www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken


Een reactie plaatsen

Wimpergroei middel, bestaat het echt?

IMG_6768Lange wimpers willen we allemaal wel. Vorig jaar kreeg ik de tip om Stimulash Fusion te kopen bij de Douglas parfumerie. De dame die mij tipte had extreem lange, volle wimpers ineens. Ik wist niet wat zag! Prachtig, het leken wel kunstwimpers.
Dure grap : 105 euro! Gelukkig had ik nog wat cadeaubonnen.

Het is een zilver buisje, waarin een doorzichtig serum zit. Met t hele fijne penseeltje trek je een lijntje langs de ( bovenste) wimperimplant. Elke avond, op schone ogen en olievrij. Het middel bevat prostaglandine, wat in medicatie zit tegen staar. Het kan geen kwaad, is parabenen vrij.
Na twee en halve week was het resultaat zeer zichtbaar! Enorm zelfs.
Prachtig. De randjes rond mijn wimpers werden eerst alleen wat rood, dat trok na 3 dagen weg.
Je kunt t ook op de kale plekken bij je wenkbrauwen gebruiken. Het werkt!
Na 3 maanden is t op….. Dure grap…
Je wimpers groeien in een cyclus van 3 weken, dan vallen ze uit.
En als je stopt met smeren, heb je dus na 3/6 weken je eigen wimperlengte.
Beetje Assepoester-gevoel , na middernacht, dat wel….

IMG_6766

Gelukkig is er nu een goedkopere versie op de markt:
Aphro Cenlina eyelash. 49,95!
Ik ben het nu aan het proberen, en wat denk je? Top resultaat!
Het goedje werkt als volgt: het weerhoudt de wimper van uitvallen, zolang je smeert blijft ie zitten en groeien. Daar zorgt t bestanddeel prostaglandine voor.

Tevens zitten er allerlei verzorgende ingrediënten in. Wat dan?
Aqua, Hydrolyzed Glycosaminoglycans, Sodium Hyaluronate, Panthenol, Sodium Phosphate, Biotin, Sodium Chloride, Acrylates/C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer, Triethanolamine, 17-phenyl trinor, Prostaglandin, F2.alpha.ethylamideIMG_6767

Anyway, ik zeg: Wil je lange, volle én donkerdere wimpers? Aphro Celina: geslaagd met vlag en Wimper!
Doen!

Advertenties


1 reactie

’t Zal je maar gebeuren..

Het moest er een keer van komen: de operatie. Een ‘vrouwenkwaal’ , zo noem ik het maar even. (Niemand zit te wachten op een hele uitleg over mijn mankementen,laten we zeggen dat het baren van kinderen zo z’n sporen kan achterlaten😨 Maar dat is niet waar ik het in deze blog over wilde hebben).

2015/01/img_6663.jpgWe moeten opereren, dat was de uitkomst van mijn gesprek met de arts na wat getuur op de röntgenfoto’s. Ik schrok, deels omdat dat altijd eng is en deels omdat ik dacht: Shit, hoe moet dat nu met mijn salonwerkzaamheden. ZZPer, dus: geen werk, geen geld verdienen! Hoe regel ik het thuis? Ik voelde een klein paniekje op komen.
Hoelang ben ik uit de running, vroeg ik de arts. Nou, 3 tot 6 weken, reken daar maar op, mevrouw. ( Waaaah… Had ik maar een vaste baan, dacht ik. Kon ik me ziek melden!) En, sprak ze streng, begin niet te snel want dan krijg je spijt. Er volgde een uitleg over de ingreep.Een datum geprikt, en alle info keurig opgestuurd gekregen.

