, ik kan niet meer komen, het word me te zwaar. Ik blijf thuis en ga nergens meer heen”.
Vanaf die dag ging ik elke 4 weken naar haar, in haar oergezellige huisje.
Kop koffie erbij en luisterend naar haar mooie verhalen over vroeger. Ik merkte wel dat ze vaker dingen ging herhalen maar dat maakte mij niet uit.
Ze was altijd belangstellend naar mijn leven, kinderen en werk.
Soms was ze dingen kwijt en hielp ik haar zoeken, hilarisch was dat toen haar kunstgebit verdwenen was…. ( uiteindelijk gevonden, we hadden lol!)
Ze gaf me goeie raad en een rol snoep of met kerst een heerlijk kerstbrood.
Het geld mocht ik zelf pakken, uit haar tas. Haar ogen waren slecht.

Langzaam ging ze achteruit, ik ben wel eens halsoverkop met haar naar de huisarts gereden omdat ze het benauwd had, ze verdomde het om haar kinderen te bellen, als de dood dat ze naar het ziekenhuis moest en niet meer terug kon naar haar huisje.
Sterk als ze was, zag ik wel dat het steeds minder werd.
4 weken geleden zag ik mijn mevrouw Driessen voor het laatst…
Ik voelde het gewoon, alles deed haar pijn wat ik moest doen en ze leek er totaal niet meer bij met haar hoofd.
Ze werd inmiddels volledig verzorgd en alle zelfstandigheid was weg, ook de felle oogopslag en haar babbels. Haar dochters spraken voor haar. Dat irriteerde haar wel maar ze had de kracht niet meer om er echt wat van te zeggen.

Ze is dus overleden, ik kreeg een kort telefoontje van haar dochter.
“Je hoeft niet niet meer te komen want ze is overleden”… Bedankt.
Ik denk dat haar kinderen niet in de gaten hadden dat mevrouw Driessen en ik het erg goed met elkaar konden vinden.

Rust zacht, lieve Mevrouw, ik vond u lief , ik ga u missen!

20140731-004527-2727249.jpg


9 reacties

Onze doktersassistente..

Zo lang als ik me kan herinneren, heeft onze huisartsenpraktijk één en dezelfde doktersassistente. Huisartsen kwamen, huisartsen gingen en de enige constante factor was zij.. Zij kende iedereen bij naam, kende je achtergrond, wist wat er speelde en wat je nodig had. De perfecte schakel tussen patiënt en huisartsen. En nu? Nu gaat ze weg! Een beetje uit zichzelf maar eigenlijk min of meer gedwongen door een situatie waar ze zich niet in kan vinden en heel ongelukkig van wordt.

Er ging een schok door de dorpsgemeenschap, toen dat nieuws bekend werd.. Zij weg? Dat kan niet waar zijn.. Helaas voor ons allemaal, het is een feit! En wat krijgen we er voor terug? Nou dit dus:

Een nieuwe huisarts en nieuwe assistenten, met allemaal nieuwe regels, voorwaarden en dingen waar je je als klant/patiënt aan moet houden, zonder dat je van te voren, op een behoorlijke manier, op de hoogte bent gesteld..

In plaats van een persoonlijke benadering een hele onpersoonlijke.. Te beginnen met een antwoordapparaat waar geen doorkomen aan is! En dat is met name heel erg jammer, zeker voor de ouderen inwoners, die er niets van snappen.

Nóg minder privacy aan de balie want ze vragen het hemd van je lijf… Ook al zit de wachtkamer, pal achter je, mutje vol…

Een grote mond als je je niet houdt aan de nieuwe regels.. Ja echt! Snoeihard de kous op je kop!

We hebben nu DOKTER Weijmans in plaats van Jaap… Maar daar heb ik dan toevallig maling aan want uiteindelijk ís en blijft hij mijn huisarts. Er is geen zakelijke deal die daar iets aan zal veranderen.

Veranderingen zijn meestal moeilijk om te ‘pruimen’, zeker als iets al jaren gaat, zoals het gaat en je eigenlijk niet beter weet.. Veranderingen zijn overal en je zult er uiteindelijk wel aan wennen. Toch zit het me in dit geval niet lekker!

