www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


1 reactie

Het Kerstgevoel van Vic

Mijn kerstgevoel heeft zich niet goed ontwikkeld. Ik herinner me dezelfde drama’s die vele gezinnen en families hadden. Die is boos op die, en de ander had gezegd dat, maar die had partij gekozen voor sus en uiteindelijk was het zo. Ik haatte kerst.
Mijn lieve man was dol op kerst. Elk jaar at hij met zijn ouders bij de Japanner, waar hij vol van genoot. Zijn ouders gingen uit elkaar, en een half jaar later, de eerste kerst waar ik in zijn leven was, verbrak hij het contact met zijn moeder. Twee jaar later was ook de relatie met zijn vader onhoudbaar geworden. En weet je, dan zijn mijn kersttrauma’s maar relatief. Ik vluchtte het liefst naar het buitenland als de kerstliedjes op Skyradio begonnen. Dan maar niet op zomervakantie, sparen als een gek om een lastminute naar Tenerife of Egypte te boeken.
Bjorn ging mee, en we ontweken wat veel mensen de warme, huiselijke maand vinden. Niet de hele maand dan, maar het ultieme moment: de feestdagen.

IMG_6354

Dat zoetsappige heb ik nooit tegen gekund. Ineens wilde iedereen wereldvrede, terwijl je weet dat de mens egoïstischer is in de rest van het jaar. Uit principe wilde ik geen kerstkaartjes sturen, na kerst gingen die toch de prullenbak in.
Konden we geen buitenland betalen, keken we thuis de meest gewelddadige films die we kenden. Kill Bill 1 en 2 werd onze favo-kerst film. Maar dit jaar is het anders.

 

IMG_6356

 

 

Inmiddels is dit onze eerste kerst als getrouwd koppel. De eerste kerst als oom en tante. De eerste kerst dat we met kerstavond gaan eten met vrienden. De eerste kerst dat we cadeaus voor elkaar kopen. De eerste kerst dat we kunnen genieten van ons prachtige thuis in Leiden. De eerste kerst waar ik vertrouwen in heb dat het een leuke wordt. Dit jaar vieren we derde kerstdag met zijn tweetjes met Kill Bill 1 en 2. Want ook al lijkt dit de eerste geslaagde kerst te worden, sommige tradities zijn te mooi om niet voort te zetten.

IMG_6355


Een reactie plaatsen

Diëten: the story after

In de Dirk met mijn kersverse hockeyteamgenootje. Ze is lang, en heeft een prachtig figuur. Ze hockeyt in een legging en komt er nog mee weg ook. We hadden samen gesport en waren opzoek naar voedsel. De cruesli was in de aanbieding. Ik bekeek de achterkant. “Rosanne does not aprove”, zegt een stemmetje in mijn achterhoofd. Mijn teamie laadt twee pakken in.

IMG_5967.JPG
Ik doe mijn beklag over de calorieën en vertel haar hoe slecht het wel niet is. Van hort naar her lopen we, om eten te zoeken waar ik zin in heb én iets dat verantwoord is.

IMG_5971.JPG
We vinden uiteindelijk een groentequiche. Ik heb nog geen oven, dus ik leg ‘m terug na uitgebreid de voedingsstoffen bekeken te hebben. Mijn Leidse vriendinnetje legt het in haar mandje. Ik reageer: “Ja, lekker als tussendoortje!” Ze kijkt me vragend aan. Maakte ik een grap? “Dit is een avondmaaltijd voor twee man, voor mij hoor”, reageert ze. Ik barst in lachen uit. Rosa lacht mee.

IMG_5969.JPG
In een klap is het mysterie opgelost van waarom ik nooit echt slank zou worden. Althans, onder maatje 36 zal ik vast niet komen. En dat hoeft ook niet. Wat ik zie als een tussendoortje ziet mijn mooie, dunne vriendinnetje als een hele maaltijd.

