www.meisjesvanmooi.nl

Alle ins en outs van de leukste salon in Nederland en omstreken

Afvalrace..

14 reacties

Velen uit het dorp wisten het al: ik ben een afvalrace begonnen op 2 september 2013. De finish is nu inzicht. Wat begon als een duurloop, gaat eindigen met een sprintje: nog twee weken te gaan.

Mijn zus trouwde vorig jaar mei. We moesten allemaal in het lang. Eind augustus zag ik een aantal foto’s van het feest. Heel onaardig, misschien wel mensonterend, vroeg ik: ‘’Wie is dat dikke wijf?’’. De mensen die erbij waren, vielen stil. Iedereen had door dat het een oprechte vraag was en geen zelfspot. Ik herkende mezelf niet op de foto. Ik was het dikke wijf.

20140628-174431-63871402.jpg
Ik ontweek al tijden de spiegel, behalve dan voor make up (wat ik heel veel droeg in eens, om er nog ietwat appetijtelijk uit te zien). Ik verborg al maanden mijn kilo’s. Ik verborg al maanden mezelf. Altijd met kleding kopen, als mij al iets paste, keek ik niet naar of kleuren mij goed stonden –alles was natuurlijk zwart- maar of het voldoende de kilo’s verstopte. Ik koos niet voor zwart om het afkleden, ik zie dat eigenlijk nooit zo goed, maar omdat zwart niet opvalt. Ik wilde niet meer opvallen. Hoewel dat mijn persoonlijkheid lastig is, lukte het aardig. Ik wist zelfs te ontsnappen aan mezelf. Ik had zelf niet meer door hoe ver ik het had laten komen.

20140628-175606-64566366.jpg
Tot die foto. Tot die ene foto van het dikke wijf. Het was geen slechte fotograaf, geen slecht licht etc. Het lag aan mij. Ik kon niet meer vluchten. Ik moest mezelf confronteren met de waarheid: ik was te dik, veel te dik. En dat was niemand zijn schuld. Ik had geen smoesjes meer. Geen alibi dat mij kon vrijpleiten van deze misdaad op mijn eigen lijf. Ik was schuldig. Guilty as charged. Ik had het gedaan, en ik kon het alleen oplossen. En in een keer ging de knop om.

Ik begon met sporten. Een grote eter ben ik altijd al geweest, maar dik niet. Ik bewoog zoveel dat ik kon blijven eten, als het toen kon, kan het nu toch weer? Van september tot januari verloor ik zo’n 20 kg. Hoe? Door mij aan te melden bij een plaatselijk hardloopgroepje van Leslie Haasewinkel. Zij stelde de doelen, haalbare doelen, en ik hoefde het alleen te volgen. Ontzettend fijn. En ja hoor: in 10 weken tijd kon ik de 5 km rennen. Terwijl ik toen ik begon na 10 seconden al moest hijgen, wat ik angstvallig probeerde te verbergen voor die andere dames. Wat zouden ze wel niet denken, 21 jaar, veel te dik en hijgen na drie meter. Ik schaamde me, ik schaamde voor mezelf. En weet je, dat is het ergste gevoel dat je kunt hebben.

20140628-175909-64749532.jpg
Ik haat hardlopen, heb nooit het doel kunnen zien om te rennen. Ik vond het knap dat mensen dat konden. Kijk achter een bal aan rennen, dan doe je nog iets nuttigs, vond ik altijd. Maar ik ging hardlopen, en het werd zelfs verslavend. Wat begon met twee keer in de week met de groep, en een keer zelf, eindigde in zeven keer per week rennen, het liefst een dag twee keer om jezelf extra af te matten. Ik sloeg best een beetje door, maar het werkte voor mij. Ik had een doel, ik ging er voor. Ik wilde dun zijn! En of ik daarvoor achter een bal aan moest rennen of lantaarnpalen tellen die ik passeerde op Zuidpolderweg, maakte me niets meer uit.

Naast het lopen ging ik bootcampen. Wat ontzettend leuk is. Je ziet jezelf heel snel verbeteren, spieren opbouwen, wordt echt strakker. En dat is zo belangrijk als je veel afvalt: je vel proberen strak te houden. Het begon bij een keer in de week en zes keer hardlopen. Werd op een gegeven moment vier keer in de week bootcampen en drie keer hardlopen.