Hoe kan een zakelijke deal nou zo doorgetrokken worden, dat er slachtoffers moeten vallen? Twee doktersassistenten en een apothekers assistente.. Ja, bij een reorganisatie van een miljarden bedrijf maar bij een kleine, dorpse groepspraktijk? Wie of wat is het volgende? Alle vertrouwde huisartsen weg? Online consulten? Eerst je klacht kenbaar maken op een antwoordapparaat? Nog meer boze, ontevreden en verdrietige patiënten?

Zakelijk gezien is de uitdaging bij het vernieuwen van iets, naar mijn mening, om te kunnen omgaan met onzekerheden en een weg te vinden tussen alle nieuwe en oude gewoonten. Om werkelijk in contact te staan met de buitenwereld en tijdig in te spelen op wat dáár gebeurt. Om daar waar kán, in de organisatie ruimte te organiseren voor ‘experimenten’ met de nieuwe manier van denken en doen maar zeker ook om dátgene wat goed is, ook al is het een oude methode, vast te houden en te koesteren. En dát samen met alle medewerkers te doen, echt in gesprek en ondersteunend naar elkaar en voor elkaar..

En persoonlijk gezien? Ik heb maar één woord: KLOTE!
Sorry een andere benaming heb ik er niet voor. Ik ben namelijk boos.
Boos en teleurgesteld!
Een dorpse groepspraktijk draait op de ‘ons kent ons’ formule’ en niet op een ‘ ik ben de baas dus ik bepaal’ methode..
Om maar te zwijgen van het feit dat niemand, echt geen enkele patiënt, op de hoogte werd gesteld van een overname van de praktijk. Ik zie al dat mijn klanten dat gebeurd.. Van de een op de andere dag zit er ineens een ander aan hun handen of voeten te frunniken en dat moeten ze maar heel gewoon vinden? Het lijkt me niet! Zo ga je niet om met klanten die al jaren voor brood op de plank zorgen.

En onze vertrouwde doktersassistente?
Ik ging haar net even gedag zeggen, geluk en gezondheid wensen voor de toekomst en bedanken. Bedanken voor al haar goede zorgen, niet alleen voor mij maar ook voor mijn ouders en mijn eigen gezin. Toen ik, druipend van de regen binnen stapte in de wachtkamer, zag ik haar, zoals ik haar áltijd zag, als ik binnenkwam en zei ze: Hey Marjolijn!
Terwijl ze dat zei bedacht ik me dat dit de laatste keer was dat ik in die praktijk, op die manier begroet zou worden. Haar nieuwe collega’s weten niets van mij, kennen me niet, zullen nooit echt weten wat mijn achtergrond is of wat ik nodig heb..

20140728-172818-62898599.jpg


2 reacties

Plotseling afscheid…

Naast masseren bij Mooi geef ik op maandagavond een uur gym aan wat oudere meisjes (60+) in Naarden. In het vorig seizoen kregen we het verdrietige bericht dat er bij één van mijn dames voor de tweede keer in twee jaar kanker is geconstateerd. Na ieder doktersbezoek en ook na de operatie is er niets meer aan te doen, ze wordt gewaarschuwd voor een pijnlijk ziekteproces waarin ze niets meer kunnen doen dan pijnmedicatie.

Tot grote verbazing van mijn hele groep is ze 3 weken na de operatie alweer van de partij en gaat met haar onstuitbare optimisme aan de slag. Tot november is ze van de partij, dan heeft ze zoveel pijn dat ze stopt, tot haar eigen maar ook ons grote verdriet. Begin november geven zij en haar man nog een prachtig feest vanwege haar 50-jarig huwelijk en onze hele groep is uitgenodigd. We hebben regelmatig telefonisch contact en in één van de laatste gesprekken zegt ze dat ze het fijn vindt als ik eens langs kom, natuurlijk is de belofte snel gedaan, maar de eerste weken komt het er niet van….

Gisteren ging ik langs en vlak na binnenkomst vertelde ze dat het niet meer ging, de pijn had het plezier in het leven overgenomen. De beslissing was de avond ervoor genomen, het hele gezin was het er mee eens en zo neemt ze naast de regie over haar leven, ook de regie over haar dood.
Zo fijn dat dat kan in Nederland, maar na echt afscheid te hebben genomen op een hele mooie, fijne manier was ik tot het schrijven nu, wel erg trillerig. Raar en verdrietig te weten dat deze sterke, vrolijke, altijd optimistische vrouw er volgende week niet meer is….

