www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

Het kerstgevoel van Barbara: Heiligabend

Vanavond is het zover. Na een maand van voorbereiding, voorpret en de nodige kerststress… is het eindelijk kerstavond! Of zoals de Duitsers het noemen: ‘Heiligabend’. Als kind van een Duitse moeder ben ik opgegroeid met een heleboel kersttradities. De decembermaand zit propvol: van kerstkoekjes bakken en strooien sterren knutselen tot kerstmuziek oefenen en uitgebreid kerstpost schrijven.

Oh, en vergeet de kerstliedjes, kerstgedichten, kerstmarkten en het kerstmenu niet! Kerst is een serieuze aangelegenheid in Duitsland. En daar geniet ik ieder jaar met volle teugen van. Vanavond is het hoogtepunt: Heiligabend.

Weihnachten 1

Sinds ik me kan herinneren, gaat alles op Heiligabend ieder jaar precies hetzelfde. ’s Ochtends rennen de kinderen naar beneden: het laatste deurtje van de Adventskalender openmaken. Aaah, een extra groot chocolaatje! Daar kun je het dan ook meteen de hele dag mee doen, want de 24e zijn ouders veel te druk om op zoiets simpels als een boterham te letten.

Moeder staat met verhit hoofd in de keuken – de voorbereidingen van het grote kerstmaal op de 25e lopen op hoogtoeren. Vandaag, de 24e, zal er weinig gegeten worden, maar morgen staat er een gans op tafel. Vader is… ja, waar is vader eigenlijk? Nu je er over nadenkt, heb je hem al dagen niet gezien. Hij komt ’s avonds laat binnen en rommelt wat in de gangkast (op slot) en verdwijnt dan achter de gesloten deuren van de woonkamer.

De hele dag hangen de kinderen maar wat rond. Het wachten is zó saai – en dat is echt een onderdeel van het feest. Eind van de middag trekt iedereen zijn feestkleren aan. En dan, rond een uur of vijf, rinkelt er een belletje. Of eigenlijk moet ik zeggen: klinkt er een klokje! Dat is het teken dat je eindelijk naar beneden mag, de woonkamer in.

Alle lampen zijn uit. De deur gaat open… en daar staat de kerstboom! (Traditioneel zie je de boom voor het eerst op kerstavond zelf. Dus dáár was vader de hele tijd zo druk mee…) De boom, stralend, in het licht van echte kaarsen. Versierd met zelfgemaakte sterren en kleurige ornamenten, resultaat van generaties geknutsel en kerstmarktjes afstruinen. Op alle tafels staan branden kaarsen. Onder de boom: een stapel kadootjes, in prachtige pakjes. Wat een gezicht!

Weihnachten 2

Maar denk je dat je nu meteen mag uitpakken? Zeker niet! Nu begint het ‘kerstprogramma’. Iedere Duitse familie heeft zijn eigen invulling en tradities, maar op 24 december gaat het er toch in bijna alle huiskamers bij onze Oosterburen hetzelfde aan toe:

Eerst komt er een eenvoudige maaltijd op tafel, vaak ‘Kartoffelsalat und Würstchen’. Inderdaad: op kerstavond eet je een simpele salade en een knakworstje. (Het traditionele familie-eten, met 10 man rond de gans, dat is dus morgen.)

Dan begint de viering. En denk niet dat je in vijf minuten klaar bent: de meeste families gaan samen uitgebreid kerstliederen zingen, de kinderen zeggen kerstgedichten op en spelen iets kerstigs op de blokfluit, viool of xylofoon. Samen leest de familie het kerstverhaal voor, en of je nu diep gelovig bent of helemaal niet, je weet precies op welk moment in het verhaal moeder een traantje weg zal pinken…

En dan, als de ‘engelen zingen’, wenst iedereen elkaar een gelukkig kerstfeest. Met een kus op de mond en een diepe blik in de ogen. En nu…. kadootjes! Met veel aandacht voor elkaar en de gever. Voor de meeste kinderen is het overigens een beetje vaag, of ze hun pakjes nu van de kerstman, het kerstkind of toch van tante Lieselotte krijgen. (Mijn dochter denkt geloof ik dat Baby Jezus haar verlanglijst heeft goedgekeurd.) Maar één ding staat vast: de ‘Bunte Teller’, tot de nok toe gevuld met koekjes, chocola, mandarijnen en noten, die krijg je van mama.