20140628-180314-64994591.jpg
Op 28 maart, vandaag precies drie maanden geleden begon ik met een strak voedingsschema en super begeleiding van Rosanne van Zalingen. Ik zag er ontzettend tegen op: ik had al meerdere diëten geprobeerd en het resulteerde alleen in onrust en tijdelijk afvallen. Ik heb zelfs eetdromen gehad toentertijd. Het ging zelfs zo ver dat ik de arm van mijn vriend tot bloedens toe had opengebeten, omdat ik droomde dat ik mijn tanden zette in een McKroket. Nu weer op dieet? Ik dacht het niet. En toch heb ik het gedaan. Hoewel ik nog nooit zoveel heb gevraagd van mijn lijf en geest, heb ik het toch makkelijker volgehouden dan wat voor dieet dan ook. En waarom? Ik durfde zo nu en dan toe te geven aan mijn verlangens. Ik durfde af en toe te smokkelen. Alleen nu met wijsheid: met mate. Met verstand keuzes maken. Zo heb ik gisteren enkel het hoorntje van mijn cornetto gegeten. Ik had geen zin in het ijs. En dan is het zonde van de calorieën om dat toch te eten.

Mijn gewicht werd van iets dat ik ontweek naar iets wat mijn leven over nam. Minder sociale contacten, erg egoïstisch met mezelf bezig. Maar wat voelde dat fijn: weer een worden met jezelf en je lijf, niet meer het gevoel hebben dat je met dat van een ander rondloopt. Niet meer het gevoel hebben ‘’dit is niet wie ik ben’’. Weer van jezelf leren houden. Mijn omgeving liet me met mezelf bezig zijn en dat was ontzettend fijn.

God wat ben ik kattig geweest, hongerig, chagrijnig, kort af en huilerig. Maar het was het zo waard. Ik werd constant geconfronteerd met zoveel emoties, hormonen. Het was een innerlijke strijd om mijn uiterlijk.

20140628-180712-65232738.jpg
Langzaam aan word ik stabieler. Niet alleen qua gewicht, maar ook qua emoties, als persoon stabieler. Nog steeds zijn veel dingen zwaar, maar ik niet meer. Soms voel ik mezelf veel dunner dan dat ik ben, soms veel dikker. Nog steeds loop ik in winkels naar maatje XL te graaien, als er geen XXXL hangt. Nog steeds grijp ik naar maatje 48. Ik lijk te vergeten dat mijn lichaam is veranderd (maatje 40!). Dat ik ben veranderd.

Ik beloonde mezelf vroeger met eten. Nu doe ik dat andere dingen. Een leuk shirtje, een behandeling bij de MOOIe dames. Mijn verhouding met eten is totaal veranderd. Ik denk dat het altijd een strijd zal blijven, eten en ik. Dat ik nooit de teugels meer totaal zou kunnen loslaten. Nooit de vlieger helemaal laten vieren, maar dat is oké. Dat is goed.
Ik ben namelijk nog nooit zo gek op mezelf geweest. Niet alleen qua uiterlijk. Minder zelfs qua uiterlijk dan qua innerlijk. Ik had niet verwacht dat ik deze strijd zo vol zou houden als ik heb gedaan. Dat ik zo gefocust kon blijven en mezelf het waard vond om zo te worden als ik wilde.

Want dat is eigenlijk the key van dit alles: je moet inzien, dat JIJ, JIJ het waard bent om te zijn wie je wilt zijn. Je bent het waard om een verandering door te voeren. Jij bent het waard om met jezelf bezig te zijn.

Ik ben van, hoe mijn vriend dat zo leuk kon zeggen: ‘’A lot of woman to love’’ na een 45 kilo lichtere jonge vrouw gegaan, die van zichzelf houdt.

20140628-181121-65481435.jpg

Als laatste had ik dingen die mij heel erg hielpen als ik down was:
-Bridget Jones Diary kijken en heel hard mee zingen met ‘’ALL BY MYSELF’’
-De tekst: falen is niet het vallen zelf, falen is het niet meer opstaan.
-Mijn afvalmotto: ‘’Je leeft maar een keer, waarom zou je dat leven dik doorbrengen?’’
-Bij de salon binnenlopen en even babbelen of een afspraakje bij een van de dames
-Het liedje van kinderen voor kinderen ‘’En ik”, wat aangeeft dat iedereen iets heeft.