Ik bedacht me dat ik in elk geval moest zorgen dat ik mijn vaste, trouwe, lieve salonklanten niet voor gek mocht laten lopen met uit z’n krachten gegroeide wenkbrauwen, behaarde bovenlippen en een verwaarloosde huid. Ze zijn me dierbaar, deze dames en een enkele heer.
3 dagen voor de operatie heb ik dus van ‘s’ochtends 10 tot s’avonds 10 gewerkt. Iedereen kon in elk geval 3 tot 4 weken gewoon netjes de straat op. Ze leven allemaal zo met me mee,
H💕rtverwarmend. Bloemen, cadeautjes, echt geweldig!
Eten voor mijn gezin vooruit gekookt, ingevroren, check!
Mijn moeder gevraagd bij te springen, check! Mijn buurvrouw gevraagd de hond uit te laten, check!
Het huis spick en span schoongemaakt, check!
Nachtponnen(😩) gekocht en grote witte onderbroeken, check!
Nagellak er af, alles netjes scheren, check!
Restte me alleen nog mijn tas in te pakken.

Afgelopen donderdag moest ik me nuchter melden in het Flevoziekenhuis. 11.45 sharp.
Aldaar werd ik geïnstalleerd op een bed, ondervraagd door een strenge verpleegster, bloed geprikt, groen operatie jasje aan en kreeg een bekertje vol pillen om te slikken. Heerlijk, ik gaf me over aan de tranquillizers. Tralalala☺️. ( mag ik een handje mee naar huis?)
2015/01/img_6661.jpg
Het was zo slecht nog niet! Toch had ik flink de zenuwen, narcose, onzekerheid over de pijn na de operatie. Kortom: blij als het eindelijk voorbij zou zijn!
Na 2 uur werd ik met bed en al de pré operatieve kamer ingereden. Tussen alle andere patiënten die eveneens half stoned en allemaal met t zelfde groene operatie schortje aan en onflatteuze badmutsje op lagen te wachten.

Infuus werd aangelegd. De een na de andere patiënt werd ter operatie gebracht😥. Ik vond het lang duren…..vermande mezelf. Geef je over, El! Wachten, wachten.. Na 1.5 uur begreep ik waarom..

Mevrouw, het spijt ons erg maar er is een spoedgeval tussen gekomen.
De vreselijk aardige arts-assistente kwam het me zeggen.
Huh??? Reageerde ik, halfsoezend. Ik wacht wel even hoor. Lig hier wel prima.
Nee, mevrouw, u kunt weer naar huis.
We gaan een nieuwe afspraak inplannen! Helaas, het is niet anders.
Ineens werd ik helder, tranen schoten in mn ogen. Wát????
Arts-assistente haastte zich naar het spoedgeval en ik bleef volkomen beduusd achter. Met bed en al werd ik weer naar boven gereden , kon mijn liefje bellen om me op te halen. Kastje weer leeghalen, groen hesje uit, aankleden en in de auto…

Nou ja!IMG_6662 Aanstaande dinsdag mag ik weer. Het hele circus opnieuw ondergaan. Hopen dat het deze keer wél doorgaat.

Wat mij zo stoort hieraan:
1- ik heb hierdoor 3 werkdagen cq inkomsten gemist.
2- waarom kan ik wél overwerken voor mijn klanten en een chirurg niet voor zijn patienten?(óf is er een andere chirurg opgeroepen).
3- om 3 tot 6 weken je werk niet te kunnen doen én je gezin door te laten draaien is voorbereiding nodig, best veel. Zou men zich dat realiseren in zo’n ziekenhuis?
4- een operatie is best eng, je maakt je druk van te voren. Er zou best iets mis kunnen gaan.
Je leeft er naar toe emotioneel. Wat een domper als het dan gecanceld wordt.
Ik hoop van harte dat ‘het spoedgeval’ goed geholpen is en er bovenop komt.. Dan heb ik er tenminste vrede mee.
Aanstaande dinsdag is het zover, keep you posted!