We belanden na een hele tijd bij de kassa. Rosa met allemaal semi-gezonde meuk. Ik reken een bak chocolade mousse en een pak autodrop af. Ergens gaandeweg is het toch misgegaan.

IMG_5970.JPG
Maar weet je, dat kan gewoon. Morgen sta ik gewoon weer op de crosstrainer met een ander hockeymaatje.


Een reactie plaatsen

Waarom?

Gisteren keek ik Long Island Medium. Een programma waar Theresa Caputo communiceert met geesten. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over dit onderwerp. Derek Ogilvie vind ik eng, dus hem geloof ik niet. Char had het hele alfabet al gehad voordat ze de juiste begin letter wist te noemen. Maar Theresa, ze heeft iets.

IMG_5790
Geconcentreerd keek ik naar een rouwende moeder. Haar zoon was overleden door een overdosis van drank en medicijnen tegen depressiviteit. Moeders wilde weten of er opzet in het spel zat en sprak daarom af met miss Caputo die haar, (boven)natuurlijk, antwoord kon geven. De jongeman had geen zelfmoord gepleegd.
De moeder leek in de zevende hemel. Dolgelukkig dat haar kind geen zelfmoord had gepleegd, maar dat het een ongeluk was. Huilend en opgelucht vloog ze Theresa in de armen. Bij mij volgde er onbegrip.

Wat ik persoonlijk de moeilijkste vraag bij een sterfgeval vind is: waarom? En die vraag is het lastigst te beantwoorden. Meestal niet te beantwoorden. Bij een ongeluk niet, bij een ziekte niet, bij een onbedoelde (domme?) overdosis niet.
Daar zal je nooit de vraag beantwoordt krijgen. Niet door rationeel denken, niet door spiritueel denken. Zelfs God geeft geen antwoord op de ‘’waarom’’-vraag. Toch leeft deze vrouw liever met het idee dat haar zoon een stomme fout heeft gemaakt, in plaats van dat hij een keuze heeft gemaakt om het leven te verlaten.

Denk alsjeblieft niet dat ik zelfmoord goed praat. Maar ik begrijp niet hoe je een ongeluk, wat je nooit kan verklaren meer behapbaar vindt dan een zelfmoord. Waar jouw kind een keuze heeft gehad in plaats van uit het leven wordt gerukt door wat dan ook. Vaak is er de vraag bij zelfmoord: had ik diegene kunnen stoppen of kunnen helpen? Bijna nooit is dit het geval. Dus schuld is niet de redenen waarom een onvoorziene overdosis beter verteerbaar zou moeten zijn. Bij een onbedoelde overdosis van haar zoon heeft zij ook nagelaten. Ik leerde thuis eerst een bijsluiter te lezen voordat ik medicijnen nam.
Waarom, waarom ging haar zoon dood?
De vraag waarom lijkt deze dame niet te stellen. En ik vraag me af: waarom niet?

IMG_5855.JPG


2 reacties

His name was Bond, James Bond.

Mijn vader bracht er zijn jeugd ’s zomers door met zijn ouders. Hij nam ons er ook mee naar toe: Zuid Frankrijk. Henny, papa, mijn broer, stiefbroer, stiefzus en ik. Mijn zus woonde al op kamers, zij ging niet mee.

Ondanks dat we met een groot gezin waren, deed ik altijd andere spelletjes. Ik was altijd al een beetje anders. Excentriek noemde mijn juf dat. Toen voelde ik me bijzonder, nu pas kan ik haar toon juist interpreteren.

Hij was alleen. Met zijn ouders. Zijn moeder was Russisch, zijn vader Nederlands. Eindelijk een vriendje om mee te spelen. We klikten, hij was net zo anders. Misschien nog aparter dan ik was, en dat bedoel ik enkel positief.

We speelden James Bond. Hij was groot fan. Ik vond het allang best dat ik wat leuks kon doen. Door de bossen, schietend met onze handen. Hij noemde mij zijn Octopussy. Dat er iets seksueels gaande was tussen Bond en zijn girls hadden we niet door als ongeveer elf-jarigen.