20140410-174520.jpg


16 reacties

Afscheid

In de afgelopen jaren heb ik met een aantal klanten een wel heel bijzondere band opgebouwd. Niet omdat ze aardiger zijn dan de anderen maar omdat je deelgenoot mocht zijn van een hele heftige fase in hun leven.

Vrijwel meteen nadat ik als zelfstandige begonnen was, kwam er een nieuwe klant van buiten mijn netwerk. Van een goede vriendin had zij een ‘verwenbon’ gekregen omdat zij, volgens haar vriendin, wel een opkikker kon gebruiken.. Net uit haar chemokuur, maakte ik mooie, rode, acrylnagels en vanaf dat moment werden die haar handelsmerk. Meteen hadden we een klik en ze werd een hele trouwe klant. Uren kon ze vertellen over haar werk, haar vakanties, haar vrienden, de feestjes waar ze heen ging, haar vrijwilligerswerk, het koor waar ze in zong, de gezellige uitjes na een ziekenhuisbezoek(want na iets naars moest je iets leuks doen… ) Zij deed echt altijd álles vol overgave.

Helaas was ze al een hele tijd ongeneselijk ziek en veelvuldig onderging ze zware behandelingen maar bleef, ondanks alles, altijd positief. Tumormarkers werden door haar nauwlettend in de gaten gehouden, behandelingen grootmoedig gedragen en telkens krabbelde ze toch weer uit een diep dal. Ze bleef gefocust op haar genezing. Ongelofelijk knap, hoe deze vrouw dat elke keer weer deed. En hoe ziek ze ook was, ze blééf haar uiterlijk maar zeker haar nagels belangrijk vinden. Bijzonder was het, ondanks alle chemo’s, medicijnen en operaties, dat haar nagels geweldig bleven zitten. Die nagels waren voor mij het voorbeeld van hóe deze mooie vrouw was: kleurrijk, krachtig en onverwoestbaar.

Jaren lang bleef ze komen voor ‘verwenbehandelingen’ in onze salon. Soms was ze echt te zwak om zelf op de fiets naar de salon te komen maar dan haalden we haar gewoon thuis op en brachten haar na afloop van de behandeling terug. Tijdens zo’n ritje huiswaarts, stelde ze me plotseling de vraag: Marjolijn, zorg jij tot het eind voor mijn handen? Ik viel helemaal stil maar kon haar, voor ze uit de auto stapte toch die belofte doen: Natuurlijk zorg ik voor je handen!

De twee jaar die daar op volgden, waren niet gemakkelijk voor haar. De ziekte werd almaar erger en de behandelingen zwaarder, zelfs ondraaglijk. Toch bleef ze haar afspraken nakomen.. Ze belde me dan de avond voor de afspraak op om een tijd af te spreken, zodat één van ons haar zou kunnen halen. De dag voor onze laatste afspraak werd ik niet door haar gebeld maar door een verpleegster, die mij vertelde dat het niet goed ging en dat onze afspraak niet kon doorgaan.. Van haar vriendinnen hoorde ik, de dagen daarna, dat het een aflopende zaak was. Ze was moe gestreden.

Een paar dagen hoorde ik niks maar toen belde één van haar beste vriendinnen me op, met het vreselijke nieuws dat zij was overleden. We spraken even en toen kwam de vraag: ‘weet je nog wat je haar destijds beloofde over haar handen?’ Ik wist meteen waar zij op doelde en sprak met haar af om de volgende ochtend langs te komen,

Anderhalf uur heb ik, met hulp van Hanneke, geprobeerd de meest mooie rode nagels voor deze bijzondere vrouw te maken. Een toch best zware en emotionele klus maar dít was hoe zij het wilde en dát was wat ze verdiende. Ik had me geen mooier en respectvoller afscheid kunnen bedenken.. Afscheid van een, voor ons, hele bijzonder vrouw, die we nooit zullen vergeten.

20140206-233456.jpg