www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Mooi voor de vakantie: De Dolle Pony Donderdagen!

11724713_939369629418267_1700114768_oDe schoolvakanties zijn begonnen en terwijl jij nog druk aan het werk bent, ben je ondertussen van alles aan het bedenken om je kids bezig te houden. Het is elk jaar weer een enorme klus!
Hoe fijn is het dan, dat er mensen bestaan die met je meedenken? Sacha en Lisa ter Beek wonen op een prachtige boerderij tussen Muiden en Muiderberg en stellen op een aantal donderdagen in juli en augustus hun deuren open voor kinderen, die nog niet of zelfs helemaal niet op vakantie gaan. Top idee, geweldige vakantieactiviteit en MOOI genoeg om hier even met jullie te delen:

 

Ben je tussen de 6-12 jaar, gek op ponies en andere boerderijdieren? Of ken je een persoontje in deze leeftijd die het leuk lijkt? Kom dan op donderdag tijdens de vakantie naar de boerderij! Hier leer je in een kleine groep van zes kinderen over de verzorging van en omgang met ponies en paarden.

11715099_939369849418245_631472843_o

We gaan poetsen, spelen, uitmesten, knutselen, hooi halen en je kruiwagen behendigheid trainen! Tussendoor met de honden ravotten en wandelen, koeien kijken en natuurlijk de boerderij verkennen. De Dolle Pony Donderdagen zijn op: 16 juli (VOL), 23 juli, 30 juli en 6 augustus van 10.00 uur – 16.00 uur. Prijs: 35 euro per dag.

11694190_939370139418216_1282205882_n

11720820_939370156084881_2006970244_oAanmelden kan per e-mail: beek@hetnet.nl
Hoop je te zien op “De Schelpenhoeve”

Groeten van Sacha en Lisa ter Beek.

 

Advertenties


Een reactie plaatsen

Op elk potje past een deksel – Over de lofrede van Aristophanes door Vic

Aristophanes-characterHikkend probeert hij zijn betoog, zijn rede, over de liefde te starten. De grappenmaker. De satire in de dialoog. Hij laat de geneesheer Eryximachus toch maar voorgaan. Aristophranes lijkt een vreemde eend in de bijt in de groep geleerde mannen. Hij schrijft geen tragedies, hij is geen filosoof en geen geneesheer. In de groep komt hij over als de meest simpele ziel. Desalniettemin stelt hij de oorsprong van de liefde en de mens (en daarmee het aandeel van Eros) op een uiterst sterke wijze. De kern van zijn betoog doet zijn hakkelende start vergeten. Aristophanes, en zijn lofrede over de gesplitste mens is symbolisch, emotioneel, redelijk, vooruitstrevend, maar boven al romantisch.

 

Mythe
Aristophranes omschrijft een mythe over het ontstaan van de mens. De mens is niet het soort mens dat wij nu mens noemen. Hij was vroeger een geheel. Hij was krachtig met vier benen, twee hoofden en vier armen. Zo sterk dat ze de goden probeerden te bestormen. De goden moesten wat bedenken, om zichzelf veilig te stellen. De mens vernietigen? Zeus kwam met een plan: de mens verzwakken. De mens moet worden gesplitst in twee gelijke helften. Apollo zorgde dat een mens kon lopen op slechts twee benen, evenwicht had, slechts twee armen en één hoofd in plaats van het dubbele. Zo was de mens verzwakt, en konden ze niet langer de goden proberen aan te vallen. ‘’Wegens ons onrecht zijn wij door de godheid gescheiden.’’

