www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


16 reacties

Afscheid

In de afgelopen jaren heb ik met een aantal klanten een wel heel bijzondere band opgebouwd. Niet omdat ze aardiger zijn dan de anderen maar omdat je deelgenoot mocht zijn van een hele heftige fase in hun leven.

Vrijwel meteen nadat ik als zelfstandige begonnen was, kwam er een nieuwe klant van buiten mijn netwerk. Van een goede vriendin had zij een ‘verwenbon’ gekregen omdat zij, volgens haar vriendin, wel een opkikker kon gebruiken.. Net uit haar chemokuur, maakte ik mooie, rode, acrylnagels en vanaf dat moment werden die haar handelsmerk. Meteen hadden we een klik en ze werd een hele trouwe klant. Uren kon ze vertellen over haar werk, haar vakanties, haar vrienden, de feestjes waar ze heen ging, haar vrijwilligerswerk, het koor waar ze in zong, de gezellige uitjes na een ziekenhuisbezoek(want na iets naars moest je iets leuks doen… ) Zij deed echt altijd álles vol overgave.

Helaas was ze al een hele tijd ongeneselijk ziek en veelvuldig onderging ze zware behandelingen maar bleef, ondanks alles, altijd positief. Tumormarkers werden door haar nauwlettend in de gaten gehouden, behandelingen grootmoedig gedragen en telkens krabbelde ze toch weer uit een diep dal. Ze bleef gefocust op haar genezing. Ongelofelijk knap, hoe deze vrouw dat elke keer weer deed. En hoe ziek ze ook was, ze blééf haar uiterlijk maar zeker haar nagels belangrijk vinden. Bijzonder was het, ondanks alle chemo’s, medicijnen en operaties, dat haar nagels geweldig bleven zitten. Die nagels waren voor mij het voorbeeld van hóe deze mooie vrouw was: kleurrijk, krachtig en onverwoestbaar.

Jaren lang bleef ze komen voor ‘verwenbehandelingen’ in onze salon. Soms was ze echt te zwak om zelf op de fiets naar de salon te komen maar dan haalden we haar gewoon thuis op en brachten haar na afloop van de behandeling terug. Tijdens zo’n ritje huiswaarts, stelde ze me plotseling de vraag: Marjolijn, zorg jij tot het eind voor mijn handen? Ik viel helemaal stil maar kon haar, voor ze uit de auto stapte toch die belofte doen: Natuurlijk zorg ik voor je handen!

De twee jaar die daar op volgden, waren niet gemakkelijk voor haar. De ziekte werd almaar erger en de behandelingen zwaarder, zelfs ondraaglijk. Toch bleef ze haar afspraken nakomen.. Ze belde me dan de avond voor de afspraak op om een tijd af te spreken, zodat één van ons haar zou kunnen halen. De dag voor onze laatste afspraak werd ik niet door haar gebeld maar door een verpleegster, die mij vertelde dat het niet goed ging en dat onze afspraak niet kon doorgaan.. Van haar vriendinnen hoorde ik, de dagen daarna, dat het een aflopende zaak was. Ze was moe gestreden.

Een paar dagen hoorde ik niks maar toen belde één van haar beste vriendinnen me op, met het vreselijke nieuws dat zij was overleden. We spraken even en toen kwam de vraag: ‘weet je nog wat je haar destijds beloofde over haar handen?’ Ik wist meteen waar zij op doelde en sprak met haar af om de volgende ochtend langs te komen,

Anderhalf uur heb ik, met hulp van Hanneke, geprobeerd de meest mooie rode nagels voor deze bijzondere vrouw te maken. Een toch best zware en emotionele klus maar dít was hoe zij het wilde en dát was wat ze verdiende. Ik had me geen mooier en respectvoller afscheid kunnen bedenken.. Afscheid van een, voor ons, hele bijzonder vrouw, die we nooit zullen vergeten.

20140206-233456.jpg