Terwijl de ouders elkaar een glaasje Glühwein inschenken, liggen de kinderen met een snoet vol chocola onder de bank met hun Playmobil Piratenschip te spelen. Over een uurtje begint de kerstnachtdienst.

Was het maar vast vanavond… ik wens je een gelukkig kerstfeest!

Frohe Weihnachten!


2 reacties

Martini’s&Manicures@Mooi!

Hot in the States; The Beauty Bar! Een schoonheidssalon annex bar annex disco annex club…

IMG_5322.PNG
Bijna elke winkelstraat heeft er wel een.
Je loopt er gewoon naar binnen en onder het genot van een cocktail laat je je handen en voeten even heerlijk verwennen, je boekt een wenkies behandeling, je ondergaat een heerlijke nek en schoudermassage of je laat je haar even stylen…Natuurlijk laat je je verleiden voor een lekker dansje tussen de behandelingen door..

IMG_5321.JPG
Het lijkt mij enig en de meeste mensen die mij kennen, weten dat ik een sterke voorstander van de zogenaamde ‘shop in shop’ formule ben..OK girls … What do you think?

IMG_5325.JPG
Een bar en een DJ zijn zo geregeld!
Het is precies wat we missen in onze Dorpsstraat.. Toch, toch, toch?? 😂


Een reactie plaatsen

Wat heb jij in je handtas 3 : Ditch de hutkoffer!

Als ik voor de Meisjes van Mooi blog, wordt het meteen privé. De vorige keer schreef ik over het poetsen van de minste populaire ruimte in huis. Vandaag moet het gaan over de inhoud van mijn handtas – ook zo’n plek ‘where the sun don’t shine’. Zit je nu klaar voor een verhaal over de donkere krochten van mijn tas? Genante ontboezemingen over bergen broodkruimels, losse tampons, die uit het opengebarsten plasticje barsten, restaurantbonnen van drankovergoten nachten, een vergeten pantykousje en – hey, wat is dat? – een huissleutel van… ja, van wie ook alweer?

Laat ik open kaart spelen: tot deze zomer zag mijn tas er precies zo uit. Ik sleepte rond met een grote hengseltas, zo’n vagabondentas, met een vleugje romantiek, maar vooral heel veel spullen onderin. Hij was zo zwaar dat ik er krom van ging lopen. Ik wilde wel iets anders, maar ik wist niet hoe.

handtas Barbara

Vlak voor de zomervakantie stapte ik over. Van een hoepeltent met hengsels, waar ik mijn halve inboedel in rondsleepte, naar een overzichtelijk modelletje met een rits en vakken. En sindsdien loopt het tussen mij en mijn handtas op rolletjes. Geloof me, mijn leven is er een stuk overzichtelijker op geworden.

Ik heb mijn tas als voorbereiding op deze blog gewoon omgekieperd. Hij is een mengeling van handtas en werktas geworden – en omdat hij vrij klein is, zit hij alsnog prop- en propvol. Ik stop er iedere dag mijn notitieboek (groot) en agenda (klein) in, bovendien een leesboek en mijn iPad. Daarnaast frummel ik een klein beursje (groot genoeg voor bankpas en OV chipkaart), een piepklein haarborsteltje, mijn zonnebril en sleutelbos. Mijn dochter heeft er nog een tekening bij gedaan. Lief. Verder heb ik nog nét plek voor een doosje pottertjes (rare gewoonte) en mijn make up tasje.