Een reactie plaatsen

Mijn vader…

IMG_6353Mijn vader is Carlo van der Vegt, blonde krullen, snor en bril. Bijna 80 nu en hij ziet er nog prima uit. Mijn vader vloog zijn hele leven als purser bij de KLM en daar is hij trots op.
Het KLM bloed stroomt nog steeds door zijn aderen. Zijn pet ligt boven z’n buro bij zijn gouden vliegspeld.
Hij deed zijn werk goed en vloog het liefst op t verre oosten. Thailand, daar zat hij het meest.
Wij wisten niet beter, papa was gewoon vaak lang weg voor zijn werk. In die tijd was het nog veel leuker dan nu om te vliegen, je bleef nog eens ergens langer staan en had de gelegenheid om wat te ondernemen op de bestemming. En wij deden dan ‘ lekker makkelijk’ zoals mijn moeder dan zei. Ze was gewend om het gezin alleen te draaien.
Mijn vader was purser eerste klas, dat heette zo. Hij had o.a. Prins Bernhard aan boord en vele andere bekende mensen of leden van diverse koninklijke families. Daar was hij trots op én terecht!
Mijn vader had nog een talent: hij kon vreselijk goed schrijven, een taalmens!
Hij schreef tijdens zijn verlof liedjes voor nederlandse artiesten, De Mounties ( wie kent ze nog!?)
André van Duin, Het Cocktailtrio en de nummer één hit van Ria Valk: Als ik de golven aan het strand zie. Hij had er een gouden plaat van aan de muur. ( waar die gebleven is?)
Mijn broer en ik schaamden ons daarvoor…. Nederlandse artiesten, erg gênant vonden wij dat.
En toen hij ook nog alle vragen ging bedenken voor de AVRO’s Weekend Quiz én alle smurfen LP’s ging vertalen in duits, engels en spaans, haakten wij af, mn broer en ik……ieuwwww. “Pap, doe normaal, niet vertellen, please!!!
Het was natuurlijk ook de leeftijd, de puberteit, bijna alles van je ouders is dan stom.
Stiekum vonden Frank en ik het wel weer heel interessant als André van Duin bij ons thuis kwam. We riepen al onze vriendjes en vriendinnetjes erbij en gingen gillen in de achtertuin:
Willempie😫😫!!!!
Ik heb mijn vader zelden zo boos gezien….
Hij werd gevraagd om voor het radio programma van Rik Felderhof , Rozengeur en Prikkeldraad, cursiefjes te schrijven. Korte verhaaltjes over een gewone man, met een gezin. Een man die een beetje mijmerde over doodnormale dingen. Het was in die tijd best een groot succes. Hij heeft het meerdere seizoenen gedaan.
Papa las die zelf voor op de radio want hij heeft een goeie stem en dát vonden wij wel erg leuk! Beetje BNer toch.
Al wilden we niet dat iedereen dacht dat het over ons gezin ging. Hij ontkende dat!
Nee, jôh, zei hij dan, tuurlijk niet! Hij las ons altijd eerst voor wat hij geschreven had.
We waren kritisch en vonden we het niks, dan herschreef hij het weer.
Maar, natuurlijk waren mijn moeder, m’n broer en ik en hijzelf wel degelijk de inspiratiebron.
Deze verhaaltjes heb ik, door mijn vader uitgetypt op zijn oude IBM typemachine en gebundeld, gekregen.
Ik vind ze nu zo leuk!
Daarom nu dit kerstverhaal van mijn lieve vader!
En zo af en toe plaatsen we een verhaal van hem. Gewoon omdat het goed is.
Here you go, Pap!
Carlo op internet, hatsekidee!

 