Mijn bedankjes:
-Mijn vent, die extra motivering bracht door me in oktober ten huwelijk te vragen (wat zal ie het afgelopen jaar daar vaak zijn vraagtekens bij gezet hebben. Wat was ik een kreng).
-Mijn sportmaatjes: Leslie, Bozencka, Silvana, Jet, Manon en Rosanne in het bijzonder.
-Mijn papa: voor zijn vechtgenen, zijn complimenten en zijn bewondering, zo erg dat hij ook is begonnen en al 13 kg kwijt is!
-De dames van MOOI voor lovende woorden en de heerlijke ontspanmogelijkheden als het even niet meer ging.
-Mijn facebookvriendjes die me aanmoedigden, prezen en mij zo nu en dan een spiegel voor hielden.

En last but not least: me. Zoals Legally Blonde zou zeggen ‘’WE DIT IT”
I did it!

Auteur: Vic

Schrijven is mijn passie, was mijn werk en nu realiteit. Ik woon samen met een 28-jarige man die ik een oude zak noem. Ik studeer rechtsgeleerdheid, leerde voor journalist en deed havo eindexamen. Ik bruis van energie, ben direct, assertief, en strijd voor rechtvaardigheid. Ik stem VVD, geloof in vergelding en mijn motto zie je boven aan de pagina.

14 thoughts on “Afvalrace..

  1. Hoi Vic,
    Wat een mooi en inspirerend verhaal geeft mij de kracht om ook weer door te gaan!
    Bedankt voor de inspiratie !
    En gefeliciteerd met jouw doel!
    Groetjes willemijn

    Like

  2. Vic je bent super !!!! Ik weet hoe lastig het is om dik te zijn….en ik weet wat het voor moeite kost om het er af te krijgen….maar ik weet ook hoe je je nu voelt en dat is echt supper. Xxxx tamara

    Liked by 1 persoon

  3. herkenbaar! mij is 30 kilo eraf gelukt door een gezonde leefstijl i.c.m. sporten

    Like

  4. Hoi Vic,

    Superknap! Ik wil zelf ook graag afvallen..en vooral ook weer strakker.
    Ik weet alleen niet waar ik moet beginnen? Vanwege geld, tijd, onzekerheid en de goede mensen die me zouden kunnen begeleiden

    Ik heb echt diep respect voor je!

    Like

    • Lieve Dees, alles is mogelijk, als je écht wilt. Ik ben zelf begonnen dus met hardlopen- medisch niet helemaal verantwoord omdat je snel last kan krijgen van blessures-. Een quote die ik ook altijd tegen mezelf zei was: ”I don’t have the time, is de grown up version of ‘my dog ate my homework’.” Afvallen en strakker worden kost ontzettend veel tijd, maar maak die tijd. Heb je vriendinnen? Vraag je in plaats om koffie te gaan drinken een paar kilometer te gaan wandelen. Heb je kids? Doe ze skeelers aan en ren er naast.
      Om strakker te worden is sporten het beste. Je hebt niet veel te besteden aan sporten? Ik raad je toch aan Rosanne even te bellen (https://www.facebook.com/rosannefitness/info) wellicht kan ze toch meer voor je betekenen dan je denkt.
      En onzekerheid: dat heb je zo erg zelf in de hand. Onzekerheid haal je alleen weg door te veranderen. Dus verander. Gun het jezelf. Doe het. Niet morgen. Vandaag!!

      Like

  5. vic.
    jij kan veel betekenen voor dikke mensen. maar ook voor alle mensen met een eetding…
    wees trots op jezelf. je bent het waard..!! wij wisten het al heeeeeeeel lang ben blij dat jij dat nu ook weet.!!!
    dikke kus cora.

    Like

  6. Whooop whoop, ik zie daar n supermooie meid op die laatste foto. Wat zelfvertrouwen ook al met je kan doen:) nu snap ik wel waarom je vriend je gevraagd heeft haha, je zult de kerels wel van je moeten afslaan. Respect voor jouw afvalrace, ga lekker door met je gezonde leefstijl, je bent een voorbeeld voor velen.

    Like

  7. Vic mijn complimenten voor de prestatie die je toch maar even neer gezet hebt. Geweldig wat je bereikt hebt, en ik weet zeker dat je deze ingeslagen weg blijft volgen. Groeten Coby.

    Like

  8. Pingback: 2014 was ons blogjaar! | www.meisjesvanmooi.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s