inhoud handtas Barbara

En wat zit daar dan in? Hm, dat ziet er vrees ik een stuk minder spectaculair uit dat de ‘favoriete producten van LINDA.vrouwen’. Kijk maar even mee:

makeup tasje Barbara

  • Mijn oogspulletjes zijn allemaal van de HEMA. Oogpotloodje, vloeibare eyeliner, smudge-potlood in zachte kleurtjes, zelfs de mascara is van de HEMA. Ik heb best gevoelige ogen en deze producten leveren mij het minste last op. Hoewel ik de mascara in dit tasje lekker vind voor elke dag, heb ik er op mijn nachtkastje nog eentje van Lancome liggen. Voor de dramatische oogopslag tijdens die etentjes, waarvan ik dan de restaurantbonnen bewaar…
  • Ik gebruik een normale dagcreme, voordat ik de deur uit ga. Soms smeer ik onderweg nog even na met de All in One BB cream van de Bodyshop. Heerlijk licht spul dat goed past bij de textuur van mijn huid. Na bijzonder heftige nachten werk ik de contouren onder mijn ogen weg met de Touche Éclat van Yves Saint Lorent. Wondermiddel.
  • Qua lippen doe ik het meestal rustig aan. Ik heb een glossje bij me (een zoet kleurtje van Chanel) en een half lippenstift/half gloss van een merk waar ik de naam niet van heb onthouden. Een logo dat ik helaas nergens meer kan vinden. Ooit heb ik het bij de kapper gekocht. Bleek de perfecte kleur voor mij. Nu is ie bijna op…
  • Verder een spiegeltje en een pincet, voor mijn heksenhaar. Wat me op mijn wenkbrouwen brengt. Daar moet ik heel snel iets aan doen. Maar ik durf het niet zelf, ik ga al huilen bij één enkel haartje op mijn kin. Ik ga nu Ellen bellen voor een wenkie-afspraak.

Dat is mijn tas. Als ik, door het jarenlang rondzeulen, nou één ding geleerd heb, is het dit: ditch je hutkoffer. Het heeft bij mij minstens 30 jaar geduurd en me drie hernia’s gekost. Maar sinds ik mijn kleine tas heb is mijn leven er écht makkelijker op geworden. Kleine tassen, een eye opener.


1 reactie

Prinsjesdag 2014

Voor mij is Prinsjesdag 2014 weer een aanleiding om over Máxima te schrijven. Ssst, ik mag het eigenlijk niet, ik heb een geheimhoudingsverklaring moeten tekenen.

Ja, ik mag bevestigend antwoorden op de vraag of Máxima wel eens op mijn schoenen loopt maar verder, mondje dicht.
Toch verschijnt er hier en daar nog wel eens wat over de winkel en de schoenen van de Koningin in de media.

IMG_5007.JPG
Het begon allemaal op Koninginnedag 2013.
Op Facebook begon iedereen over haar prachtige jurk van Jan Taminiau.
En toen kwam het: Van wie zijn de schoenen? Al gauw werd de naam Palette genoemd.
Ik wist wel iets meer van haar schoenen maar mocht er niets over melden.
De foto hieronder is uit het boek van Josine Droogendijk; Modekoningin Máxima.

IMG_5008.JPG
Ok, de tas is van Palette maar voor de rest… my lips are sealed.
Na 30 april kreeg ik officieel de brief met de geheimhoudingsverklaring.
Eigenlijk wel rustig hoor, ik werd destijds bestookt door de media.
Laatst belde RTL Boulevard nog over een leuk item over Máxima maar ik hoef gelukkkig nooit meer op tv.

Eigenlijk begon het natuurlijk allemaal al in 2001.
Ik kreeg een telefoontje van een hofdame dat de vriendin van Willem Alexander schoenen nodig had.
Máxima kwam naar de winkel met haar hofdame en er stonden 2 bodyguards voor de deur..
Tuurlijk was ik zenuwachtig maar direct bij binnenkomst werd ik op mijn gemak gesteld.
Ik werd heel vriendelijk benaderd en er was een hoop werk aan de winkel.
De hofdame had een boekwerk vol met stofjes en we moesten aan de slag.