Ik was een jaar ouder. Dat merkte ik, maar ik vond het niet erg. Ik kleurde ook nog kleurplaten toen ik 15 was, dus ik vond het alleen maar gezellig. We doken dingen op in het zwembad. Vertelden over ons leven thuis. En wat bleek: hij kwam uit Huizen. Een week of drie trokken we met elkaar op. Plechtig beloofde ik hem contact te houden. En dat deden we.

Hij kwam bij ons in Muiderberg, ik bij hem in Huizen. Zijn moeder noemde me Vicka, ze vond Victoria zo’n prachtige naam, maar in haar thuisland noemde ze dat Vicka.
Hij en ik waren samen anders. Het jaar er op boekten wij weer naar hetzelfde huisjespark dichtbij Nice. Hij ook. We zaten er dezelfde periode. We trokken weer samen op.
De dagen vervlogen.

Het volgende jaar werd ik gebeld, wanneer wij weer gingen. En opnieuw zaten we samen. Hij bleef Bond gek. We maakten een monopolyspel met alle films van James Bond. Octopussy, mijn favoriet, maakten we de Kalverstraat. Opnieuw vloog een zomer voorbij.
Zo ging het een aantal keer door. En op een gegeven moment verloren we elkaar uit het oog. Het verwaterde, zoals het bijna hoort met vakantievriendjes.

Totdat ik Journalistiek ging studeren en ik hem, op het moment dat ik wilde stoppen, tegenkwam. Hij had zich ingeschreven. Ik zat bij de opleidingscommissie en we lunchten samen. Een hele diepe, hechte vriendschap is het nooit geworden. Maar kennen, ja dat deed ik hem zeker. We haalden herinneringen op, en lachten. Kinderen waren we toen nog, gierden we.

De laatste maanden hadden we contact via Facebook. Hij reageerde wel eens op een van mijn statussen. Ik kwam een foto van ons tegen en tagde hem. Alexandr was niet te omschrijven. Geen woord omvat zijn persoon. Ik vond het altijd een lieve jongen, rustig, maar toch enthousiast. Ik schrok ongelofelijk toen ik gisteravond het bericht las op de Facebook-pagina van de SvJ. Alexandr is niet meer.

Alexandr is voor de trein gekomen. Zijn moeder gelooft niet in de zelfmoord van haar kind. De politie sloot een ongeluk uit na het horen van getuigen die hem vorige week zagen springen bij station Hollandse Rading.
En ik? Ik kan niet geloven dat het lot ons niet weer samen zou brengen, zoals toen in Frankrijk en later in Utrecht op de SvJ.

Nederland is een journalistiek talent verloren. En nu zitten zijn vrienden, en zijn ouders met de vraag die elke journalist altijd probeert te verslaan: Waarom?

Ik hoop dat jij je rust gevonden hebt.
Liefs,
Octopussy.

IMG_5041.JPG


3 reacties

Best friends for ever?

Ik leerde haar kennen tijdens intro-kamp van de School voor Journalistiek. In het kamp in de bossen bij Baarn, moesten we een voorstel rondje doen. Ik vond haar voorstellen niet de moeite waard om te onthouden, zij vergat nooit hoe ik me omschreef. Ze sms’te haar toenmalige scharrel dat ze een meisje had ontmoet: het kanon.
Ze bleef mij bij doordat zij als enige een eenpersoonstent meenam en vervolgens eerder naar huis ging, omdat ze verkouden was. Ziek noemde ze dat. Terwijl ik gierend zonder slaap met vier anderen in een tent zat, lag zij twee meter verderop te slapen. We dachten beiden dat we elkaar nooit zouden liggen.