Ze hadden besloten dit jaar een niet te grote maar wel volle blauwspar te nemen. Het was de keus van Tim geweest. Die vond zo’n blauwe kerstboom mooi had hij gezegd. Hij was wel even geschrokken van de prijs maarja, beloofd was beloofd en zo erg was het nou ook weer niet geweest. Hij had het alleen niet getroffen. Net toen hij zijn boom had uitgezocht bleek de rol met netten-gaas op te zijn. Dus hij liep mooi met een wijd-getakte boom onder zijn arm!
Zijn wagen stond op het plein. Drie maal had hij sorry moeten zeggen en alleen de dame die bij de laatste botsing de wat slordig afgezaagde stam tegen haar tasje had gekregen, was kwaad geworden. Ze had hem een stuntel genoemd.
Twaalf en een half jaar getrouwd. Twaalf keer kerstmis gevierd waarvan de laatste zes keer buitenshuis. Dat wil zeggen bij Nel haar ouders thuis.
Een soort traditie was het geworden. Konijn eten. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en chocolademousse toe. Daar hoorde natuurlijk ook een boom bij. De laatste keer was zo’n blauwspar geweest. Heel fraai opgetuigd door Opa en Oma. Vandaar dat Tim nu ook zo’n spar wilde.
Het was nooit ongezellig, die kerstviering bij die twee. Alleen wat voorspelbaar allemaal. Bij het eerste glaasje rosé – je kon er op wachten – zei de moeder van Nel: ” Hé Gijsbert, zet jij Rudolfs Schock even op?” En Gijsbert deed dat dan.
Marion en Tim waren nu elf en acht. Was het dan niet redelijk dat hij na een hele avond praten met zijn schoonouders gebeld had om te zeggen dat ze Kerstmis dit jaar met z’n viertjes wilden vieren, thuis.
Het was dit jaar dan ook eigenlijk hun eerste echte boom. Ze hadden versiering bijgekocht. Zilver.. Alles zilver. Ballen, pegels en slingers. En een piek natuurlijk. Een prachtige piek!
Tim en Marion hadden geholpen. Zij hadden de kerstversiering uit de doosjes gehaald en hij had ze in de boom gehangen. De grote ballen beneden en klein opwerken naar boven. In de onderste takken hadden de kinderen allerlei kleine dingetjes gehangen. Twee ballen waren gesneuveld. De eerste glipte uit zijn hand toen hij zich verstapte op het tweede treetje. De andere viel gewoon uit de boom, zomaar.
Toen de lichtjes er in hingen had hij de stekker er in gestoken… Dat had de verkoper in de winkel ook gedaan. Toen brandde alles! Lampje voor lampje was hij nagelopen. En hij had geluk gehad. Het was de elfde die los zat. Niet eens de laatste!
Het moment supréme was de piek! Op het eerste oog had hij al gedacht dat het afgesneden topje iets te dik was. En toen hij op de ladder stond, bleek dat waar te zijn. Tim had hem zijn stanleymes aangegeven… Twee schilfertjes eraf en de piek paste! Prima.. Alhoewel.. Misschien stond hij toch wat scheef naar links?
Of hij zich nu teveel naar voren had gebogen of dat het trapje ongelijk stond.. In ieder geval… Het had ruim drie kwartier geduurd voordat alles weer was opgeruimd. Nel had met de stofzuiger en Marion met stoffer en blik alle naalden en scherven van de vloer geveegd. Tim en hij hadden de geknakte boom de tuin in gedragen…
Voor de zevende keer aten ze konijn. Konijn met purée, appelmoes, stoofpeertjes en straks natuurlijk chocolademousse toe.
Rudolph Schock had alweer twee liederen gezongen.
” Gezellig dat jullie van gedachten veranderd zijn”. Het was Nel’s moeder die dat zei. Hij kon het niet over zijn lippen krijgen haar te vertellen waarom..

Tekst uit het boekje Mijmeren door Carlo van der Vegt


Een reactie plaatsen

Christmas spirit 2 – kerst make-up

Als ik zo om me heen vraag, zijn er nog weinig mensen die de kerst heel uitbundig en volledig opgetut gaan vieren. De meeste mensen in mijn omgeving eten samen met hun familie en kleden zich netjes, met hier en daar een glittertje. Vaak toch zwart. Om nou toch een beetje uit te pakken maar niet overdressed te zijn, laat ik je hier wat make ups zien die ik echt mooi vind. Je kunt het makkelijk zelf doen én je zult er net iets stralender en feestelijker uit zien.

