www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


5 reacties

Het went nooit!

Ons klantenbestand is redelijk ‘steady’..
Met andere woorden, vele klanten komen jarenlang, elke 3 tot 6 weken terug voor een behandeling. Bepaalde klanten leer je soms dóór en door kennen. Je leeft mee met hoogtepunten uit hun leven als; geboortes, eerste stapjes, eerste schooldagen van kinderen, trouwerijen, grootouder worden, overlijden van ouders. Maar ook van dieptepunten als; ontslag, faillissementen, huwelijksproblemen, scheidingen, ziektes en overlijden van naasten. Aan mijn tafel zijn al heel wat traantjes gelaten inmiddels.
Je bouwt in de loop der tijd een enorme band op en ondanks dat je misschien nooit bij de klant thuis bent geweest of zelfs kinderen en kleinkinderen ‘IRL’ gezien hebt; je weet heel veel over privé omstandigheden.

Des te vreemder is het dan dat een trouwe klant, waar je lief en leed mee gedeeld hebt, zonder een onvertogen woord, van de een of de andere dag wegblijft… Toevallig overkwam het mij de afgelopen maanden voor het eerst met drie klanten. Bij twee van hen heb ik zelfs op de vrouw af gevraagd of er soms wat scheelde. Of ze ontevreden over de behandeling waren.. Beide dames zeiden dat er niets was en dat ze binnenkort gewoon weer wilde komen. En toch is het vreemd als je dan via, via te horen krijgt dat ze naar een andere salon zijn overgestapt…. Jammer want als ze een beetje opgelet hadden in de afgelopen jaren, hadden ze kunnen weten dat aan mijn tafel echt alles bespreekbaar is , ongeacht of dat nou een compliment of een klacht over mijn werk betreft. Nu blijf je toch gissen naar de reden en dat niet nodig. Voor hetzelfde geldt hadden ze je gewoon eerlijk verteld wat er aan de hand was..

En zo zit ik dus te dubben…. Klanten die na jaren zo maar wegblijven. Echt, het went nooit!

20140618-161103-58263526.jpg

Advertenties


Een reactie plaatsen

Fanmail!

Soms is het leven echt een feestje.. Zoals vandaag, toen we deze geweldige brief ontvingen van de heer Sillmann.

20140506-150652.jpg
Dit zijn dan van die momenten dat je beseft, dat onze opzet van ‘een gezellige dorpssalon’ geslaagd is…


18 reacties

Gemis..

Vandaag kwam een van mijn trouwste klanten binnen, zelfde leeftijd als ik. Toen ik haar aan zag komen, merkte ik meteen dat er iets was. Ik wist dat haar moeder ernstig ziek was en hoorde elke twee weken hoe het ging. Het was al een paar weken duidelijk, dat het een aflopende zaak was. Toen ik vroeg hoe het ging, begon ze meteen te huilen: Haar moeder gaf ’t op. En terwijl ik met haar sprak, kwamen mijn eigen herinneringen boven..
Het is als met zoveel dingen. Je realiseert het je pas als je het zelf hebt meegemaakt. Of het nou gaat om je familie, je vrienden of je klanten.. Er kómt een moment dat we er allemaal voor komen te staan; het missen van je ouders.

Mijn moeder werd ziek en stierf binnen een paar weken. Mijn moeder, die altijd zo sterk was, altijd actief, lag daar zomaar in een ziekenhuisbed en vocht tegen iets, waar ze met geen mogelijkheid van kon winnen.
Binnen no-time spraken we met artsen en een transfer verpleegkundige over kanker, uitzaaiingen, pijnbestrijding, op eigen verzoek naar huis gaan, 24 uurs verpleging en sterven. En tussendoor probeerden we nog van elkaar te genieten. Genieten van dat wat er nog wél was, van de tijd die we nog hadden, de momenten dat we, als familie, samen waren.
Het werd een soort van race tegen de klok en dat hield zó abrupt op.. Binnen 5 dagen na thuiskomst, was het gedaan. Haar lijf was moe, haar altijd sterke geest leeg van het vechten. En toen werd het stil. Zó ontzettend stil.. Het gekke was, dat ik ergens, diep down, ook toeleefde naar dat moment. Het was namelijk echt niet om aan te zien wat deze afschuwelijk ziekte met mijn moeder deed, zo wilde ze het niet en zo verdiende ze het zeker niet! Het was niet alleen voor haar slopend, maar ook voor ons, haar kinderen. En wat te denken van mijn vader, waar ze al bijna 60 jaar mee samen leefde. Kun je je voorstellen?