20140805-113208-41528207.jpg
Inmiddels was de studie begonnen. Zij lette altijd goed op, was doelgericht en wilde goede cijfers halen. Gewoon, dat vond ze belangrijk: je kwam hier om te leren voor journalist en zij had haar roeping gevonden. Ik wilde meer keten, af en toe schrijven, opletten als ik de docent aardig vond, of voldoende interessant om niet op facebook te zitten tijdens werkgroepen. Ik vond haar een stuudje. We leefden langs elkaar heen, hadden een gezamenlijke vriend waarmee de hoorcolleges volgden, verder kwamen we niet.

Totdat een klasgenootje langdurig ziek werd. Ze bleek een ontsteking te hebben waardoor ze niet kon lopen en werkgroepen dus niet kon volgen. Op de SvJ gold toen een regel dat als je meer dan twee van de tien colleges miste, dat je het vak sowieso niet haalde. Ik vond het oneerlijk, toen de docent meedeelde dat ondanks de ingeleverde opdrachten, het meisje het vak niet zou halen, omdat ze niet lijfelijk aanwezig was. We vonden het beiden onredelijk, ook al mochten we haar totaal niet. Haar vriendinnen bleven stil. Ik trok mijn mond open. Het meisje mocht alsnog tentamen doen.

Sindsdien had ze bewondering voor me. Het zieke meisje heeft me nooit bedankt, waarschijnlijk gingen haar vriendinnen met de eer aan de haal. Het stuudje sprak haar bewondering uit over mijn optreden in de klas voor iemand die ik niet mocht. Mijn strijd tegen onrechtvaardigheid, viel haar op. We raakten aan de praat, en bleken raakvlakken te hebben: meer dan we ooit hadden gedacht.

We werden de zusjes van de SvJ. Waar zij was, was ik. We zongen samen liedjes van Britney Spears terwijl we wachten op de bus. We aten samen, gingen samen sporten. Van yoga, tot aquajoggen en elke week powerpumpen. Ze leerde mij vega-pasta maken. Moederde over me op een fijne manier en hielp me te leren voor jezelf te zorgen. Ik bracht haar meer chaos, meer spontaniteit en meer lol. We waren zo anders, maar we matchten.

20140805-114808-42488670.jpg
Zij hielp me toen ik een gebroken hart had, leerde me hoe je moest hospiteren en vroeg zorgtoeslag voor me aan. Ik ging met haar shoppen, stappen, zingen en vooral gek doen, zoals schijt hebben aan de mensen als je keihard losgaat op het nummer ‘’viben’’ van K-Liber.

Onze vriendschap ging steeds dieper. Intenser. Zij leerde de liefde van haar leven en kennen en stelde mij twee weken later voor aan de mijne. We hadden soms ruzie: voor mij om niets en ik vergat snel als ik had vergeven. Bij haar bleef het hangen, zonder dat ik het wist. We raakten bekneld in een driehoeksverhouding: wij waren beste vriendinnen (ze haatte die term) en haar vent en de mijne waren gebroken oud-collega’s, zelf noemden ze het maatjes. Wij dachten daar minder over. Als ik ruzie had met Bjorn, belde ik haar. Als ik ruzie had met haar, sprak ik met Bjorn. Zij deed hetzelfde met haar vent: ruzie met hem, en ze belde mij, mot met mij en ze huilde uit bij haar vriend. Hij kreeg een hekel aan mij, zij kreeg een hekel aan Bjorn. En ik? Ik vergat. Ik hoefde geen relatie met haar vent en als zij genoeg reden vond om bij hem te blijven was dat aan haar. Zo dacht ze niet over mijn relatie, en haar vent niet over mij.

We mochten elkaars vrienden niet. Ik vond die van haar vaak irritant, saai of niet veelzeggend – op uitzonderingen daar gelaten. Zij vond die van mij primitief, of dom, te veel poespas, te Gooisch, met ook hier en daar een uitzondering.