Herinnering
De gekozen rede in de dialoog Symposium van Plato geeft het wereldbeeld weer, waar ik het liefst in zou geloven. Een vorm van het lot. Dat als men verliefd wordt dat dat is, omdat ze een gedeelte van zichzelf mist en vindt in de ander. Een vorm van een herinnering aan de eenheid die men had voor de splitsing en nu ontbreekt zonder de ander. ‘’Zo is ieder van ons een brokstuk van een mens, omdat hij vaneengesneden is, twee uit één , zoals de schollen. Daarom zoekt ieder steeds zijn eigen wederhelft.’’ De mens herinnert het bestaan wat zij voor de splitsing had en gaat hevig op zoek naar de eenheid die zij vormde met de andere persoon. Dat is liefde.

Vooruitstrevend
Aristophanes zijn denkwijze is vooruitstrevend, voor zijn tijd geschreven, en dat maakt hem zo sterk. Man en vrouw kunnen een geheel zijn en verliefd zijn, maar ook een vrouw-vrouw of man-man-relatie veroordeelt hij niet. Deze liefdesverhouding is dan niet bedoeld voor de voortplanting, maar gebaseerd op lust. De relatie behoeft geen huwelijk, zij wordt overspoeld met vriendschap, vertrouwelijkheid en liefde. Dit gesprek heeft zich voor 399 v. Christus afgespeeld. Aristophanes is ruimdenkender over homo-liefde dan een gemiddelde Amerikaan 2414 jaar later.

Eros
Eros heeft meerdere betekenissen. Hij is een god, de zoon van Aphrodite, die de splitsing kan opheffen, zodra wij onze wederhelft hebben gevonden. ‘’Sinds lange tijd is dus de liefde voor elkander aan de mensen ingeplant en is Eros de hereniger van onze oorspronkelijke natuur en tracht hij uit twee één te maken en de menselijke natuur te genezen.’’ Hij maakt ons ‘gedeelde-mensen’ weer tot één geheel. Daarnaast is Eros een drang naar het één worden. Het is dus de begeerte naar eenheid, en daarnaast het bereiken van die eenheid voor de eeuwigheid.

Zwak
In zijn lofrede doet Artisophanes overkomen alsof hij zwak is. Hij doet alsof hij ook maar iets roept, en verzoekt Eryximachus hem niet af te kraken. Het doet mij denken aan iets dat Socrates herhaaldelijk heeft gesteld ‘’hij meent iets te weten zonder dat hij het weet en ik, onwetend als ik ben, meen ook niet het te weten. Ik schijn in elk geval een klein beetje wijzer te zijn dan hij, juist hierdoor dat ik wat ik niet weet ook niet meen te weten.’’. Door zich kwetsbaar op te stellen in zijn rede en te pretenderen het niet te weten, kijkt men met een andere blik naar zijn rede. Iemand die ergens zeker van lijkt te zijn, is vaker zwakker, aangezien die een vaste blik heeft zonder bijgesteld te kunnen worden door de wijsheid van een ander. Door het simpele en voorzichtige van Aristophanes maakt hij de aanhoorder mild gestemd, waardoor zijn verhaal krachtiger wordt.

De lofrede van Aristophanes is het meest geslaagd, omdat hij een romantisch denkbeeld heeft, waar nog steeds mensen graag in geloven. Het is beeldend door de mythe over de splitsing van de mens. Voor velen vandaag de dag is het levensdoel gelukkig zijn. Geluk is het doel, liefde het middel. Men is op zoek naar een wederhelft, soulmate, een zielsverwant waar men samen één mee kan zijn. Aristophanes is vooruitstrevend, open-minded als het gaat om relaties met hetzelfde geslacht, en dat is zelfs 24 eeuwen later nog steeds niet vanzelfsprekend. 

 Vic Vlaanderen

April 2015

potje dekseltje


1 reactie

Het kerstgevoel van Barbara: Heiligabend

Vanavond is het zover. Na een maand van voorbereiding, voorpret en de nodige kerststress… is het eindelijk kerstavond! Of zoals de Duitsers het noemen: ‘Heiligabend’. Als kind van een Duitse moeder ben ik opgegroeid met een heleboel kersttradities. De decembermaand zit propvol: van kerstkoekjes bakken en strooien sterren knutselen tot kerstmuziek oefenen en uitgebreid kerstpost schrijven.