En toch… Op een niet te begrijpen manier was het ook een soort van opluchting, het lijden was voorbij. Dacht ik.. maar mijn lijden, ons lijden, begon tóen pas echt. Het gemis is zo ontzettend groot en het besef dat nooit meer iets hetzelfde zal zijn, is heftig. Ik zou haar zo graag willen vragen wat zij vond van de crematie, of zij heeft gezien wie er allemaal waren. We hadden niet eens echt tijd gehad, om met elkaar over haar wensen te praten. We deden alles zoals wij dachten dat zij het had gewild.
Ik wil haar nog zó graag vertellen hoe ik haar manier van leven bewonderde, dat ik haar mis. Ik wil haar antwoorden op mijn (levens)vragen, zoals zij dat het beste kon geven. Ik wil gewoon dat het weer wordt zoals het altijd was..
Maar ik wil iets wat onmogelijk is en dat frustreert me enorm. Het gemis van iemand die zo’n essentieel onderdeel van je bestaan was, doet echt zo onnoemelijk veel pijn.. En ik vraag me af, of het missen van je moeder ooit zal wennen. Misschien wil ik niet eens dat het gaat wennen. Omdat zij in dit gemis toch nog een beetje bij me is en mij op die manier een beetje kan volgen op het pad door mijn leven.

En terwijl ik afscheid neem van mijn (intens verdrietige) klant, realiseer ik me dat zij binnen een paar dagen, hetzelfde gevoel zal hebben als ik; Heimwee naar hoe het vroeger ooit was..

De rest van de dag ben ik compleet van slag.

20140402-224538.jpg

gemis

 


Een reactie plaatsen

Probleem

Ik heb een probleem, ik heb een beroepsgeheim en een zwijgplicht! Dat is nooit een probleem geweest maar nu soms wel, merk ik.
In de blog van meisjes van Mooi is het de bedoeling dat we ook af en toe iets vertellen over het werk dat we doen en dat gaat ook wel in de algemene lijnen.

Soms wil ik best iets bloggen over iets opmerkelijks of iets grappigs maar ik merk dan dat dat beroepsgeheim een tweede, derde en vierde natuur is geworden… Ik verander het verhaal voor mezelf dan zo vaak dat ik de situatie zelf niet eens meer herken en keur hem dan af ter publicatie.

Van de week voerde ik een gesprekje met een meneer die zelf ook is opgevoed met zo’n ‘geheim’ en hij tipte om daar een onderwerp over te maken… Want ik heb het officieel gezworen, op straffe van royering uit het beroepsregister, maar uiteindelijk geldt natuurlijk ook voor mijn collega’s.

Zoals Hanneke al zei: wat bij Mooi is moet bij Mooi blijven… Je wilt niet dat iemand zichzelf maar vooral niet dat een ander de ander herkent! Dus houden we veel dingen netjes binnen de salon!

20140403-003147.jpg


2 reacties

Dat hadden wij weer..

Han en ik dus naar de beurs gisteren..

Wat ons meteen al opviel toen we langs het Jaarbeursplein in Utrecht reden, waren de hordes mensen die als een soort ‘mieren colonne’ richting het beursgebouw liepen.. In de Jaarbeurs, konden we niet anders dan aansluiten in deze horde. Meteen hadden we de eerste blauwe plekken al weer te pakken; de boodschappentrolleys.. Daar waren ze weer! Het leek welhaast een terminal op Schiphol, ik zweer het je!