Volgens haar was onze vriendschap gedoemd te mislukken, ik vond het juist mooi: twee mensen die over duidelijk ontzettend anders zijn, zo erg goed gaan samen en zoveel voor elkaar betekenden. Mijn beeld bleek anders dan haar point of view.
Scheurtjes ontstonden er: ik zag ze niet. Misschien wilde ik ze wel niet zien. Voor haar ontplofte de bom toen we allebei niet goed in ons vel zaten. Nog steeds, ondanks dat ik haar heb gemaild over wat haar echt dwars zat, en haar uitgebreide uitleg, zie ik het nog steeds niet als een reden voor het beëindigen voor een vriendschap, die voor mij zo diep zat.

20140805-114934-42574627.jpg
Ik sprak er over met andere vriendinnen: allen hadden ze een verklaring. Geen van die verklaringen waren voor mij het ontbrekende puzzelstukje. Inmiddels is het introkamp bijna vijf jaar geleden. Ik mis het meisje met de goede cijfers, haar moederige gedrag, haar manier van een spiegel voor houden en het harde en zachte in haar persoonlijkheid. Ik mis het mee blèren van slechte nummers. Het schudden met de billen op foute muziek. Het ophalen van posters van Twilight in de middle of nowhere. Het roddelen. Het shoppen. Het tutten. Stappen allebei als Sandy van Grease, jij als good girl, ik zoals op het einde in de leren broek. Ik mis de opdrachten die we samen deden, het elkaar aanvullen. De diepe gesprekken over vroeger, over het nu, over de toekomst.

20140805-115149-42709634.jpg
Over zeven dagen geef ik, de jongen aan wie jij mij voorstelde, Bjorn, het ja-woord. Mijn beste vriendinnetje gaat daar niet bij zijn. En weet je: dat is kut.

Ik mis je Fran.


Een reactie plaatsen

Dag van nationale rouw..

Twijfel
Steun
Verdriet

Blijdschap
Leven
Te niet

Traan
Herinnering
Glimlach

Boos
Waarom
Van slag

Afscheid
Vrede
Verdrag

Oorlog
Raket
En het mag

Frustratie
Vragen
Onbeantwoord

Geschreeuw
Pijn
Niemand heeft gehoord

298
Mensen

Vermoord

20140722-221257-79977001.jpg


Een reactie plaatsen

Vic’s Bucketlist

  1. Speeddaten. Sinds ik weet wat daten inhoud wil ik speeddaten. Het liefst met zo’n hele grote rode knop dat als je iemand vroegtijdig wil wegdrukken dat het kan. En als je een nieuwe bep-partner voor geschoteld krijgt, er vooraf zo’n grote gong wordt geslagen. Dat ik al een vent heb maakt mij en hem niets uit. Dingen die je altijd al hebt willen doen moet je kunnen doen. Een van de eerste dingen die ik dan ook tegen Bjorn zei toen we officieel iets kregen, was: ‘’kut, ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik MOET nog een keer speeddaten.’’ Hij begreep me.
  2. Ik wilde een dag achter de ramen staan, niet aan het werk, maar wel voelen hoe het is. Hoe je bekeken wordt. Ik wil weten waarom mensen die de keuze hebben, kiezen voor dit beroep. Krijg je een kick? Zelf lijkt mij het onderhandelproces voor de gemeenschap het leukst. Ik heb dan ook altijd gezegd: als ik een man was geweest zou ik een keer naar de hoeren gaan!
    Bijna twee weken geleden had ik mijn vrijgezellen. En ja hoor: ik heb ongeveer een kwartier achter de ramen gestaan. Niet onderhandelt, maar wel bekeken, vernederd, gelachen. Ik werk gefotografeerd in een vreselijk pakje. Volgens mijn vriendinnen heb ik talent. Ik geef ze geen ongelijk.