Oh, en vergeet de kerstliedjes, kerstgedichten, kerstmarkten en het kerstmenu niet! Kerst is een serieuze aangelegenheid in Duitsland. En daar geniet ik ieder jaar met volle teugen van. Vanavond is het hoogtepunt: Heiligabend.

Weihnachten 1

Sinds ik me kan herinneren, gaat alles op Heiligabend ieder jaar precies hetzelfde. ’s Ochtends rennen de kinderen naar beneden: het laatste deurtje van de Adventskalender openmaken. Aaah, een extra groot chocolaatje! Daar kun je het dan ook meteen de hele dag mee doen, want de 24e zijn ouders veel te druk om op zoiets simpels als een boterham te letten.

Moeder staat met verhit hoofd in de keuken – de voorbereidingen van het grote kerstmaal op de 25e lopen op hoogtoeren. Vandaag, de 24e, zal er weinig gegeten worden, maar morgen staat er een gans op tafel. Vader is… ja, waar is vader eigenlijk? Nu je er over nadenkt, heb je hem al dagen niet gezien. Hij komt ’s avonds laat binnen en rommelt wat in de gangkast (op slot) en verdwijnt dan achter de gesloten deuren van de woonkamer.

De hele dag hangen de kinderen maar wat rond. Het wachten is zó saai – en dat is echt een onderdeel van het feest. Eind van de middag trekt iedereen zijn feestkleren aan. En dan, rond een uur of vijf, rinkelt er een belletje. Of eigenlijk moet ik zeggen: klinkt er een klokje! Dat is het teken dat je eindelijk naar beneden mag, de woonkamer in.

Alle lampen zijn uit. De deur gaat open… en daar staat de kerstboom! (Traditioneel zie je de boom voor het eerst op kerstavond zelf. Dus dáár was vader de hele tijd zo druk mee…) De boom, stralend, in het licht van echte kaarsen. Versierd met zelfgemaakte sterren en kleurige ornamenten, resultaat van generaties geknutsel en kerstmarktjes afstruinen. Op alle tafels staan branden kaarsen. Onder de boom: een stapel kadootjes, in prachtige pakjes. Wat een gezicht!

Weihnachten 2

Maar denk je dat je nu meteen mag uitpakken? Zeker niet! Nu begint het ‘kerstprogramma’. Iedere Duitse familie heeft zijn eigen invulling en tradities, maar op 24 december gaat het er toch in bijna alle huiskamers bij onze Oosterburen hetzelfde aan toe:

Eerst komt er een eenvoudige maaltijd op tafel, vaak ‘Kartoffelsalat und Würstchen’. Inderdaad: op kerstavond eet je een simpele salade en een knakworstje. (Het traditionele familie-eten, met 10 man rond de gans, dat is dus morgen.)

Dan begint de viering. En denk niet dat je in vijf minuten klaar bent: de meeste families gaan samen uitgebreid kerstliederen zingen, de kinderen zeggen kerstgedichten op en spelen iets kerstigs op de blokfluit, viool of xylofoon. Samen leest de familie het kerstverhaal voor, en of je nu diep gelovig bent of helemaal niet, je weet precies op welk moment in het verhaal moeder een traantje weg zal pinken…

En dan, als de ‘engelen zingen’, wenst iedereen elkaar een gelukkig kerstfeest. Met een kus op de mond en een diepe blik in de ogen. En nu…. kadootjes! Met veel aandacht voor elkaar en de gever. Voor de meeste kinderen is het overigens een beetje vaag, of ze hun pakjes nu van de kerstman, het kerstkind of toch van tante Lieselotte krijgen. (Mijn dochter denkt geloof ik dat Baby Jezus haar verlanglijst heeft goedgekeurd.) Maar één ding staat vast: de ‘Bunte Teller’, tot de nok toe gevuld met koekjes, chocola, mandarijnen en noten, die krijg je van mama.