Goud, zilver en een strakke zwarte eyeliner, veel mascara.
Mooi met een nude lipstick of een gloss met een glittertje.
onbekend

Prachtige doffe, donkere kleuren. Zorg wél voor een mooie, dekkende foundation bij deze kleuren, anders zie je er al heel snel uit als een zombie!

onbekend-1

Een lichte, dekkende foundation met goed gestylde wenkbrauwen en alleen mascara.
Knalrode lippen. Prachtig maar…. gebruik een lippotlood. Anders loopt het snel in liprimpeltjes .
Je kunt ook kiezen voor een superstay lipstick. Daar kan je strakke lijnen mee trekken. ( mijn favoriet: Maybeline superstay, 24 Color).
Nagels in dezelfde kleur!
onbekend-7

Kleur! Hoe leuk! Maak je oogschaduw penseel vochtig en breng de kleur aan rondom je ogen en op t bewegend ooglid.
Met zwarte kohl trek je een lijntje in je ooglid ( tot in de hoeken). Met een gouden kleur werk je daarna naar boven. Gebruik tenslotte een doffe, lichte gezichtspoeder om nét onder je wenkbrauw een highlight aan te brengen.
Veel mascara en denk om je wenkbrauwen! Mooi strak.
Je kunt alle kleuren gebruiken voor deze make up.

onbekend-6

En als t je niet lukt of je wenkies zijn rommelig en toe aan een wax en/of verf beurtje,
Bel dan MOOI voor je huid, Ellen van der Vegt.
06-10724883

Wees op tijd want we hebben het druk!

 

 


3 reacties

Sinterklaas gedichten..

Dit jaar vieren we voor het eerst geen Sinterklaas meer. Er is een hoop gebeurd in onze familie. Mijn broer verongelukte, een groot verdriet. Ineens is hij er niet meer. We kunnen het nauwelijks bevatten.

Helaas vieren zijn kinderen Sinterklaas ergens anders.
Aan de ene kant vind ik het een opluchting. Het gestress om de juiste cadeaus te vinden binnen het gestelde budget ( wat mij in elk geval nooit lukte). De afspraak die we elk jaar weer maakten: jongens, niet te gek, we trekken lootjes en niet voor iedereen wat kopen!Om vervolgens tot de conclusie te komen op 5 december dat niemand binnen de familie zich er aan gehouden had.

Maar aan de andere kant…..
De grond lag altijd bezaaid met vrolijk ingepakte presentjes en we riepen steevast met z’n allen: nou, wat is het weer een hoop! Dank u Sinterklaasje!
De gedichten waren bij de familie van der Vegt altijd een traditie.
Wij deden nooit surprises. Nee, er moest gerijmd worden …. én goed!
Niet van die standaard rijmelarij, ” de Sint liep weer te denken wat hij jou nu moest gaan schenken”. Daar kwam je niet mee weg bij ons.
En vanaf dat je kon schrijven en lezen deed je mee.

IMG_5998.JPG
Mijn vader, tekstschrijver van beroep spande natuurlijk elk jaar weer de kroon. Zijn Sinterklaas pöezie ( want zo kon je het noemen) was niet te evenaren. Keurig uitgetikt met streepjes dáár waar de klemtoon moest (verbeten keek hij er op toe of je zijn gedicht niet verpeste door het niet ritmisch en te hakkelend voor te lezen).
Ik heb er nog veel bewaard. Het gedicht waarbij ik van Sinterklaas eindelijk gaatjes in mijn oren mocht laten schieten, bijvoorbeeld. Ge-wel-dig!
Of het gedicht over mijn au-pair carrière ( 48 uur, met heimwee en dus weer naar huis).In limerick-vorm, alle soorten rijmschema’s en geen zin die niet liep.

Mijn moeder was van het kopen en het inpakken maar maakte kleine korte gedichten. Meestal steeds rijmend op het zelfde, met een boodschap:
“Voor mijn kleine blonde meid,
Je was t alweer kwijt.
Omdat je alles in je kamer op de grond smijt.
En je moeder daar zo onder lijdt.
Doe wat aan je slordigheid!”