    20140717-181442-65682265.jpg

  3. Ik zou een dag vuilnisman willen zijn en dan deze moves leren. Dit lijkt me zo hilarisch om te doen. Dames mocht ik nog een keer trouwen, ik heb mijn eigen vrijgezellen al geregeld: https://www.youtube.com/watch?v=E3cTlbsbYbE
  4. Mijn hele leven ben ik al geïnteresseerd in de WOII. Vol verbijstering hoorde ik de verhalen aan, zag ik de films, de documentaires. Altijd met kippenvel, vol afgrijzen, soms een traan of meerdere. Toen ik een jaar of twaalf was, wist ik het zeker: ik moest en zou naar Auswitz gaan. Dat het nooit vergeten mag worden wat daar heeft plaatsgevonden. Ik wilde direct na mijn eindexamen gaan: dat kwam er niet van. Deze zomer is het eindelijk zo ver: Bjorn en ik gaan samen. Ik zie mezelf al door de barakken lopen, hopend dat de geschiedenis zich niet zal herhalen.
  5. De slechtste film van de wereld, een van mijn favorietjes, is Crossroads – ja die ene met Britney Spears-. Ik wil heel graag net als die meiden in een karaokebar op het podium zingen om geld op te halen voor een goed doel. En dan net zo hard het podium rocken als Britney. Om vervolgens door te reizen naar L.A. en daar some side-seeing te doen. Het liefst in een cabrio, of zo’n oud Volkswagen busje.

    20140717-181523-65723942.jpg

  6. In een groot toneelstuk spelen. Kinderdroom numero uno van Vic is actrice worden. En het kriebelt nog altijd door. Op mijn middelbare school maakte ik kennis met het podium, en heb daar mijn hart verpand. Dus ik hoop, ooit ergens in dit leven, op een groot podium voor heel veel mensen een mooie avond te kunnen losgaan in een bepaald karakter.
  7. Een kindje krijgen, opvoeden, van houden, voor zorgen, zien opgroeien, lief en leed mee delen, eerste stapjes, kleertjes, leren fietsen, samen tutten of voetballen, alles wat je met je kind wil mee maken, samen beleven. Kortom een goede moeder worden. Hopen dat Bjorn dit niet leest, want die raakt gelijk in de stress van de babykriebels van mij. Ik word dat linea direct voor de buis gezet met ’de gelukkige huisvrouw’ aan. Dan hoef ik weer even geen kindjes.
  8. Trouwen: en als het goed is gebeurd dat donderdag 14 augustus van dit jaar. SPANNEND!
  9. Een boek schrijven. Ik ben er al sinds mijn 14e mee bezig, en ik schrijf ook graag blogs, en columns. Na mijn opleiding Journalistiek ben ik des te meer overtuigd: ik moet wat doen met mijn schrijven. Maar ja, ik zou het liefst een boek over mezelf schrijven, mijn jeugd, mijn leven, mijn zienswijze. Je geeft je dan zo ontzettend bloot, en dan is de vraag: ben ik daar klaar voor? En is de wereld daar klaar voor? In elk geval: dat boek gaat er ooit komen, desnoods geprint vanuit mijn eigen kamertje.
  10. Iets doen voor homo-rechten in Amerika. Zo’n ontzettend groot land, continent, zo’n ontzettend veel mensen die zo ongelofelijk achter zijn qua denkwijze. Ik kan het moeilijk verkroppen dat een land dat zoveel vrijheden pretendeert te hebben, zo intolerant omgaat met de rechten van de mens. Om daar een mini bijdrage aan te kunnen leveren, dat niet alleen alle mensen kunnen trouwen met wie ze willen trouwen, maar ook dat mensen die op hetzelfde geslacht vallen niet meer als anders worden gezien, dat zou mij gelukkig maken.
    https://www.youtube.com/watch?v=hlVBg7_08n0
  11. Mijn angsten overwinnen. Bijna een maand geleden ging ik de grootste confrontatie van tot dusver mijn leven aan en heb ik de demon uit mijn eigen jeugd geconfronteerd met haar daden. Ik was zo trots, voelde me zo sterk dat ik daarmee door wil gaan. Dus ik wil een keer met haaien zwemmen. Met voldoende afstand, beveiliging en absoluut geen witte haai, maar een kleintje, die niets doet. Een grote versie van deze schoonheid zeg maar, dat moet ik wel kunnen overleven:

    20140717-181650-65810693.jpg