20140331-084728.jpg
In de hal waar de Beautybeurs werd gehouden, heb je meteen bij binnenkomst een balie, waar je je tassen kunt stallen.. Maar om nou te zeggen, wat hebben die het druk? Welnee.. Dáár heb je toch die handige karretjes voor? Volgestouwd met alle handel die aangeschaft wordt, wegen die krengen op z’n minst 100 kg.. Lekker hoor over je tenen en langs je schenen.. Wij werden er niet blij van en gingen na anderhalf uur, gillend gek, op zoek naar de uitgang.

20140331-084829.jpg
Wat schetst onze verbazing, toen we eens goed naar onze ‘beursimpressie selfie’ keken? Het kan nog erger.. Sommige mensen zijn vast koopverslaafd en rollen gewoon hun ‘kliko’ mee naar binnen 😉

20140331-085106.jpg
In september ondernemen we gewoon weer een poging.. Wie weet is er dan echt een alternatief voor deze krengen gevonden en komen de ‘trekkers’ tot de realisatie, dat een dagje beurs gewoonweg niet hetzelfde is als een weekendje weg! ;


2 reacties

Vergeten afspraak..

In de salon maken we het best vaak mee.. Een klant die een afspraak vergeet af te bellen. Wat doe je dan?

In de eerste plaats (heel belangrijk) bedenk je dat er geen opzet in het spel is. Vervolgens bel of Wapp je de klant in kwestie. De klant is dan vaak meteen in alle staten want; ‘Ohhh, hoe kan dit nou?’ En als laatste creëer je een nieuwe ‘korte termijn’ plek want het is vaak hoog nodig om dan weer een behandeling te ondergaan..

Tuurlijk hebben wij in de salon een streng briefje hangen met de tekst; ‘afspraken die niet 24 uur van te voren worden afgebeld, worden in rekening gebracht’… Toch passen wij deze regel echt alleen toe als de afspraak twee keer achter elkaar niet wordt nagekomen. En voor de vergeetachtige klant hebben we trouwens ook al iets bedacht.. We sturen dan even een (paar) uur van te voren een herinnerings sms-je. Gegarandeerd succes!

Vanmiddag werd ik gebeld door Chantal van de plaatselijke bloemist.. Ben je in de salon? Ik kom even bloemen voor jou en Hanneke brengen!
Zo zie je, ‘elk nadeel, heeft altijd een voordeel’ want onze trouwe klant Sheila was ons gister glad vergeten en van haar kregen we, als pleister op de wonden, dit super gave boeket! Sheila, super bedankt, blij mee!

20140311-162417.jpg


Een reactie plaatsen

Lijmen die hap!

Met name in de winter hebben Hanneke en ik veel klanten die last hebben van kloofjes en wondjes aan hun handen of voeten. ‘Lijmen die hap!’ roepen wij dan in koor…

20140306-200642.jpg
Onze klanten kijken dan wat suffig, denken minstens dat we de weg een beetje kwijt zijn maar.. Het klopt helemaal!

Ik kreeg deze tip van Yvonne, mijn lerares op de nagelopleiding.
Zij was naast nagelstyliste ook kapster. Ze had zulke lange nagels, dat het vaak voorkwam dat ze uitschoot en met haar schaar, haar eigen hand toetakelde. Handen bloeden behoorlijk heftig en het werk gaat dan gewoon door.. je kunt moeilijk je klant met een half geknipt hoofd het pand laten verlaten of bloed morsen op zijn of haar kleding.. Zij lijmde dan gewoon haar wond dicht met nagellijm. Volgens haar kon dit gemakkelijk omdat in de meeste professionele nagelproducten ‘desinfectanten’ verwerkt zijn..

Toen ik tijdens de kerstdrukte in de salon, ineens last kreeg van kloven door het vijlen, herinnerde ik me haar truc en dacht.. Baat het niet, dan schaad het niet.. Hup, lijmen die hap! Ik kwam er toen achter dat de pijnlijke kloof meteen geen pijn meer deed en.. De volgende dag waren de kloven dicht!

Wel even een waarschuwing… Kijk uit met nagellijm want het droogt net zo snel als een 10 seconden lijm én neem alleen professionele nagellijm zodat je zeker weet dat er een desinfectant inzit.. Veiligheid voor alles!