Mijn broer kon er ( als enige) helemaal niets van!
Dus zeurde hij bij mij om een gedicht of deed hij uiteindelijk op t laatste moment toch een poging. Dat werden dan gedichten van twee regels. Waar we met het hele gezin voor applaudisseerde: “Goed, hoor Frank! Geweldig.” Schaapachtig glimlachte hij dan….uh… “Volgende kado! Ik heb andere kwaliteiten.” En dát was een waarheid als een koe! We missen ze helaas nog elke dag.

Mijn kinderen hadden beide al snel het rijmvirus te pakken.
Mijn oudste moest vorig jaar het gedicht voor opa schrijven ( oei….).
Het was een meesterlijk gedicht, vol verwachting keek mijn zoon toe hoe zijn opa het voorlas. Mijn vader had de tranen in zijn ogen staan. Wat was hij trots op zijn kleinzoon! “Kijk: dát heb je nou van mij, gozer! Geweldig.”

Later, met de kleine kinderen van mijn broer werd het weer oppassen geblazen wat je schreef en zei maar lieten we de Sint langskomen met zijn pieten. De gezichtjes van die kleintjes , onbetaalbaar.
Mijn moeder rende heen en weer naar de keuken om haar goddelijke zelfgemaakte erwtensoep te halen en roggebrood met spek. De hele tafel stond vol met zelfgebakken speculaas en lekkernijen van marsepein en warme chocolademelk.
In ons enthousiasme waren we altijd veel te snel klaar met de kadootjes……
De hond speelde tussen de proppen kleurig inpakpapier.

IMG_5997.JPG
Dit jaar dus voor het eerst niets. Jammer, het is niet anders.
Stiekum verheug ik me op de tijd dat ik oma word….
Maar ik heb besloten om toch een beetje Sinterklaas te spelen.
Een aantal mensen die ons zo gesteund hebben dit afgelopen jaar, daar doe ik een kadootje door de bus en ik maak er een mooi gedicht bij!
En die erwtensoep, die eet ik lekker wel bij mijn ouders.


Een reactie plaatsen

Goed bedoeld maar zó irritant!

Vanmiddag had ik even tijd om wat leuke boodschappen te doen. Leuk want ik zocht laarsjes, een nieuwe foundation en een kadootje voor een vriendin.
Dus geen Albert Heijn of Liddle maar een fijne schoenenzaak, Rituals ( wat een fijne winkel is dat toch) en een grote parfumerie.
Heerlijk in m’n eentje!

Bij de eerste schoenenzaak vond ik meteen wat ik zocht! Hoera!!! De goeie maat, een mooie hak én flink afgeprijsd. Wat een mazzel.
Bij het afrekenen kreeg ik de volgende vragen:
“Mevrouw, heeft u een klantenkaart?” Ik : Nee, die heb ik niet. Zij: zal ik er één voor u aanmaken? Ik: Waarom? Zij: dan kunnen wij u op de hoogte houden van ons aanbod per email en bovendien krijgt u korting als u voor een bepaald bedrag besteedt heeft bij ons.
Ik: Nee, dank je, ik raak die kaartjes altijd kwijt en vind het wel goed zo.
( ze gaf niet op..) maar mevrouw, u doet zichzelf tekort!
Ik( in gedachte): Give me the damned shoes!!!
Laat me met rust!
Zij: “Mevrouw, wilt u uw ( nieuwe!!) schoenen bij ons laten inspuiten en hakbeschermers aanbrengen? Kost maar …. euro.
Ik: Nee, dank je en vraag mezelf af: waarom moet ik daar voor betalen? Geef t voor niks, dan bind je klanten. Niet met dat gezeik over klantenkaarten.
Licht geïrriteerd loop ik de winkel uit.
Op naar de parfumerie. Hè, leuk!