Terwijl de ouders elkaar een glaasje Glühwein inschenken, liggen de kinderen met een snoet vol chocola onder de bank met hun Playmobil Piratenschip te spelen. Over een uurtje begint de kerstnachtdienst.

Was het maar vast vanavond… ik wens je een gelukkig kerstfeest!

Frohe Weihnachten!


2 reacties

Het Kerstgevoel van Claudia

kerstbooomlr

Kerstboom aan de sluis, Muiden Foto©Claudia Otten

Als ik heel eerlijk ben had Kerst een lange tijd niet zoveel betekenis voor mij. Dat komt denk ik deels door mijn onconventionele en atheïstische opvoeding en deels doordat Kerst altijd zo erg om eten draaide (niet bij ons thuis overigens) en daar had ik niet zoveel mee. Natuurlijk houd ik van lekker eten maar “lekker en uitgebreid koken” is niet zo aan mij besteed. We hadden thuis wel een boom, totdat wij het huis uit gingen, daarna vonden mijn ouders het niet meer nodig. Tussen mijn twintigste en dertigste heb ik er dan ook niet heel veel aan gedaan. Sterker nog, ik meende altijd cynisch te moeten doen over Kerst. Zag er ook altijd tegenop. Ik herinner me dat mijn zus en ik als kind het optuigen van de kerstboom wel erg leuk vonden en vooral de “echte” kaarsjes vond ik gezellig. De geur van de kaarsen vermengde zich met de geur van de boom en de kerstkransjes van koek en chocola. Maar er moest een emmer water naast de boom staan voor het geval er een tak in brand zou vliegen. Nu is zoiets ondenkbaar, dat risico nemen wij niet meer. Maar voor mijn ouders waren die moderne lampjes iets burgerlijks waar zij niet aan deden. Wij gingen meestal kaasfonduen. Mijn oma kwam, want zij kon dat heel goed maken. Ze had een speciaal recept, maar het was altijd de vraag of het zou lukken; vaak was ze een ingrediënt vergeten. Ik kan me niet herinneren dat het ooit niet lekker was, alleen hadden we soms heel veel dikke draden op het eind. Maar dat vond niemand erg, behalve mijn oma.

Foto©Claudia Otten

Nu ik zelf een dochter heb die Kerst heel erg leuk en vooral gezellig vindt, gaat het bij ons toch een beetje anders. Ze mag altijd kiezen, Kerst of Sinterklaas en ze kiest altijd voor Kerst. Er moet ieder jaar een boom komen, met een heleboel cadeautjes eronder. Tijdens het optuigen draaien we “Ella wishes you a swinging Christmas” en er hangt altijd een Amerikaanse rode kerstsok met haar naam erop die ze van mijn zus (die in Florida woont) heeft gekregen. Er moet een kerstdiner bereid worden, liefst een kip of kalkoen met alles erop en ‘r aan. Ze leest de Donald Duck en kerst moet zo zijn zoals in de Donald Duck. De dagen vooraf kijken we de ene cheesy kerstfilm na de andere, van “Call me Claus” tot “Santa Buddies” en gek genoeg roeren die films mij meestal tot tranen. Cocoonen op de bank met huissokken aan. Mijn ouders kunnen zich niets burgerlijkers voorstellen, maar ze komen wel altijd en nemen lekker veel cadeautjes mee. Wij hebben geluk dat ze er nog zijn en dat ze gezond zijn, zodat we weer nieuwe mooie herinneringen kunnen maken. Als ik dan zonder sentimenteel te willen zijn iets bij Kerst zou moeten voelen dan is het dat het, denk ik.

kerst2lr

Foto©Claudia Otten

 


Een reactie plaatsen

Diëten: the story after

In de Dirk met mijn kersverse hockeyteamgenootje. Ze is lang, en heeft een prachtig figuur. Ze hockeyt in een legging en komt er nog mee weg ook. We hadden samen gesport en waren opzoek naar voedsel. De cruesli was in de aanbieding. Ik bekeek de achterkant. “Rosanne does not aprove”, zegt een stemmetje in mijn achterhoofd. Mijn teamie laadt twee pakken in.