Nog geen jaar later kwam ze voor de mooiste schoenen van haar leven, haar trouwschoenen.
Weer kwam ze naar de winkel en daarna ook nog met haar bruidsmeisjes, wat een eer!

Voor de zekerheid liet ik 2 paar bekleden want ik was bang dat ze bij het passen van de jurk
(een week voor de bruiloft natuurlijk) een vlek op haar schoenen zou krijgen.
Na het huwelijk kreeg ik een bedankkaartje en een bos bloemen.
De foto komt van de tentoonstelling in Apeldoorn over 10 jaar Máxima.

IMG_5011.JPG
Na haar huwelijk heb ik nog veel voor haar en haar schoonmoeder mogen maken. Prinsjesdag en toen Koninginnedag waren drukke tijden in de winkel. Foto: Prinsjesdag 2009

IMG_5010.JPG
Tegenwoordig winkelt ze ook veel bij Natan, Louboutin en Sergio Rossi.
Volgens een artikel in de Volkskrant: Natan, als het netjes moet zijn/ (la)Palette, als het moet matchen/
Louboutin, als het sexy mag zijn en Sergio Rossi als het haar smaak mag zijn.
Kijk, die stak ik wel even in mijn zak tussen allemaal beroemde ontwerpers!

IMG_5009.JPG
Soms is het heel jammer dat je niets meer mag zeggen maar ik begrijp het wel. In dit stukje was dus alles al een keer geschreven maar het blijft bijzonder. Dus als de schoenen in exact dezelfde kleur zijn……..ssst….

Leslie Haasewinkel
Palette colour shoes


Een reactie plaatsen

Pemuteran…

Al eerder geblogd over onze vakantie, maar toch wil ik jullie het koraalrifproject in Pemuteran, Bali niet onthouden.
Pemuteran is een dorpje in Noord-West Bali, een voormalig vissersdorp. Dat voormalig is door de lokale vissers zelf veroorzaakt doordat ze visten met cyanide en springstof… Behalve dat ze daar de vissen mee om zeep hielpen werd ook het aanwezige koraalrif gedood. Eeuwig zonde…
Tot rond 2000 een Australische mevrouw en haar, inmiddels ex-, echtgenoot daar kwamen en het idee ontstond om naast een hotel (Tamin Sari Bungalows, zo wie zo een paradijsje op aarde) ook te kijken of ze het koraalrif nieuw leven in konden blazen, op het idee gebracht door een Duitse man die met bamboo constructies in de weer was.
Zij ontdekten dat met stalen constructies waar zwakstroom op gezet werd het koraal 6 maal sneller groeide dan normaal. Zij hebben de lokale vissers, die met gevaar voor eigen leven in hele kleine bootjes steeds verder de zee op moesten om nog wat te vangen, in dienst genomen en omgeschoold tot reefkeepers. Deze mannen maken nu de constructies waar de nieuwe koraaldiertjes op gezet worden, plaatsen de diertjes, geven informatie aan donateurs (je kunt ter plekke een koraaltje adopteren, dan wordt er een naambordje gemaakt van ijzerdraad en dan word samen met het nieuwe koraaltje geplaatst. Daar krijg je een foto van en een certificaat) en onderhouden het gebied.
Door samen te werken met de lokale bevolking, de nieuwe banen die het ook door het toenemende toerisme zijn geschapen en niet met het beschuldigende vingertje te wijzen is er een prachtig project ontstaan!!! Het Biorock, 300 meter koraalrif, vlak bij de kust, zeer de moeite van het bekijken waard, en natuurlijk zijn wij de trotse ‘ouders’ van een geadopteerd babykoraaltje…

http://www.biorockbali.webs.com


2 reacties

Love is all you need!!!!!!!

Terwijl ik loom op mijn loungebedje lig, valt mijn oog op een berichtje in mijn tijdlijn… Collega Ellen, altijd in voor ‘a bit of romance’ , deelde hem:

20140726-181055-65455577.jpg

Delen jullie mee? A chance of a lifetime voor deze jonge lover..
Wie is deze MOOIe, jonge, blonde dame???