Daar gearriveerd word ik belaagd door een kudde blonde meisjes in ’t zwart met allemaal dezelfde overdadige make up en vreemde getekende wenkbrauwen.
3 keer vraagt een nieuw meisje of ze me kan helpen. 3 keer zeg ik nee en pak het product waarvoor ik kwam.
“Mevrouw, wilt u een vrijblijvende huidanalyse van merk huppeldepup”?
Ik: Nee, dank je wel, leuk aangeboden maar ik heb al wat ik zocht.
Eenmaal bij de kassa: “Mevrouw, heeft u interesse voor een oogmasker voor maar 3,95?
Ik: Nee, dank je ( zucht…)
Heeft u een klantenkaart? Ik: Nee, dank je… ( geïrriteerde zucht..)
Wilt u een klantenkaart?
Nee!!!!
Aardig meisje met je gekke wenkbrauwen! Ik wil dat allemaal niet! Ik wil gewoon zelf winkelen, zelf bepalen wat ik koop , geen kaart en geen mailbox vol spam. En als ik kijk naar jullie geplamuurde clownskopjes dan voel ik niet de behoefte om me te laten adviseren over de laatste make up trends.
Ik begrijp dat je dit moet vragen van je manager en dat je er zelfs een heuse trainingsdag voor hebt gevolgd ( ongetwijfeld door een trainer die voor veel geld is ingehuurd) maar ik word knettergek van de overkill aan aanbiedingen en dwingende adviezen.

IMG_5885.JPG
Natuurlijk durf ik dit niet te zeggen, ik slik de drol door en loop snel naar buiten. Maar ik vraag me dan af: ben ik nou de enige??? Trappen hier nou veel mensen in? Ik voel me opgejaagd, gepusht en eigenlijk ook een beetje in de maling genomen. Alsof het allemaal voor mijn eigen bestwil is en het leven niet meer waard is te leven zonder al deze geweldige aanbiedingen.


Een reactie plaatsen

Wimperextensions zijn geweldig!

In onze salon werkt sinds kort, op afspraak, Charlotte.
Charlotte zet wimperextensions. En wat doet zij dat mooi! Er zijn, net als in de nagelbranche, zeer grote verschillen in kwaliteit.
Kwaliteit van de wimperhaartjes die gebruikt worden en de lijm én kwaliteit van de stylist(e) die de extensions zet.

IMG_5798-3.JPG

Onze Charlotte is een echt natuurtalent! Zij heeft meerdere cursussen gedaan en werkt met het merk Prime.
Zelf heb ik inmiddels ook prachtige volle wimpers ‘by Charlotte’ en ik kan niet anders zeggen dan dat het mooi blijft zitten, natuurlijk oogt maar toch echt een glamour effect geeft.

Het gaat als volgt:
Je komt met schone ogen.
Je gaat heerlijk languit liggen in de salonstoel, muziekje erbij, onder een dekentje.
Over je onderwimpers wordt een tape geplakt.
Je sluit je ogen en op elk wimperhaartje wordt een ( langere, gekrulde zwarte) extension haar geplakt.
Je kunt van te voren bepalen welke lengte en welke vorm je wilt.
Het is een lange ‘lig’, van bijna 2 uur. Echt niet vervelend en een klein tukje ligt voor de hand.
Als het klaar is wordt de tape verwijderd.
Echt iedereen die dan in de spiegel kijkt is zo blij verrast. Het is prachtig.

IMG_5797.JPG
Leuk voor de feestdagen! Of gewoon voor dagelijks gebruik.
Wil je je extensions mooi houden, dan vul je ze na 2 of 3 weken bij.
Je eigen wimpers hebben een cyclus, een haartje valt meestal na 3 weken uit. Dan is dus ook de extension weg. Geleidelijk zul je ze verliezen.
Het fijne is dat je wimpers steeds opnieuw aangroeien, hierdoor hebben ze niet te lijden.

Zolang je niet aan je extensions trekt en peutert, tenminste. En als je ze s’ochtends even borstelt met een rond borsteltje wat je erbij krijgt van Charlotte. Als je je bed uitkomt en je kijkt in de spiegel, zie je er meteen een stuk gezelliger uit. In principe hoef je geen mascara meer te gebruiken. Het scheelt dus tijd! De Meisjes van Mooi vinden het een aanrader!

IMG_5805.JPG
Een nieuwe set kost 55 euro.
Bel voor informatie met Charlotte 06 18 31 89 99