IMG_5967.JPG
Ik doe mijn beklag over de calorieën en vertel haar hoe slecht het wel niet is. Van hort naar her lopen we, om eten te zoeken waar ik zin in heb én iets dat verantwoord is.

IMG_5971.JPG
We vinden uiteindelijk een groentequiche. Ik heb nog geen oven, dus ik leg ‘m terug na uitgebreid de voedingsstoffen bekeken te hebben. Mijn Leidse vriendinnetje legt het in haar mandje. Ik reageer: “Ja, lekker als tussendoortje!” Ze kijkt me vragend aan. Maakte ik een grap? “Dit is een avondmaaltijd voor twee man, voor mij hoor”, reageert ze. Ik barst in lachen uit. Rosa lacht mee.

IMG_5969.JPG
In een klap is het mysterie opgelost van waarom ik nooit echt slank zou worden. Althans, onder maatje 36 zal ik vast niet komen. En dat hoeft ook niet. Wat ik zie als een tussendoortje ziet mijn mooie, dunne vriendinnetje als een hele maaltijd.

We belanden na een hele tijd bij de kassa. Rosa met allemaal semi-gezonde meuk. Ik reken een bak chocolade mousse en een pak autodrop af. Ergens gaandeweg is het toch misgegaan.

IMG_5970.JPG
Maar weet je, dat kan gewoon. Morgen sta ik gewoon weer op de crosstrainer met een ander hockeymaatje.


1 reactie

Sokkentic..

Iedereen heeft wel iets eigenaardigs. Ik geef bijvoorbeeld gemakkelijk geld uit aan allerlei kledingstukken voor mezelf en mijn gezin. Alles moet dan wel matching zijn, dus ook ondergoed en sokken.

Als het echter op het kopen van sokken voor mezelf aankomt, ben ik een enorme krent! Waarom zou ik ze kopen, denk ik dan, terwijl mijn man en kind lades vol hebben. Zonde en daarbij ben ik altijd degene die ervoor zorgt, dat de sokken voorraad van mijn huisgenoten op peil blijft. Dus omdat ik vind dat ik er best recht op heb, trek ik elke dag heerlijk een paar herensokken uit hun kast. Natuurlijk vinden ze dat niet leuk en steevast krijg ik te horen: ‘Heb je nou alweer een paar van mij aan? Koop je eigen sokken!’ Alsof ik dat niet sowieso altijd al doe..

Mijn kind heeft er iets op gevonden! Toen we laatst bij HEMA waren, wilde hij 6 euro lenen en sjeesde vervolgens weg. Bij de uitgang stond hij stralend op me te wachten met een kadobox in zijn handen. “Alsjeblieft mam, een kadootje voor jou en voor mij. Vanaf nu hoef je de mijne nooit meer aan te doen”.

IMG_5222.JPG
Thuis gekomen heb ik die sokken natuurlijk meteen aangedaan. Eindeloos mixen en matchen en 4 paar sokken helemaal voor mezelf… Wist echt niet dat je zo blij met sokken kon zijn. Een super kado van een heerlijk kind 🙂

Foto: Claudia Otten Fotografie

Dit is overigens een volledig aangepaste versie, van een van mijn laatste blog pogingen voor de blogsite van de HEMA. De energie die het kostte en alle andere leuke dingen die tegelijkertijd op mijn pad kwamen, hebben mij doen besluiten om er mee te stoppen. Bloggen doe ik het liefst op mijn eigen manier.. gewoon omdat het kan!